II SA/Gl 757/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2013 r. sprawy skarg Gminy P., E. K. i Spółdzielni Mieszkaniowej w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, na rzecz Gminy P. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych oraz na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta P. w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku "A" S.A. z siedzibą w G. decyzją nr [...], z dnia [...] r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "pawilonu handlowo-usługowego, parkingów z powierzchniami komunikacji, nawierzchni utwardzonych, elementów informacji wizualnej oraz budowy, przebudowy i zabezpieczenia infrastruktury technicznej na działce nr [...] położonej w P. przy ul. [...] i [...]". W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 36 i art.. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej zwanej P.b. ) oraz art. 104 k.p.a. O zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestor wystąpił wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2011 r., który uzupełnił w dniu 19 maja 2011 r. Z uwagi na wątpliwości dotyczące prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ I instancji we wstępnej fazie postępowania zwrócił się do zamieszkałego w Polsce współwłaściciela działki przewidzianej do zainwestowania o potwierdzenie faktu posiadania przez niego pełnomocnictwa do reprezentowania pozostałych jej współwłaścicieli mieszkających w Niemczech, a po uzyskaniu stosownego oświadczenia pismem z dnia 25 maja 2011 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Pierwszą zapadłą w sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji także odmówił zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P. w obszarze pierwszym przyjętego uchwałą Rady Miasta w P. nr [...], z dnia [...] r. (dalej zwanej m.p.z.p.). Decyzja ta została jednak uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji kasacyjnej organ II instancji nakazał Prezydentowi P. ponowne i bardziej wnikliwe rozpatrzenie zgodności z planem projektowanej inwestycji. Wskazał ponadto, że w uchylonej decyzji nazwa inwestycji nie jest zgodna ze złożonym wnioskiem, a także na brak w aktach sprawy właściwego pełnomocnictwa udzielonego przez inwestora działającemu za niego podmiotowi. W toku ponownego postępowania pełnomocnik inwestora potwierdził aktualność pełnomocnictwa udzielonego mu przez "A" S.A.. Organ uwierzytelnił także znajdujące się w aktach sprawy kopie wypisu i wyrysu z m.p.z.p. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. wezwał inwestora do ujednolicenia nazw elementów reklamowych w dokumentacji projektowej (w projekcie naniesione zostały bowiem ręcznie poprawki dotyczące tej części projektu). Po ujednoliceniu projektu budowlanego organ zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z poprawioną dokumentacją projektową. Z możliwości takiej skorzystała Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. (dalej S.M. w P.) zarządzająca nieruchomością położoną przy ul. [...] i [...] zabudowaną dwoma budynkami wielomieszkaniowymi, które sąsiadują z terenem projektowanej budowy. W piśmie skierowanym do Prezydenta Miasta P. S.M. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko kwestionujące zbyt bliskie położenie projektowanego sklepu od okien i balkonów obu zarządzanych przez nią budynków. Wskazała także, że budowa sklepu doprowadzi do likwidacji terenów zielonych. We wcześniejszej fazie postępowania (zakończonej uchyloną decyzją z dnia [...] r.) z projektem budowlanym zapoznali się również właściciele i współwłaściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi położonymi przy ul. [...]. Część z nich wniosła uwagi do przedłożonego projektu zarzucając jego niezgodność z ustaleniami planu miejscowego oraz wskazując na możliwość wystąpienia ograniczeń w użytkowaniu ich nieruchomości spowodowanych hałasem związanym z dostawami towaru, a także z codziennym funkcjonowaniem marketu. Po ponownym przeanalizowaniu projektu budowlanego organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko dotyczące jego niezgodności z zapisami m.p.z.p. Zdaniem Prezydenta Miasta P. przedmiotowy projekt narusza przepisy § 8 ust. 3c i ust. 3e w powiązaniu z § 5 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p. Projekt nie spełnia bowiem wymogu związanego z dopuszczeniem lokalizacji w jednostce B102MN funkcji usługowej i handlowej w powiązaniu z istniejącą lub projektowaną zabudową funkcji podstawowej, a w szczególności, nie spełnia warunku, zgodnie z którym funkcja ta nie może przekroczyć 30% łącznej powierzchni użytkowej zabudowy funkcji podstawowej ( § 8 ust. 3 c m.p.z.p.). Organ podkreślił jednocześnie, że teren objęty wnioskiem jest niezabudowany i nie złożono żadnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę na tym terenie obiektu o funkcji podstawowej. Zdaniem organu warunku tego w szczególności nie spełniał dołączony do złożonej dokumentacji projekt docelowego zagospodarowania terenu oznaczonego w planie symbolem B 102 MN. Nie został on bowiem objęty wnioskiem i nie mieścił się w granicach złożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Opracowanie to nie mogło także służyć do wyliczenia powierzchni użytkowej części mieszkalnej i odniesienia jej do powierzchni użytkowej części handlowej, o jakiej jest mowa w planie. Stosownie do § 2 pkt 24 m.p.z.p. przez powierzchnię użytkową należy bowiem rozumieć powierzchnię całkowitą pomniejszoną o powierzchnię konstrukcji. Z opracowania dotyczącego projektu docelowej zabudowy terenu jednostki B102 MN można natomiast co najwyżej odczytać ile będzie wynosić powierzchnia planowanej mieszkaniowej zabudowy szeregowej typu I i typu II, natomiast nie wiadomo ile wyniesie powierzchnia użytkowa tej zabudowy. Zdaniem organu poprawiona dokumentacja projektowa nie spełnia także w dalszym ciągu wymogu wynikającego z § 8 ust. 3 e zw. z § 5 m.p.z.p. Przepisami tymi na terenie objętym wnioskiem wprowadzony został zakaz umieszczania tablic i urządzeń reklamowych, za wyjątkiem reklam umieszczonych na elewacjach budynków. Przepisy te ograniczają również łączną powierzchnię reklam umieszczonych na budynkach do 2 m². Treść reklamy powinna być także związana wyłącznie z działalnością prowadzoną na nieruchomości, na której ma zostać umieszczona. W złożonym projekcie przewidziane zostały tymczasem trzy reklamy umieszczone na budynku sklepu o łącznej powierzchni przekraczającej 2 m² oraz wolnostojący pylon reklamowy. Reklamy przewidziane do umieszczenia na budynku sklepu jednocześnie zdecydowanie przekraczają powierzchnię reklam dopuszczoną w planie. Całkowicie zaś sprzeczny z planem jest wolnostojący element informacji wizualnej umieszczony na stalowej konstrukcji wsporczej. Określając charakter tego obiektu organ odwołał się do definicji reklamy zawartej w art. 4 pkt 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). W konsekwencji Prezydent Miasta P. uznał, że inwestor nie usunął stwierdzonych w poprzednim postępowaniu nieprawidłowości projektu budowlanego, na które wskazał w postanowieniu z dnia [...] r. i mając powyższe na uwadze wydał wspomnianą na wstępnie decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji wniesionym do Wojewody [...] "A" S.A. domagała się jej uchylenia oraz wydania decyzji co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Spółka zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 8 ust. 1, 3c i 3e w powiązaniu z § 5 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p. Naruszenia te jej zdaniem polegały na interpretacji ustaleń planu miejscowego niezgodnie z jego literalną treścią. Wnosząca odwołanie strona zarzuciła ponadto naruszenie przez organ I instancji art. 35 ust. 3 P.b. przez stwierdzenie, że nie zostały usunięte przez wnioskodawcę nieprawidłowości projektu budowlanego wskazane w postanowieniach z dnia [...] r. i [...] r. W uzasadnieniu odwołania Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta P., że przewidziana w projekcie zabudowa realizująca funkcję usługową i handlową nie spełnia warunku planu dotyczącego nie przekraczania 30 % łącznej powierzchni użytkowej zabudowy realizującej funkcję podstawową. Planowana inwestycja została bowiem zlokalizowana w granicach terenu określonego w planie symbolem B102MN, który stosownie do § 8 ust. 1 posiada podstawowe przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w tym zabudowę bliźniaczą, szeregową i małe zespoły mieszkaniowe oraz przeznaczenie uzupełniające obejmujące tereny usług i handlu w powiązaniu z obiektami funkcji podstawowej, a także tereny zieleni i ogrody przydomowe. Przez teren zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. należy zaś rozumieć nieruchomości gruntowe lub ich części stanowiące jednostkę planu o określonym przeznaczeniu podstawowym wyznaczonym na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. Zdaniem Spółki wnioskowane przez nią rozwiązanie zachowuje zgodność z powołanymi ustaleniami planu, bowiem projekt realizuje przeznaczenie uzupełniające w powiązaniu z obiektami funkcji podstawowej. W jej ocenie "dowodem na to, iż wnioskowany obiekt realizuje przeznaczenie uzupełniające jest fakt, iż powierzchnia terenu, na którym jest on położony, jak również powierzchnia całkowita zabudowy obiektu handlowego nie są dominujące, a zatem przeznaczenie to nie jest przeznaczeniem dominującym". Skoro w planie nie zdefiniowano pojęcia przeznaczenia uzupełniającego to należy je rozumieć, w ocenie inwestora, jako logiczne dopełnienie definicji przeznaczenia podstawowego. Użyte zaś w uchwale na określenie stosunku pomiędzy przeznaczeniem uzupełniającym a funkcją podstawową sformułowanie "w powiązaniu" należy wykładać zgodnie z jego potocznym rozumieniem. "Bezspornym jest, że jedynym kryterium ograniczającym zakres owego może być spełnianie przez obiekty realizowane w ramach przeznaczenia uzupełniającego ról dających się funkcjonalnie pogodzić z obiektami (przyszłymi lub już istniejącymi) stanowiącymi wypełnienie przeznaczenia podstawowego". Jednocześnie skoro ustalenia planu definiowane są dla dającego się precyzyjnie ustalić pojęcia terenu planu to - zdaniem wnoszącej odwołanie Spółki - "powiązanie funkcji usługowych i handlowych z funkcjami mieszkaniowymi winno być realizowane w granicach tego terenu i nic więcej". Przyjęcie rozwiązania alternatywnego nakazującego realizację przewidzianych w m.p.z.p. funkcji podstawowej i uzupełniającej w odniesieniu do poszczególnych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę prowadziłoby do absurdalnych wniosków sprzecznych z językową, jak i celowościową wykładnią postanowień planu. "Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby absurdalne z punktu widzenia wykładni celowościowej założenie, że w świetle m.p.z.p. niemożliwym jest powstanie na nieruchomości wchodzącej w skład przedmiotowego terenu planu osiedlowego obiektu handlowo-usługowego pełniącego funkcję służebną, a tym samym w pełni powiązanego z podstawowym przeznaczeniem terenu planu (zabudowa mieszkaniowa)". Projekt zdaniem strony wnoszącej odwołanie nie narusza również ust 2 pkt 1, 2 i 3 m.p.z.p. W szczególności nie zgodziła się ona ze stanowiskiem organu I instancji, że projekt ten narusza postanowienia § 8 ust. 2 pkt 3 lit c tekstu planu określającego jedno z "dopuszczeń", które musi być spełnione, aby uzupełniające przeznaczenie mogło być realizowane w granicach terenu oznaczonego symbolem B102MN. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się lokalizację funkcji usługowych i handlowych powiązaniu z istniejącą lub projektowaną zabudową funkcji podstawowej. W ocenie Spółki tego rodzaju zapis nie ogranicza "stanu fizycznego obiektów funkcji podstawowych, w odniesieniu do czasu, w którym występuje się z wnioskiem o realizację funkcji uzupełniających". "Słowa oznaczają, iż świadomie plan nie ustalił dodatkowych zależności przyczynowo-skutkowych pomiędzy funkcją podstawową i uzupełniającą, a w żadnym już wypadku nie związał tych funkcji w kwestii jednoczesnego występowania o nie". Naruszenie zgodności z planem projektu budowlanego może mieć natomiast miejsce w razie, gdy nie spełnienia on warunków dotyczących m.in. przekroczenia przez funkcję handlową 30% łącznej powierzchni użytkowej funkcji podstawowej, co jak wykazano wyżej nie miało miejsca. Projekt spełnia także inne warunki wskazane w tym przepisie, a w szczególności przewiduje miejsca parkingowe w liczbie wskazanej w § 6 uchwały, nie spowoduje także ograniczeń w użytkowaniu działek sąsiednich oraz uciążliwości dla tych działek. Odnosząc się do sformułowanych przez organ I instancji zarzutów naruszenia przepisów § 5 ust. 4 ( winno być § 5 ust. 5 pkt 4 – przyp. Sąd) oraz § 8 ust. 2 pkt 3e m.p.z.p. dotyczących umieszczania tablic i urządzeń reklamowych "A" S.A. powołała się na definicję słowa "reklama" zamieszczoną w Słowniku Języka Polskiego PWN. Wskazała także, że w toku postępowania dokonała korekty dokumentacji projektowej usuwając błędnie użytą w nim nazwę "reklama" na rzecz określenia "logo" dla elementów zlokalizowanych nad wejściem do budynku oraz "element informacji wizualnej" dla wolnostojącego obiektu zawierającego logo firmy oraz informację dotyczącą godzin otwarcia. W jej ocenie ustalenia m.p.z.p. nie wprowadzają ograniczeń dotyczących wielkości własnych znaków graficznych użytkowników terenu i użytkowników obiektu. Plan nie wprowadza też zakazu lokalizacji pylonu ze słowno-graficznym znakiem towarowym "B" nie będącym reklamą lecz znakiem własnym użytkownika. Odwołująca się Spółka stwierdziła także, że organ nie był uprawniony do posłużenia się w sprawie definicją reklamy zawartą w ustawie o drogach publicznych, bowiem wnioskowany pylon nie jest zlokalizowany w polu widzenia użytkowników drogi w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 P.b. uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielił "A" S.A. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego, parkingów z powierzchniami komunikacji, nawierzchni utwardzonych, elementów informacji wizualnej oraz budowę, przebudowę i zabezpieczenie infrastruktury technicznej na działce nr [...] w P. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał, że oprócz odwołania wniesionego przez inwestora wpłynęły do niego także pisma innych stron postępowania (Gminy P., S.M. w P. oraz 57 właścicieli wydzielonych odrębnych lokali mieszkalnych budynkach przy ul. [...] i [...], a także Z. L. właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem jednorodzinnym przy ul. [...]). We wszystkich tych pismach domagano się utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Następnie Wojewoda stwierdził, że w jego ocenie właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych wydzielonych w budynkach przy ul. [...] i [...] wykazali ich własnego indywidualnego interesu prawnego w sprawie, a także nie podjęli stosownej uchwały , o jakiej mowa w art. 24¹ ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, tym samym ich reprezentacja w toczącym się postępowaniu należy do Zarządu S.M. w P. Wojewoda podał, że inwestor w piśmie z dnia 16 marca 2012 r. uzupełnił wniesione odwołanie odnosząc się do zastrzeżeń organu I instancji dotyczących nieprawidłowego obliczenia wielkości powierzchni użytkowej. W przekazanej informacji wykazał on, że projektowane w drugim etapie budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej spełniają wymagane planem warunki na dowód czego przedstawił stosowne wyliczenia i przykładowe projekty dwóch wariantów budynków w zespołach szeregowych. Następnie Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja okazała się wadliwa, a brak negatywnych przesłanek uzasadniających odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego przesądził o konieczności jego zatwierdzenia i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Wadliwość zaskarżonej decyzji sprowadzała się zdaniem organu odwoławczego do bezzasadności stanowiska zajętego w kwestii niezgodności planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Po zacytowaniu przepisów m.p.z.p. Wojewoda uznał, że stanowisko organu I instancji sprowadzało się do stwierdzenia, że wniosek powinien dotyczyć całego zakresu inwestycji łącznie z obiektami mieszkalnymi dopiero wówczas bowiem inwestycja taka byłaby zgodna z planem. W przypadku jednak, gdy nie można precyzyjnie wyliczyć powierzchni użytkowej dla przyszłej zabudowy mieszkaniowej i zabudowa ta nie jest objęta jednym planem zagospodarowania z obiektem handlowo-usługowym to zgodności takiej brak. W ocenie organu II instancji ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Zapisy planu w tym zakresie nie są bowiem precyzyjne, gdyż mówią o możliwości lokalizowania funkcji usługowej i handlowej w powiązaniu z istniejącą lub projektowaną zabudową funkcji podstawowej, czyli mieszkaniowej jednorodzinnej – szeregowej lub bliźniaczej. Inwestor sporządził jednak plan zagospodarowania całości terenu oznaczonego w planie symbolem B 102 MN wykazując spełnienie zapisów wynikających z § 8 m.p.z.p. W szczególności podał on dokładne wyliczenia i wykazał, że projektowana funkcja usługowa i handlowa nie przekroczy 30% łącznej powierzchni użytkowej projektowanej ( w tym przypadku) zabudowy funkcji podstawowej oraz wskazał, że ten warunek może być w przyszłości spełniony. Wojewoda dodał, że jeżeli nawet obecnie funkcja mieszkalna nie zostanie zrealizowana, to teren ten nie będzie mógł spełniać innej funkcji niż przewidziana w planie, a więc wyłącznie funkcji mieszkaniowej, ponieważ dopuszczalne 30 % funkcji uzupełniającej dla tego terenu zostało już wykorzystane. Powołał się także na znajdujący się w aktach projekt odnoszący się do całego terenu oznaczonego w planie symbolem B 102 MN, na którym zaznaczono wnioskowaną inwestycję i projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej wraz z wyliczeniem powierzchni, z którego wynika, że stosunek powierzchni usługowej do mieszkaniowej będzie równy 29, 8 %. Wojewoda zakwestionował także stanowisko organu I instancji odnoszące się do wprowadzonych w planie ograniczeń dotyczących sytuowania w terenie reklam oraz ich powierzchni. Podzielił w tym zakresie pogląd inwestora, że powołane przez organ I instancji zapisy planu nie odnoszą się do znaków towarowych, a takim jest wnioskowany do realizacji element informacji wizualnej. Ponadto przepisy planu nie zawierają zakazu lokalizacji budowli typu pylon ze znakiem graficznym, logo firmy stanowiące projektowany znak graficzny nie jest zaś elementem reklamowym, lecz znakiem informującym służącym do identyfikacji firmy handlowej. Decyzja Wojewody została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach czterema odrębnymi skargami wniesionymi przez Gminę P., właścicieli 60 wyodrębnionych lokali mieszkalnych w budynkach przy ul. [...] i [...], E. K. właścicielkę zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym działki nr [...] położonej przy ul. [...] oraz S.M. w P. Skargi te zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II WSA w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2012 r. zostały połączone do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2012 r. ( II SA/Gl 757/12) w związku z nieuiszczeniem mimo wezwania wpisów od skarg oraz nieuzupełnienia ich braków formalnych WSA w Gliwicach odrzucił wniesione jednym pismem skargi właścicieli 60 lokali mieszkalnych w budynkach przy ul. [...] i [...] w P. W skardze wniesionej przez Gminę P., reprezentowaną przez Zastępcę Prezydenta Miasta działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P., zarzucono naruszenie decyzją Wojewody [...] przepisów § 8 ust. 2 pkt 3 lit c m.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu zgodności wnioskowanej inwestycji z planem, a w konsekwencji naruszenie art. 35 P.b. przez wydanie pozwolenia na budowę. Gmina P. zarzuciła również naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów art. 3 pkt 11 i art. 33 ust. 2 P.b. Naruszenia pierwszego z tych przepisów Gmina dopatrywała się w przyznaniu w postępowaniu administracyjnym prawnej możliwości określania sposobu przeznaczenia nieruchomości podmiotowi nie mającemu do niej tytułu prawnego, a naruszenia drugiego z tych przepisów w udzieleniu takiemu podmiotowi pozwolenia na budowę. Ponadto skarżąca Gmina zarzuciła także naruszenie zaskarżoną decyzją § 8 ust. 2 pkt 3 lit e w zw. z § 5 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że logo nie stanowi reklamy. W oparciu o te zarzuty strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów Gmina P. wskazała, że dołączony do dokumentacji projektowej "projekt docelowego zagospodarowania terenu planu o symbolu B 102 MN wykonany na tle rysunku planu" nie został objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie mieści się w granicach opracowania projektu budowlanego, a co zatem idzie nie spełnia wymogów wynikających z art. 33 ust. 1 P. b. Projekt ten jest wyłącznie koncepcją zagospodarowania terenu, a przypisanie mu innego charakteru stanowi nadużycie prawa. W związku z tym nie można w oparciu o niego twierdzić, że inwestycja spełnia wymogi stawiane przez plan w zakresie lokalizowania funkcji usługowej i handlowej w powiązaniu z istniejącą lub projektowaną funkcją podstawową. Teren tej jednostki planu był bowiem w całości niezabudowany i nie wydano dla niego prawomocnego pozwolenia na budowę obiektów o przeznaczeniu podstawowym. Wbrew twierdzeniom organu II instancji ponadto kolejny inwestor w stosunku do części działki nie objętej wnioskiem mógłby także żądać pozwolenia na budowę obiektów, których 30 % powierzchni stanowiłaby funkcja usługowa, a 70 % mieszkalna. Skarżąca Gmina podkreśliła, że inwestor nie posiadał także prawa dysponowania na cele budowlane całą nieruchomością oznaczoną jako działka [...]. Umowa przedwstępna sprzedaży tej nieruchomości z dnia [...] r. dawała inwestorowi prawo do dysponowania na cele budowlane bowiem tylko częścią tej nieruchomości o powierzchni ok. 0, 5824 ha, która miała powstać z podziału przedmiotowej działki. Prawo dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane obejmowało zatem wyłącznie tę jej część, na której zaplanowano zlokalizowanie funkcji uzupełniającej. Wobec zaś tego koncepcja planowanej funkcji podstawowej nie mogła mieć wpływu na ocenę zgodności z planem projektowanej funkcji uzupełniającej. Ponadto w świetle umowy przedwstępnej termin do zawarcia umowy przyrzeczonej w dodatku upłynął w dniu 31 grudnia 2011r., tym samym w dacie wydawania przez Wojewodę zaskarżonej decyzji ([...] r.) inwestor nie miał już prawa dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, co powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 2 P.b. Skarżąca Gmina zgodziła się z twerdzeniem, że cztery przewidziane w projekcie reklamy, w tym jedna wolnostojąca, mają zawierać treści związane tylko i wyłącznie z planowaną na nieruchomości działalnością. Upatrywała jednak naruszenia m.p.z.p. przez przekroczenie powierzchni reklam przewidzianych do umieszczenia na budynku oraz błędne uznanie, że elementy informacji wizualnej nazywane pylonami lub totemami nie stanowią urządzeń reklamowych. E. K. we wniesionej skardze zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 5 pkt 4 oraz § 8 1, ust. 2 pkt 2f, pkt 3c i pkt 3 e m.p.z.p. przez uznanie zatwierdzonego projektu budowlanego jako zgodnego z ustaleniami planu miejscowego. Zarzuciła także naruszenie decyzją Wojewody [...] art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 11 oraz art. 4 P.b. przez uznanie, że wnioskodawca złożył zgodne z prawdą oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. W ocenie skarżącej E. K. zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 5 i art. 140 K.c. Skarżąca ta zarzuciła też naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także art. 138 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, a zwłaszcza brak odniesienia się do argumentów podnoszonych przez strony postępowania. W oparciu o te zarzuty domagała się podobnie jak Gmina P. uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzona została częściowo argumentacja zawarta w skardze Gminy P. W uzupełnieniu tej argumentacji skarżąca podniosła, że całkowicie chybione są twierdzenia organu II instancji jakoby planowana inwestycja spełniała wymogi § 8 ust. 2 pkt 3 lit c m.p.z.p. Dołączona do projektu budowlanego koncepcja zagospodarowania pozostałej części działki [...] nie stanowi bowiem projektu budowlanego. Projektu takiego nie stanowią także koncepcje zagospodarowania pozostałej części działki przedstawione na rysunkach dołączonych do pisma inwestora z dnia 16 marca 2012 r. Sam inwestor bowiem przyznał, że teren ten nie został objęty wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i stanowi wyłącznie koncepcję zagospodarowania terenu. Przedstawione organowi II instancji dodatkowe rysunki i dołączone do nich wyliczenia, a także przykładowe warianty budynków w zabudowie szeregowej nie mogły stanowić podstawy do obliczenia powierzchni użytkowej przewidzianej dla funkcji podstawowej. Skarżąca E. K. podkreśliła, podobnie jak Gmina P., że skoro inwestor nie dysponował prawem do całej działki nr [...], a tylko do jej części to przedłożona przez niego koncepcja zagospodarowania części nieruchomości przewidzianej dla funkcji podstawowej nie mogła stanowić podstawy do oceny spełnienia warunków wynikających z § 8 ust. 2 pkt 3c m.p.z.p. W innym miejscu uzasadnienia skargi dodała, że skoro teren zlokalizowany w rejonie ulic [...] i [...] został w planie przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z wyłącznie niewielką funkcją usługowo-handlową powiązaną z istniejącą lub projektowaną funkcją podstawową, to nie sposób uznać, że organ uchwalający plan miejscowy przewidywał możliwość wybudowania na tym terenie pawilonu handlowego o powierzchni przekraczającej 1000 m². Na takim obszarze są bowiem konieczne jedynie lokalne niewielkie punkty handlowo-usługowe, do których nie sposób zaliczyć takiej dużej inwestycji. Skarżąca wskazała ponadto, że w § 8 ust. 2 pkt 2f m.p.z.p. wprowadzony został na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zakaz garażowania i parkowania samochodów ciężarowych pow. 3,5 t. Tymczasem inwestor przewiduje dostawę towarów do projektowanego sklepu samochodami większymi, które będą parkowały na działce nr [...], a tym samym dojdzie do naruszenia powołanego przepisu m.p.z.p. E. K. postawiła także zarzut całkowicie błędnej wykładni zawartego w planie zwrotu "w powiązaniu", jakiej dokonał inwestor we wniesionym odwołaniu. Termin ten należy bowiem rozumieć jako połączenie ze sobą obiektów i ich wzajemne współgranie. Tym bardziej nie można wyprowadzać absurdalnych wniosków, że skoro obiekt o powierzchni ponad 1000 m² pełni funkcję "służalczą" dla mieszkańców do automatycznie uzyskuje status powiązania z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. W planie przewidziano bowiem odrębne miejsca, gdzie winny zostać zlokalizowane obiekty handlowo-usługowe. Zdaniem skarżącej E. K. zatwierdzony przez Wojewodę projekt budowlany będzie wprowadzał również ograniczenia w użytkowaniu działek sąsiednich i powodować dla tych działek uciążliwości, co narusza ustalenia m.p.z.p. Spowodowane to jest m.in. prostokątnym kształtem działki przewidzianej do zainwestowania, której dłuższe boki przylegają z jednej strony do zabudowy jednorodzinnej przy ul. [...], a z drugiej do zabudowy wielomieszkaniowej przy ul [...], z planowanym wjazdem na teren parkingu od strony ul. [...]. W tym kontekście skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 5 i art. 140 k.c. wskazując, że inwestor wnioskując o udzielenie pozwolenia na przedmiotową budowę i doprowadzając do absurdu postanowienia m.p.z.p. nadużył swojego prawa podmiotowego. W skardze wniesionej przez S.M. w P., reprezentowaną przez radcę prawnego E. G., domagano się również uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając te żądania S.M zarzuciła wydanie decyzji Wojewody [...] z naruszeniem przepisów m.p.z.p. mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a to art. 28 ust. 2 P.b. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprzyznanie właścicielom lokali mieszkalnych i współużytkownikom wieczystym działek nr [...] i nr [...] statusu stron postępowania i pozbawienia ich przez to udziału w tym postępowaniu. W uzasadnieniu skargi S.M. podkreśliła, że w jej ocenie planowana inwestycja z uwagi na jej parametry techniczne i właściwości nie spełnia przede wszystkim dwóch warunków przewidzianych w § 8 ust. 2 pkt 3c m.p.z.p., a mianowicie ograniczy możliwość użytkowania działek sąsiednich oraz spowoduje dla nich uciążliwości. W jej ocenie dotyczy to w szczególności dwóch działek zabudowanych budynkami wielomieszkaniowymi przy u. [...] i [...]. Zarzuciła, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do tych wymogów m.p.z.p., a jej zdaniem właśnie te postanowienia planu winny mieć rozstrzygające znaczenie i przesądzać o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej błędne było także stanowisko Wojewody odmawiające przyznania statusu stron postępowania właścicielom mieszkań wydzielonych w budynkach przy ul. [...] i [...]. Interes prawny uzasadniający udział właścicieli wydzielonych lokali mieszkalnych wynikał z faktu, że ich lokale znalazły się w obszarze oiddzialywania spornej inwestycji, o jakim jest mowa w art. 3 pkt 20 P.b. Tym samym stosownie do art. 28 ust. 2 P.b. winni być oni stronami w przedmiotowym postępowaniu. Interes prawny właścicieli lokali położonych w obu budynkach wyprowadzić należało w szczególności z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej zwanego rozporządzeniem MI), które wprowadzają ochronę lokali mieszkalnych przed drganiami i hałasem, zapewniają tym lokalom dostęp do naturalnego oświetlenia dziennego, a także zapewniają właściwe usytuowanie budynków względem sąsiednich obiektów oraz ich projektowania i wykonania w taki sposób aby nie stanowiły zagrożenia dla higieny i zdrowia sąsiadów. Zdaniem skarżącej S.M. bezzasadne były także twierdzenia organu odwoławczego, że reprezentacja właścicieli lokali należy do Zarządu S.M. ponieważ nie podjęli oni uchwały na podstawie art. 24¹ ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Posiadanie przez właściciela lokalu przymiotu strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę nie zależy bowiem od tego, czy zarząd nieruchomością wspólną, w której lokal ten wyodrębniono sprawuje spółdzielnia mieszkaniowa oparciu o art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, czy też podjęta została uchwała w trybie art. 24¹ tej ustawy. W obu bowiem tych przypadkach pozostają oni właścicielami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości ze wszystkimi tego konsekwencjami, w szczególności zaś w zakresie posiadania przez nich statusu strony postępowania w oparciu o art. 28 ust. 2 P.b. Status strony postępowania przyznany Spółdzielni nie wyklucza wreszcie posiadania takiego przymiotu również przez właścicieli lokali. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca S.M. powołała szereg wyroków Naczelnego Sadu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że obowiązujący na terenie inwestycji m.p.z.p. dopuszcza lokalizowanie na terenach MN funkcji usługowej i handlowej pod pewnymi warunkami, które nie są jednak zapisane w planie w sposób jednoznaczny, wykluczający możliwość realizacji wnioskowanej inwestycji na tym terenie. Odnosząc się do zarzutu niedysponowania przez inwestora całym terenem oznaczonym w m.p.z.p. symbolem B 102 MN, a jedynie jego częścią, organ wyjaśnił, że dopiero na etapie realizacji inwestycji o funkcji mieszkaniowej inwestor będzie musiał dysponować terenem i złożyć odpowiednie oświadczenie. Aktualnie z punktu widzenia zapisów planu, istotną jest wyłącznie teoretyczna możliwość realizacji funkcji mieszkaniowej na przedmiotowym terenie, ponieważ plan miejscowy nie stawia warunku ażeby już obecnie przyszły potencjalny inwestor musiał wykazać się prawem do dysponowania terenem. W skargach Gminy P., E. K. i S.M. w P. zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został podtrzymany w pismach procesowych: E. K. z dnia 25 lipca 2012 r., Gminy P. z dnia 28 sierpnia, S.M. w P. z dnia 24 sierpnia 2012 r. (do pisma tego ostatniego pisma dołączone zostały zdjęcia ilustrujące poziom zaawansowania prowadzonych przez inwestora robót budowlanych). Uczestniczka postępowania "A" S.A. w piśmie z dnia 29 sierpnia 2012 r. domagała się oddalenia wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji oraz oddalenia skarg. Postanowieniem z dnia 17 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Gl 757/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2013 r. uczestniczka postępowania "A" S.A., zastępowana przez radcę prawnego M. B., uzupełniła argumentację zawartą w piśmie z dnia 29 sierpnia 2012 r. podtrzymując jednocześnie swój wniosek o uznanie wniesionych skarg za bezzasadne oraz ich oddalenie. Uzasadniając to żądanie uczestniczka postępowania odniosła się do dwóch - jak wskazała - zasadniczych zarzutów zawartych we wniesionych skargach, a to kwestionowania posiadanego przez nią prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sprzeczności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Odnosząc się do pierwszego z tych zarzutów Spółka wskazała, że w dniu [...] r. zawarła z J. L. współwłaścielem działki nr [...] umowę w formie aktu notarialnego zobowiązującą do sprzedaży ¼ udziału w tej nieruchomości, a następnie umową z dnia [...] r. sporządzoną w formie aktu notarialnego rep. A nr [...] nabyła własność tego udziału. Uczestniczka postępowania poinformowała także, że w dniu [...] r. zawarła umowę zobowiązującą do sprzedaży ¼ udziału w tej nieruchomości z drugim jej współwłaścicielem H. L., a umową z dnia [...] r. rep. A nr [...] nabyła własność również tego udziału. Spółka podkreśliła także, że ponadto dysponowała pisemną zgodą pozostałych współwłaścicieli nieruchomości na wykorzystanie jej na cele budowlane. Odnosząc się do drugiego rodzaju zarzutów inwestor wskazał, na bezpodstawność zarzutów sformułowanych przez E. K., które dotyczyły zakłóceń w swobodnym korzystaniu przez nią z jej nieruchomości spowodowanych realizacją przedmiotowej inwestycji. Zarzuty te w ocenie inwestora stanowią wyraz subiektywnych ocen skarżącej naznaczonych w dużej mierze emocjami. Nie znajdują one też oparcia w przepisach prawa regulujących kwestie techniczne związane z budową tego typu obiektów, a w szczególności w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826), rozporządzenia MI, czy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Dodał, że w toku postępowania przedłożył "Analizę rozprzestrzeniania się hałasu dla pawilonu handlowo-usługowego wraz z parkingiem w P.", jak również "Analizę nasłonecznienia przedstawiającą wpływ wybudowanego obiektu na sąsiednie nieruchomości". Podkreślił, że w projekcie zachowane zostały także wszelkie wymagane minimalne odległości między budynkiem, a granicą działki i sąsiednimi budynkami. Projektowany budynek zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia MI nie znajduje się w zasięgu zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych ani nie powoduje uciążliwości wymienionych w § 11 ust. 2 tego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 8 ust. 2 pkt 3c m.p.z.p. uczestniczka podtrzymała swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji oraz w piśmie przekazanym Wojewodzie Śląskiemu zawierającym wyliczenia dotyczące dopuszczalnej wielkości powierzchni funkcji uzupełniającej. Potrzymała także swoje stanowisko w kwestii zgodności projektu budowlanego z przepisami § 8 ust., 2 pkt 3 e oraz § 5 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p. regulującymi kwestie umieszczania tablic i urządzeń reklamowych. W ocenie inwestora zupełnie chybione były zarzuty dotyczące naruszenia praw podmiotowych podniesione przez skarżącą E. K. Przepisy art. 5 i art. 140 K.c. nie mogły bowiem znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, a na pewno nie można ich odnieść do działań i zaniechań organu administracji publicznej. Za bezzasadne należało także uznać zarzuty podniesione przez S.M. w P., które dotyczyły naruszenia art. 29 ust. 2 P.b. oraz art. 10 § 1 k.p.a. Właściciele lokali mieszkalnych w budynkach przy ul. [...] i [...] nie wykazali bowiem przed organem odwoławczym swojego interesu prawnego uzasadniającego ich uznanie za strony postępowania. Z ostrożności procesowej Spółka wskazała także na brak wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 4 k.p.a. z uwagi na treść art. 146 § 2 k.p.a., bowiem decyzja organu odwoławczego jest w pełni zgodna z przepisami prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty skład orzekający uznał za uzasadnione. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] pod względem jej zgodności z prawem, Sąd nie będąc, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.), związany wnioskami i zarzutami skargi doszedł bowiem do przekonania, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie rozważyć należało kwestię dopuszczalności skargi wniesionej przez Gminę P., która dotyka kontrowersyjnego zagadnienia, a mianowicie statusu prawnego gminy i innych jednostek samorządu terytorialnego oraz ich organów w sytuacji, gdy organy tych jednostek upoważnione zostały do orzekania w określonych kategoriach spraw administracyjnych w pierwszej instancji. Zaznaczyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uchwale siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt. OPS 1/03 (ONSA 2003, nr 4, poz. 115), że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. i wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza co do zasady możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. Zatem zgodnie z tą częścią cytowanej wyżej uchwały należy podzielić pogląd, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza co do zasady zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jej dominium. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta P. wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę działając jako organ administracji architektoniczno – budowlanej, którym stosownie do przepisu art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. dalej zwanej P.b.) jest starosta. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. Nr 103, poz. 652) Miasto P. jest miastem na prawach powiatu. Oznacza to, że Prezydent tego miasta występować może w dwojakiej roli, a to jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej oraz jako organ wykonawczy gminy i reprezentujący gminę na zewnątrz (por. art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym < j.t. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.> oraz art. 26 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym < j.t. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.>). Skargę na decyzję Wojewody [...] złożyła Gmina P. reprezentująca własny interes prawny właściciela nieruchomości drogowych sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, a nie jako organ I instancji. Zauważyć należy, że w przypadku, gdyby organ tej gminy nie łączył również funkcji starosty, to nie byłoby wątpliwości co do możliwości zaskarżenia przez niego do sądu przedmiotowej decyzji. Gminy będące miastami na prawach powiatu nie mogą być zatem pozbawione prawa do wniesienia skargi tylko z tego powodu, że prezydent tego miasta jako organ gminy ją reprezentujący wykonuje jednocześnie zadania starosty (por. w tej kwestii m.in. pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zwarty w postanowieniach z dnia 24 czerwca 2010 r. I OSK 466/10 i I OSK 489/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaprezentowane stanowisko nie pozostaje także w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r, gdyż oparte jest na takiej samej zasadzie, że gmina nie może być stroną w sprawie, w której organ tej gminy wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. W wyroku tym TK stwierdził jednakowoż, że przepisy p.p.s.a. "pozostawiają sądom administracyjnym pewien margines swobody przy ustalaniu kręgu uczestników postępowania administracyjnego oraz kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, luz decyzyjny pozostawiony przez ustawodawcę organom władzy sądowniczej umożliwia zapewnienie odpowiedniej ochrony sądowej rozmaitym podmiotom prawa w sytuacjach, które niejednokrotnie trudno byłoby z góry przewidzieć" ( por. wyrok TK z 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08, OTK-A 2009/9/139 ) Przechodząc po tych niezbędnych rozważaniach wstępnych do kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszym rzędzie zanalizować należy art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska (...). Zgodnie z kolei z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej zwanej u.p.z.p.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości ( art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Dodać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego ( art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), a zatem stanowi on źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który je ustanowił ( art. 87 ust. 2 Konstytucji R.P.). Konsekwencją opisanego charakteru przepisów zamieszczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest obowiązek stosowania do nich ogólnych reguł wykładni pozwalających na ustalenie ich właściwego znaczenia. W ocenie składu orzekającego Wojewoda [...] nie wywiązał się jednak w sposób właściwy z obowiązku zastosowanie właściwych reguł wykładni do ustalenia znaczenia przepisów planu miejscowego obowiązującego na terenie objętym wnioskiem inwestora. Nie można w szczególności zaakceptować stanowiska tego organu, zgodnie z którym zapisy planu odnoszące się do terenu projektowanej inwestycji są "nie precyzyjne" i wyprowadzenie z tego wniosku dotyczącego zgodności przedłożonego przez "A" S.A. projektu budowlanego z tym planem. Szczegółowe analizy zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte we wniesionych skargach organ ten w odpowiedzi na skargę skwitował natomiast stwierdzeniem, że przedmiotowy plan dozwala lokalizowanie funkcji usługowej i handlowej na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną "pod pewnymi warunkami, które nie są zapisane w planie w sposób jednoznaczny, wykluczający możliwość realizacji wnioskowanej inwestycji na tym terenie". Powołane wyżej przepisy określające moc obowiązującą ustaleń planu miejscowego nie pozostawiają tymczasem wątpliwości, co do związania zarówno organów administracji publicznej, jak i projektantów ustaleniami zawartymi w tekście i rysunku planu miejscowego i to nie tylko w postaci obowiązku sprawdzenia zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami tego planu, ale także zakazu postępowania wbrew wszystkim wymogom z niego wynikającym. Podkreślić także należy, że nałożony przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego. Zatem zakres tej kontroli jest zdecydowanie szerszy niż w przypadku badania zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanym. W tym ostatnim przypadku kontrola taka w zasadzie ogranicza się jedynie do badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Zatwierdzenie zatem projektu budowlanego niezgodnego z przepisami obowiązującego planu miejscowego należy zakwalifikować jako naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.p. Z uwagi na treść zarzutów podniesionych w skardze szczegółową analizę zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od przytoczenia zastosowanych w sprawie przepisów uchwały Rady Miasta w P. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w obszarze pierwszym ( Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...] – dalej m.p.z.p.). W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z rysunkiem tego planu nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,1379 ha, w całości znalazła się w jednostce strukturalnej tego planu oznaczonej symbolem B 102 MN – teren zabudowy jednorodzinnej. Podkreślenia również wymaga, że jednostka B 102 MN obejmowała tylko i wyłącznie teren działki nr [...], która w dacie złożenia wniosku przez inwestora była w całości niezabudowana. Powyższe ustalenia są istotne w kontekście przyjętego w m.p.z.p. rozumienia terminu teren, przez który należy rozumieć "nieruchomości gruntowe lub ich części stanowiące jednostkę planu o określonym przeznaczeniu podstawowym, wyznaczonym na rysunku planu liniami rozgraniczającymi" ( § 2 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p.). Stosownie do § 8 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w tym zabudowa bliźniacza, szeregowa i małe zespoły mieszkaniowe. W § 8 ust. 1 pkt 2 tej uchwały przewidziano dla jednostek MN przeznaczenie uzupełniające: a) tereny usług i handlu w powiązaniu z obiektami funkcji podstawowej, b) tereny zieleni i ogrodów przydomowych. W § 8 ust. 2 pkt 3 lit c m.p.z.p. (określonym jako dopuszczenia) gminny planista sprecyzował pod jakimi warunkami dopuścił lokalizowanie funkcji usługowej i handlowej w jednostkach MN, a w szczególności, jak należy rozumieć kluczowy zwrot "w powiązaniu". Zgodnie z tym przepisem lokalizowanie funkcji usługowej i handlowej w powiązaniu z istniejącą lub projektowaną zabudową funkcji podstawowej, jest dopuszczalne, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: - funkcja ta nie przekroczy 30% łącznej powierzchni użytkowej zabudowy funkcji podstawowej, - zapewnione zostaną miejsca parkingowe zgodnie z § 6 niniejszej uchwały, - nie zostanie ograniczona możliwość użytkowania działek sąsiednich, - nie spowoduje uciążliwości dla działek sąsiednich. Analizując powołane przepisy aktu prawa miejscowego skład Sadu uznał, że zaskarżona decyzja w sposób oczywisty została wydana z naruszeniem § 8 ust. 2 pkt 3 lit c tiret 1 m.p.z.p. Wskazać w tym względzie należy po pierwsze, że powołany przepis dopuszcza lokalizowanie w jednostkach MN obiektów pełniących funkcje usługowe i handlowe jedynie w powiązaniu z istniejącą lub projektowaną zabudową funkcji podstawowej, a nie ulega wątpliwości, iż złożony projekt budowlany warunku tego nie spełniał. Teren oznaczony w planie symbolem B 102 MN w dacie składania wniosku przez "A" S.A. nie był bowiem zabudowany, ani budynkami jednorodzinnym (w tym w zabudowie bliźniaczej czy szeregowej) ani też małymi zespołami mieszkaniowymi. Podkreślić należy także, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji na przedmiotowej nieruchomości nie były projektowane ani budynki jednorodzinne, ani też małe zespoły mieszkaniowe. Podzielić należy w tym miejscu jako w pełni zasadne stanowisko Gminy P. oraz E. K., że przedłożone przez inwestora opracowanie dotyczące możliwości zagospodarowania pozostałej części działki nr [...] zabudową jednorodzinną czy małymi zespołami mieszkaniowym nie można uznać za projektowaną, a tym bardziej istniejącą zabudowę realizującą funkcję podstawową. Sąd jednocześnie nie neguje twierdzeń inwestora, że na pozostałej (nieobjętej wnioskiem) części nieruchomości obejmującej resztę terenów B 102 MN jest możliwa realizacja zabudowy jednorodzinnej, która spełniałaby wymóg § 8 ust. 2 pkt 3 lit c tiret 1 m.p.z.p. Rzecz jednak w tym, że ustalenia planu zezwalają na wprowadzenie funkcji usługowej i handlowej na terenach MN jedynie pod warunkiem ich powiązania z istniejącą lub projektowaną zabudową funkcji podstawowej. Innymi słowy realizacja przedmiotowej inwestycji w jednostce B 102 MN byłaby możliwa w trzech sytuacjach, z których żadna nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Pierwsza sytuacja miałaby miejsce gdyby wniosek inwestora dotyczył terenu już zabudowanego obiektami pełniącymi funkcję podstawową (mieszkalną jednorodzinną). Druga gdyby inwestor ubiegał się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę domów jednorodzinnych czy małych zespołów mieszkaniowych łącznie z pozwoleniem na realizację przedmiotowej inwestycji. Omawiany warunek planu byłyby wreszcie spełniony w trzeciej sytuacji, gdyby w obrocie prawnym znajdowały się zatwierdzone projekty budowlane budowy obiektów mających stanowić zabudowę podstawową dla jednostki B 102 MN. Wówczas dopiero też możliwe byłoby dokonanie przewidzianych w planie wyliczeń dotyczących spełniania warunku nie przekraczania przez obiekty realizujące funkcję uzupełniającą 30% łącznej powierzchni zabudowy podstawowej. Warunku takiego nie spełniają natomiast przedstawione przez inwestora symulacje dotyczące hipotetycznej możliwości spełnienia wymaganego warunku planu dotyczącego zachowania 30 % powierzchni użytkowej funkcji podstawowej. Z urzędu wskazać przyjdzie, że w sprawie mógł znaleźć zastosowanie przepis art. 33 ust. 1 P.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. W świetle jednak zdania drugiego tego przepisu w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany jednak przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b., dla całego zamierzenia budowlanego. Co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca. W ocenie Sądu za zasadne należy uznać także zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów obowiązującego planu miejscowego normujących sytuowanie w jednostce B 102 MN urządzeń reklamowych. W § 5 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p. wprowadzony został zakaz umieszczania tablic i urządzeń reklamowych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej wyjątkiem reklam związanych wyłącznie z podmiotem działającym na danej nieruchomości, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi obowiązującymi dla terenów oznaczonych symbolem MN i RM. Stosownie zaś do § 8 ust. 2 pkt 5 lit. e m.p.z.p. w jednostce MN dopuszczalne jest umieszczanie reklam wyłącznie na elewacjach budynków o łącznej powierzchni tych reklam nieprzekraczającej 2,0 m² z zastrzeżeniem, że treść reklamy związana jest wyłącznie z działalnością prowadzoną na nieruchomości, na której reklama jest umieszczona. Użyty w tym przepisie przez gminnego planistę zwrot "wyłącznie" wyklucza zatem lokowanie na terenach zabudowy jednorodzinnej wszelkich urządzeń reklamowych wolnostojących trwale związanych z gruntem, które stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. M.p.z.p. dopuszcza jednocześnie umieszczanie w jednostkach MN reklam na elewacjach budynków jednakowoż pod dwoma warunkami, a to, że reklamy takie będą związane wyłącznie z działalnością prowadzona na nieruchomości oraz łączna i powierzchnia nie będzie przekraczać 2,0 m². Analizując powołane unormowanie podzielić należy stanowisko organu I instancji, że przewidziane w projekcie budowlanym "nośniki informacji wizualnej", (jak ostatecznie określił je inwestor) spełniają tylko jeden z warunków przewidzianych dla przedmiotowych urządzeń, bowiem są one związane działalnością, jaka ma być prowadzona na przedmiotowej nieruchomości. Sąd przychylił się także do stanowiska Prezydenta Miasta P., że dopuszczalne i zgodne z regułami wykładni systemowej było pomocnicze posłużenie się rozumieniem terminu "reklama" zawartym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.).W świetle art. 4 pkt 23 tej ustawy przez reklamę należy rozumieć – "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej umieszczonych przez gminę". Definicja ta obejmuje swoim zakresem także logo firmy prowadzącej sklep czy sieć sklepów, czy jej słowno-graficzny znak towarowy wraz z informacja o godzinach otwarcia sklepu. W ocenie składu orzekającego wobec braku w tekście m.p.z.p. stosownej definicji "tablic i urządzeń reklamowych" nie było przeszkód prawnych uniemożliwiających posłużenie się przez organ powołaną definicją także w odniesieniu do nośników reklamowych umieszczanych poza pasami drogowymi dróg publicznych. Nie można w szczególności podzielić bliżej nie umotywowanego stanowiska inwestora, że odwołanie się do wskazanego w ustawie o drogach publicznych rozumienia terminu "reklama" wykluczają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Podkreślić wreszcie trzeba, że co prawda przewidziane w projekcie budowlanym nośniki informacji wizualnej w postaci wolnostojącej i trwale związanej z gruntem budowli, jak i tablic umieszczonych na trzech ścianach budynku sklepu nie mają być usytuowane w pasach drogowych ulic [...] i [...], aczkolwiek nie ulega wątpliwości, że w zamierzeniu projektantów mają być one widoczne dla użytkowników tych dróg publicznych. W podsumowaniu tej części rozważań stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z treścią powołanych wyżej przepisów aktu prawa miejscowego. Częściowo zasadne okazały się także zarzuty podniesione w skardze S.M. w P., odnoszące się do nieprawidłowego ustalenia stron postępowania w przedmiotowej sprawie. W ramach swoich uprawnień kontrolnych Sąd nie mógł jednakowoż odnieść się w sposób szczegółowy do zarzutów tej skargi, gdyż z treści zaskarżonej decyzji nie wynika w jaki sposób i czy w ogóle Wojewoda [...] poczynił ustalenia dotyczące stron przedmiotowego postępowania. Organ ten stwierdził bowiem w sentencji swojej decyzji, że obszar oddziaływania objętych nią obiektów budowlanych zaliczonych do kategorii XVII (sklep) i kategorii XXII (parking) ogranicza się jedynie do działki nr [...]. Tym samym należałoby przyjąć, że nie tylko właścicielom lokali mieszkalnych wydzielonych w budynkach przy ul. [...] i [...], ale także i skarżącej S.M. zarządzającej tymi dwoma nieruchomościami nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Wniosek taki byłby jednak co najmniej przedwczesny, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] żaden sposób nie odniósł się do sposobu w jaki wyznaczył obszar oddziaływania zarówno parkingu dla samochodów, jak i sklepu. Tymczasem z punktu widzenia przepisów art. 28 k.p.a., a zwłaszcza art. 28 ust. 2 P.b. miało podstawowe znaczenie dla ustalenia stron kontrolowanego postępowania. Konsekwencją ustalenia, że obszar oddziaływania przedmiotowych obiektów budowlanych ogranicza się jedynie do działki przeznaczonej pod inwestycję winno być bowiem ograniczenie kręgu stron tego postępowania tylko do inwestora oraz współwłaścicieli działki nr [...]. Relacja między przepisami art. 28 ust. 2 P.b. i art. 28 k.p.a. jest bowiem taka, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym wynikające z art. 28 k.p.a. zostało w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 P.b. tylko do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Innymi słowy oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są tylko osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. "Treść bowiem określenia , użytego w art. 28 ust. 2 P.b., wypełnia przepis art. 28 k.p.a., tyle że przepis art. 28 ust. 2 P.b. zawęża treść tego określenia do osób wymienionych w tym przepisie" ( por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12, OSP 2008/3/35). Tylko zatem inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy tylko ich interesu prawnego lub obowiązku. Wojewoda [...] tymczasem, jak wynika z załączonego do jego decyzji wykazu stron postępowania, uznał, że stronami takimi są obok inwestora i współwłaścicieli działki nr [...] także: S.M. w P. zarządzająca działkami zabudowanymi wielomieszkanowymi budynkami przy ul. [...] i [...], jak również właściciele zabudowanych nieruchomości przy ul. [...], współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] oraz Gmina P. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja Wojewody w części dotyczącej określenia obszaru oddziaływania wskazanych w niej obiektów, a co zatem idzie ustalenia stron kontrolowanego postępowania zapadła z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 tej ustawy oraz art. 28 ust. 2 P.b. Na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast podniesione w skardze zarzuty dotyczące wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt w zw. z art. 3 pkt 11 P.b. Stosownie do ostatniego z wymienionych przepisów przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Jak wynika z załączonych do pisma procesowego uczestnika postępowania z dnia 21 stycznia 2012 r. odpisów aktów notarialnych inwestor w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji posiadał tak rozumiane prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Za częściowo nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze E. K. oraz S. M. w P. dotyczące niezgodności projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją z przepisami § 8 ust. 2 pkt 3 lit c tiret 3 i 4 m.p.z.p., a to z uwagi na to, że przedmiotowa inwestycja ograniczy możliwość użytkowania sąsiednich działek oraz spowoduje dla tych działek uciążliwości. Powołane przepisy m.p.z.p. należy bowiem rozumieć jako zakaz lokalizacji na przedmiotowym terenie obiektów pełniących funkcje handlowo-usługowe, których oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości przekroczyłby dopuszczalne przepisami prawa poziomy. Wojewodzie [...] postawić należy jednakowoż zarzut braku odniesienia się do tych kwestii, na co już zwrócono wyżej uwagę przy okazji rozważań dotyczących wyznaczenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Brak takich rozważań zakwalifikować należy jako naruszenie unormowań wynikających z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie Sądu ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu wynika jednak, że realizacja przewidzianych w nim obiektów spełnia wymagania wynikające z rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zachowania odległości między projektowanymi obiektami, a sąsiednimi obiektami. Z przedłożonej przez inwestora "Analizy rozprzestrzeniania się hałasu dla pawilonu handlowo-usługowego wraz z parkingiem w P." wynika, że przewidywany poziom hałasu emitowanego do środowiska w związku z planowanym użytkowaniem zarówno parkingu, jak i sklepu nie przekroczy dopuszczalnych norm dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak i terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). Dodać należy, że także, że sporządzone w sprawie "Analizy nasłonecznienia przedstawiające wpływ wybudowanego obiektu na sąsiednie nieruchomości" dowodzą, że projektowany budynek nie ograniczy dopuszczanego poziomu nasłonecznienia mieszkań w budynku przy ul. [...] i [...] przewidzianego przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia MI. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] winien wziąć pod uwagę stan zaawansowania wykonanych robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji i stwierdzić brak podstaw do kontynuowania postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze organ ten w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyli decyzję organu I instancji i umorzy postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie przekaże sprawę do rozpatrzenia właściwemu miejscowo powiatowemu inspektorowi nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd oparł na przepisach art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Koszty te obejmowały zwrot uiszczonych przez skarżących wpisów od skarg, wynagrodzeń pełnomocników oraz opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw (nie dotyczy pełnomocnika Gminy P.) Wysokość wynagrodzeniu pełnomocników Gminy P. oraz S.M w P. ustalono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Natomiast wysokość wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi skarżącej E. K. ustalono w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).