II SA/Gl 761/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r., nr [...] nakazującą G. i P. S. – właścicielom budynku mieszkalnego położonego w R. przy ul. [...], przywrócenie sposobu użytkowania pomieszczenia zlokalizowanego w północno-wschodnim narożu kondygnacji przyziemia użytkowanego jako pomieszczenie mieszkalne, budynku mieszkalnego jednorodzinnego do stanu poprzedniego, tj. garażu zgodnego z projektem budowlanym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł P.S.. Jednocześnie złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jego budynek jednorodzinny położony jest w terenie, który posiada oddziaływania eksploatacyjne górnicze powodujące tzw. szkody górnicze w obiektach budowlanych. W związku z powyższym zmuszony był wykonać roboty budowlane w celu zabezpieczenia budynku przed katastrofą budowlaną. Zdaniem skarżącego przywrócenie garażu jest niemożliwe, bowiem wiązałoby się to z niebezpieczeństwem katastrofy budowlanej budynku i spowodowaniem znacznej szkody takim działaniem niezgodnym ze sztuką budowlaną. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa i niemożliwa do wykonania. W piśmie z dnia 1 września 2016 r. uczestnicy postępowania A. M. i W. M. ustosunkowując się do skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazali, że pomieszczenie garażowe zostało przebudowane na mieszkanie jako samowola budowlana bez jakichkolwiek zezwoleń i dokumentacji. Pomieszczenie to jest wynajmowane i zamieszkiwane przez kolejnych lokatorów od [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji, bowiem wykonanie decyzji objętej wnioskiem będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek wykonania decyzji, wiąże się przede wszystkim z ponoszeniem nakładów finansowych, w celu wykonania nałożonego obowiązku, a tym samym wykonanie obowiązku byłoby równoznaczne z zaistnieniem w majątku zobowiązanego znacznej szkody. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter tymczasowy i nie przesądza o wyniku sprawy i tym samym o dalszym losie obiektu tj. przywrócenia jego poprzedniego sposobu użytkowania. Kwestia naruszenia przepisów prawa będzie natomiast przedmiotem rozpoznania dopiero na rozprawie. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.