II SA/Gl 755/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r., nr [...] nakładające na "A" Sp. z o.o. w S. grzywnę w kwocie 10 000,00 zł w celu przymuszenia wykonania rozbiórki urządzenia reklamowego pod reklamę "Z", zlokalizowanego w pobliżu drogi ekspresowej [...] w km [...] przy pasie jezdni, kierunek D. w J., na działce nr [...], obr. [...]. Pismem z dnia 29 czerwca 2015 r. "A" Sp. z o.o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe postanowienie. Z kolei pismem 29 września 2015 r. wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniesiono przede wszystkim, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może skutkować koniecznością likwidacji spółki lub postawienia jej w stan upadłości. Sytuacja finansowa spółki jest bowiem trudna, posiada ona szereg zobowiązań finansowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Generowany przez skarżącą przychód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie bieżących potrzeb przedsiębiorstwa. Wszczęcie egzekucji spowoduje zatem utratę płynności finansowej spółki oraz uniemożliwi wypłacanie wynagrodzeń pracownikom. Dodatkowo oświadczono, że przedmiotowy obiekt został rozebrany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając wniosek skarżącej w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować skutki, o których mowa we wskazanym przepisie. Zdaniem Sądu skarżąca spółka pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania. Nie przedstawiła żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby określenie skutków wykonania zaskarżonego postanowienia dla prowadzonej przez nią działalności. Samo natomiast stwierdzenie, iż wyegzekwowanie nałożonej grzywny może zachwiać płynnością finansową spółki bez przedłożenia konkretnych dowodów potwierdzających kondycję finansową skarżącej i stopień uszczuplenia majątku spółki, uniemożliwia Sądowi rzeczywistą ocenę jej sytuacji finansowej. Skarżąca powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, powinna uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. To na wnioskodawcy spoczywa bowiem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Wskazać również należy, że skarżąca własnym działaniem mogła uniknąć i nadal może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2014, poz. 1619 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Tym samym wystarczającym jest aby skarżąca wykonała nałożony na nią ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, wówczas nie poniesie negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. Skarżąca oświadczyła wprawdzie, że wykonała już obowiązek rozbiórki, jednakże organ w odpowiedzi na skargę informacji tej nie potwierdził. Podkreślić także trzeba, że istotą i funkcją grzywny w celu przymuszenia jest stan ekonomicznego zagrożenia, które ma skłonić stronę, w celu uniknięcia go, do wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, od którego wykonania uporczywie się uchyla. Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia objętej postępowaniem grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.