II SA/Gl 761/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G., E.K. na postanowienie Wojewody S. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosku pełnomocnika skarżących o uzupełnienie wyroku i zasądzenie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku i zasądzenie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 761/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody S. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i orzekł, że nie polega ono wykonaniu w całości. Pismem z dnia (...) r. pełnomocnik z urzędu skarżących W.G. i E.K. w osobie adw. I.S. wniósł o uzupełnienie wyroku i zasądzenie na jego rzecz kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl z kolei § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z brzmienia przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że prawo profesjonalnego pełnomocnika z urzędu (adwokata) do wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powstaje dopiero po spełnieniu dwóch przesłanek: złożenia przez pełnomocnika stosownego wniosku oraz złożenia przezeń dodatkowego oświadczenia, że opłaty, choćby w części, nie zostały uiszczone. W konsekwencji przed złożeniem przez adwokata wniosku wraz z oświadczeniem, o którym mowa powyżej, Sąd nie może przyznać kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie jest bowiem władny uczynić tego z urzędu. Zgodnie natomiast z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Uzupełnienie takie jest jednak możliwe jedynie w sytuacji gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zawarte w art. 157 § 1 p.p.s.a. wyliczenie przypadków, w których ustawodawca przewidział możliwość uzupełnienia wyroku ma charakter wyczerpujący, a w konsekwencji w innych okolicznościach uzupełnienie wyroku nie jest dopuszczalne. Sąd stwierdza, iż pełnomocnik skarżących do czasu ogłoszenia wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie i orzekającego, że nie podlega ono wykonaniu w całości nie złożył wniosku o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wniosek taki (notabene początkowo bez wymaganego prawem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części) złożył dopiero w dniu (...) r. wskazując jednocześnie, iż koszty, o których mowa, mają mu zostać przyznane w formie uzupełnienia wyroku. W świetle regulacji zawartej w przytoczonym wyżej art. 157 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie wniosku pełnomocnika o uzupełnienie wyroku jest jednak prawnie niedopuszczalne. W przedmiotowym wyroku Sąd orzekł bowiem o całości skargi, a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej nie mógł orzec z urzędu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 250 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.