II SA/Gl 77/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...]r., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 10 czerwca 2013 r. "A" Spółka z o.o. w W. wystąpiła do Starosty [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą, przewidzianej do realizacji na działkach o numerach [...] i [...] w miejscowości K. Decyzją z [...] r., nr [...] Starosta [...] odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] decyzją z [...] r. W toku ponownie prowadzonego postępowania Starosta [...] postanowieniem z [...] r. wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji o projekt techniczny zgodny z przepisami obowiązującego planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolami 10M, U-2. W odpowiedzi inwestor wyjaśnił, że dopuszczalność budowy przedmiotowej inwestycji należy analizować z uwzględnieniem art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., nr 106 poz. 675 ze zm., dalej ustawa). Decyzją z [...] r. Starosta [...] orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W podstawie prawne podał przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej p.b.) przyjmując, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji budowlanej w zakresie określonym w postanowieniu z [...] r. W uzasadnieniu w szczególności wskazano, że zgodnie z obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego wprowadzonym uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z [...] r. ( Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] z [...] roku) teren, na którym ma być zlokalizowana inwestycja oznaczony jest symbolem 10M, U-2 o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa mieszkaniowa oraz zabudowa związana z działalnością usługową lub inną nieuciążliwą aktywnością gospodarczą, na terenach niezabudowanych. Organ stwierdził, że lokalizacja projektowanej stacji bazowej jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Organ pierwszej instancji wskazał na przepis § 13 pkt 2 uchwały i wynikające z niego ograniczenia, a także § 11 i § 6 ust. 1 pkt 1 lit. d planu miejscowego. W odwołaniu od decyzji Spółka podała, że przy w dokonywaniu oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym organ pominął przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli inwestycja celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie pod zabudowę wielorodzinną, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, a przeznaczenie na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponieważ w planie nie wskazano obszarów lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej, to zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy należy rozważyć, czyli lokalizacja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Przewidziana dla terenu 10M jako przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa nie wyklucza w ocenie Spółki zabudowy wielorodzinnej, co świadczy, że zamierzone zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z planem. Ze względu na symbol U-2 w terenie jest również możliwa zabudowa związana z działalnością usługową lub inną nieuciążliwą aktywnością gospodarczą. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 planu miejscowego, przez działalność usługową lub inną nieuciążliwą aktywność gospodarczą należy rozumieć zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 o swobodzie działalności gospodarczej, zarobkową działalność handlową i usługową oraz wytwórczą, budowlaną, a także działalność wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, która nie musi być poprzedzona raportem jej wpływu na środowisko. Inwestycja zamierzona przez Spółkę nie musi zostać poprzedzona sporządzeniem raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, zatem zalicza się do działalności usługowej lub innej nieuciążliwej działalności gospodarczej, jaka jest możliwa w terenie objętym planem. Spółka zwróciła też uwagę, że do planowanej inwestycji nie mogą odnosić się ograniczenia zawarte z § 13 ust. 2 pkt 2 lit.e planu miejscowego, nie narusza ona również ograniczeń wynikających z § 13 ust. 2 pkt 2 lit. b tego planu. Spółka podniosła, że w jej ocenie planowana inwestycja stanowi wolnostojący obiekt usługowy, wobec czego znajduje w sprawie zastosowanie przepis § 13 ust. 2 pkt 2 lit.d planu. Zaskarżoną decyzją z [...] roku Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania i wyjaśniono, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Jak wynika z projektu budowlanego, planowana na działce nr [...] stacja bazowej telefonii komórkowej obejmować będzie budowę nowej wieży o wysokości trzonu 48 m oraz o łącznej wysokości 48,45 m (włącznie z betonowym cokołem o średnicy 9 m, posadowionym na głębokości 1 m poniżej poziomu terenu). Na wieży zaprojektowano umieszczenie anten sektorowych oraz anten radioliniowych, wewnątrz wieży, u jej podstawy zostaną umieszczone urządzenia sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 10M, U-2 przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową oraz zabudowę związaną z działalnością usługową lub z inną nieuciążliwą aktywnością gospodarczą, na terenach niezabudowanych. Wskaźniki i parametry zabudowy oraz zagospodarowania dla tej jednostki określa § 13 ust. 2 pkt 2 planu. Organ drugiej instancji stwierdził, że plan nie zawiera postanowień przewidujących lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jakkolwiek w § 11 znajdują się postanowienia dotyczące zasad modernizacji rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, to nie dotyczą one jednak łączności publicznej, albowiem infrastrukturę techniczną plan miejscowy definiuje jako realizację celów publicznych, o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2000 r., nr 46 poz. 543 ze zm., dalej u.g.n.), a łączność publiczna jest opisana w art. 6 pkt 1 tej ustawy. Organ odwoławczy w konsekwencji zgodził się, że oceniając zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, należy uwzględnić regulację art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Stwierdził, że podziela stanowisko Skarżącej, iż w świetle przepisu art. 46 ust. 2 ustawy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest sprzeczna z przeznaczeniem pod zabudowę związaną z działalnością usługową lub z inną nieuciążliwą aktywnością gospodarczą. Jaka wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej na zlecenie inwestora w kwietniu 2013 roku, planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie ma zatem obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podzielono także stanowisko, że do planowanej inwestycji nie odnosi się ograniczenie zawarte w § 13 ust. 2 pkt 2 lit. f planu dotyczące ograniczenia wysokości zabudowy do 2 kondygnacji plus poddasze użytkowe. Organ nie podzielił natomiast stanowiska, że projektowana wieża jest wolnostojącym obiektem usługowym, o którym mowa w § 13 ust. 2 pkt 2 lit.d planu miejscowego, nie jest to bowiem usługa tylko element infrastruktury technicznej, który ma być dopiero wykorzystywanych do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Tym samym do obiektu nie odnosi się ograniczenie wynikające z § 13 ust. 2 pkt 2 lit. b planu, który stanowi, że usługi mogą być lokalizowane w lokalach budynku mieszkalnego, zapis ten nie dotyczy bowiem urządzeń infrastruktury. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska skarżącej, że postanowienia planu nie wykluczają w terenie inwestycji zabudowy wielorodzinnej. Definicję zabudowy mieszkaniowej zawiera przepis § 3 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego, zgodnie z którym przez zabudowę mieszkaniową należy rozumieć zarówno zabudowę jednorodzinną w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2 p.b., jaki i zabudowę innym budynkiem mieszkalnym i zabudowę zagrodową. Z planu miejscowego wynika w ocenie Wojewody, że na terenie objętym planem realizowana może być przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa. Taki jest również charakter zabudowy aktualnie istniejącej w otoczeniu planowanej stacji bazowej. Zabudowa wielorodzinna nie została w tej definicji wymieniona. Zgodnie z art. 46 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przeznaczenie na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Definicję infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, obejmuje ona kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Planowana stacja bazowa o wysokości 48,45 m nie zalicza się do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, co oznacza, że nie jest dopuszczalna jej realizacja w obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Wojewoda zwrócił uwagę, że projektowana stacja przekracza kilkukrotnie dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej określoną na dwie kondygnacje plus poddasze, nie harmonizuje z podstawową funkcją mieszkaniową w tej części obszarów objętych planem miejscowym, przewidziana jest do realizacji pomiędzy działkami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową, bezpośrednio nad tymi działkami rozchodzić się będą wiązki promieniowania. Wojewoda zwrócił uwagę, że tereny objęte planem obejmują znaczny obszar podzielony funkcjonalnie. Świadczy to o świadomym zamyśle planistycznym przemawiający za tym, że proponowana przez inwestora lokalizacja nie jest jedyną możliwą. Uwzględniając ustalenia planu wydaje się, że nie powinno stanowić problemu znalezienie dużych obszarów bez zabudowy, których funkcja zdecydowanie bardziej byłaby zbliżona do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie wojewody do takich obszarów należą np. tereny oznaczone symbolem RO, dla których § 6 ust. 1 pkt 1 lit. d planu przewiduje możliwość poszukiwania na gruntach rolnych poza granicami zwartej zabudowy wsi, miejsca lokalizacji inwestycji, które nie mogą być zlokalizowane w tych granicach, pod warunkiem uwzględnienia wykluczeń lub ograniczeń zabudowy wynikających z uwarunkowań przestrzeń określonych w studium. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 7,77, 80,107 § 1 i 3, art. 80, 12 k.p.a., a także art. 6, 8 i 15 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 4, art. 35 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 roku prawo budowlane, § 6 ust. 1 pkt 1 lit. d § 11 ust. 3 pkt 8, § 13 ust. 1 pkt 2 oraz § 13 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, a także naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy realizacja inwestycji spełnia warunki planu. W uzasadnieniu szczegółowo opisano przebieg postępowania i wydane w jego toku rozstrzygnięcia. Uzasadniając zgłoszone zarzuty w szczególności wskazano, że błędne jest stanowisko, jakoby inwestycja naruszała plan miejscowy. Obowiązujący w gminie plan nie przewidział terenów pod inwestycje z zakresu łączności publicznej, co oznacza podstawę do zastosowania przepisu art. 46 ust. 2 ustawy. Nie ma podstaw do twierdzenia, że w terenie o symbol 10M, U-2 funkcja mieszkaniowa jest podstawową, a funkcja usługowa stanowi jedynie przeznaczenie dopuszczalne. Oba przeznaczenia są w planie równoprawne, w konsekwencji przeznaczenie terenu na cele usługowe nie jest sprzeczne z planowaną inwestycją. Podniesiono także, że nie jest prawidłowe stanowisko, jakoby w obszarze inwestycji dopuszczalna była tylko zabudowa jednorodzinna. Przez zabudowę mieszkaniową plan rozumie zarówno zabudowę jednorodzinną jak i zabudowę innymi budynkami oraz budynkami w zabudowie zagrodowej. Zabudowa mieszkaniowa w rozumieniu planu oznacza więc, że na tym terenie możliwa jest zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i wielorodzinna, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Podniesiono także, że w ocenie Spółki planowana inwestycja może być również zaliczona do obiektów zabudowy usługowej. Spółka zwróciła również uwagę, że stanowisko Wojewody odnośnie do lokalizacji stacji ze względu na ład przestrzenny świadczy o nie zrozumieniu funkcji, jakie stacja ma spełniać. Celem stacji jest zapewnienie zasięgu telefonii komórkowej mieszkańcom danego obszaru, nie zapewnienie tego zasięgu na terenie, który nie jest zamieszkały. Operatorzy telefonii komórkowej w konsekwencji lokalizują stacje bazowe na obszarach o najgęstszym zaludnieniu, lokalizacja na innym obszarze, poza zabudową wsi jest nieuzasadniona z technicznego i funkcjonalnego punktu widzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Podstawą wydanych decyzji był przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego i przyjęcie przez organy administracji, że planowana stacja bazowa nie jest zgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to jest w ocenie Sądu błędne, a zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego są uzasadnione. W gminie K. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa K. przyjęty uchwałą Rady Gminy nr [...] z [...] r. Nie było kwestionowane, że plan ten nie przewiduje miejsc lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, albowiem wyznaczone tereny komunikacji oraz przyjęte zasady budowy infrastruktury technicznej nie dotyczą obiektów z zakresu łączności publicznej. Istotnie, definicja infrastruktury technicznej przyjęta w § 3 ust. 1 pkt 8 planu obejmuje jedynie realizację celów publicznych, o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543), do których należą: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. W takiej sytuacji znajduje zastosowanie przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Przytoczone normy dotyczą kwestii oceny zgodności lokalizacji inwestycji w planem miejscowym. Pierwsza z nich, wyrażona w zdaniu pierwszym art. 46 ust. 2 ustawy stanowi, że co do zasady dopuszcza się lokalizację takich inwestycji jeśli nie jest to sprzeczne z przeznaczeniem terenu i nie narusza ograniczeń i nakazów planu. Druga z nich definiuje przypadki, które sam ustawodawca uznaje za nie pozostające w sprzeczności z przeznaczeniem terenu. W szczególności lokalizacja tego rodzaju inwestycji nie jest sprzeczna z planem, gdy w planie teren jest przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną, usługową lub produkcyjną. W rozpoznawanej sprawie teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę położony jest w jednostce planu o symbolu 10M, U-2. Jak wynika z przepisu § 7 ust. 5 pkt 1 lit. a planu miejscowego, funkcja podstawowa oznaczana jest na rysunkach planu jako pojedynczy symbol lub zbiór symboli funkcji rozdzielonych przecinkami. Na danym terenie możliwe jest łączne lub oddzielne występowanie funkcji podstawowych. Natomiast funkcja uzupełniająca występuje jako symbol funkcji po ukośniku (§ 7 ust. 5 pkt 1 lit. b planu). Wobec zastosowanego oznaczenia należy uznać, że teren inwestycji posiada dwojaką funkcję podstawową, jest nią zarówno zabudowa mieszkaniowa, jak i zabudowa związana z działalnością usługową lub inną nieuciążliwą aktywnością gospodarczą, na terenach niezabudowanych. Takie przeznaczenie terenu potwierdza § 13 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego. Przeznaczenie terenu w planie wyłącznie na cele usługowe co do zasady oznacza, że lokalizacja w tym terenie inwestycji z zakresu łączności publicznej nie jest sprzeczna z planem, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Nie ma potrzeby rzecz jasna, aby sama inwestycja była kwalifikowana jako usługowa, dopuszczalność jej lokalizacji nie wynika bowiem z planu i nie jest pochodną zgodności jej funkcji z przeznaczeniem terenu, ale wynika z faktu przeznaczenie terenu w planie pod usługi, co na mocy art. 46 ust, 2 ustawy oznacza, że inwestycja z zakresu łączności publicznej w takim obszarze może być lokowana. Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi o brak sprzeczności inwestycji z zakresu łączności publicznej z planem, gdy przeznacza on określony teren na wskazane w przepisie cele. Przepis nie odnosi się do sytuacji, gdy plan przeznacza dany teren na dwa równorzędne cele, przewidując dwa podstawowe sposoby zagospodarowania, jak to ma miejsce w sprawie. Nie budzi wątpliwości sytuacja, gdy oba podstawowe sposoby zagospodarowania są wymienione w art. 46 ust. 2 ustawy i rodzą taki sam skutek. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca, albowiem plan miejscowy przeznacza teren inwestycji pod zabudowę mieszkaniową, w której zakresie mieszczą się zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i zabudowa innym budynkiem mieszkalnym, zgodnie z definicją zawartą w § 3 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego. Inne budynki mieszkalne niewątpliwie obejmują zabudowę wielorodzinną, nie jest to jednak wyłączny rodzaj zabudowy mieszkaniowej dopuszczonej przez plan miejscowy, zatem również z tego powodu wymaga rozważenia, jakie znaczenie dla interpretacji art. 46 ust. 2 ustawy ma fakt, że w planie dany teren ma zróżnicowane przeznaczenie podstawowe, z których tylko jedno oznacza brak sprzeczności inwestycji z planem. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że argumenty organów administracji odwołujące się do dominującej w otoczeniu planowanej stacji bazowej zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej nie mogą mieć żadnego znaczenia, albowiem tereny o symbolu M, U-2 oznaczają tereny niezabudowane (w odróżnieniu od terenów M,U-1 odnoszących się do terenów zabudowanych lub częściowo zabudowanych- § 3 ust. 1 pkt 1 planu). W ocenie Sądu dopuszczenie w ramach przeznaczenia podstawowego terenu zabudowy zarówno wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej, nie pozwala na przyjęcie, że w tym obszarze nie jest sprzeczne z planem lokalizowanie inwestycji innych, niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu. Skoro ustawodawca wyróżnił w art. 46 ust. 2 ustawy dwa rodzaje zabudowy mieszkaniowej, których wyznaczenie w planie w różny sposób determinuje przedsiębiorcę telekomunikacyjnego i w różny sposób chroni interesy właścicieli działek znajdujących się w tym obszarze, to nie można przyjąć skutków dalej idących po stronie podmiotu korzystającego z ustawowo wprowadzonego domniemania braku sprzeczności pomiędzy określoną inwestycją, a przeznaczeniem terenu. Inaczej mówiąc, skoro przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniowa obejmuje różne jej rodzaje, w tym zabudowę jednorodzinną, w ramach tego przeznaczenia podstawowego nie można przyjąć brak sprzeczności planowanej stacji z planem miejscowym i stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe. Inaczej jednak wygląda sprawa w stosunku do drugiego przeznaczenie podstawowego, jakim jest zabudowa usługowa. Nie jest to przeznaczenie uzupełniające, co należy podkreślić, ale równoprawne z mieszkaniowym przeznaczenie podstawowe pod zabudowę związaną z działalnością usługową. W przypadku przeznaczenia uzupełniającego należy je postrzegać jako pozostające w relacji podporządkowania w stosunku do przeznaczenia podstawowego, zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 1b planu, lokalizacja budynku w zakresie funkcji uzupełniającej może być dokonana jedynie przy realizacji funkcji podstawowej. Zależności takiej nie ma w przypadku równorzędnego przeznaczenia terenu w planie pod dwie, łącznie występujące funkcje podstawowe. Realizacja obiektu w ramach funkcji usługowej nie jest zależna od jednoczesnej realizacji funkcji mieszkaniowej, co potwierdza przepis § 13 ust. 2 pkt 2 lit. b planu. Wystarczające jest w ocenie Sądu, aby w przypadku kilku wprowadzonych przez plan przeznaczeń podstawowych, jedno z nich było wymienione w art. 46 ust. 2 jako przesłanka braku sprzeczności inwestycji planem. Wprowadzone w planie dla terenu zamierzonej inwestycji przeznaczenie pod zabudowę związaną z działalnością usługową oznacza, że na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy inwestycji tej nie można uznać za sprzeczną z planem miejscowym w zakresie przeznaczenia terenu. Nie jest przy tym w przekonaniu Sądu konieczne dokonywanie weryfikacji dopuszczalności realizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej w odniesieniu do każdego z podstawowych przeznaczeń terenu i stawianie wymogu, aby w relacji do każdego z przeznaczeń inwestycja nie była sprzeczna z planem miejscowym w rozumieniu art. 46 ust. 2 ustawy. Interpretacja art. 46 ust. 2 ustawy nie może bowiem prowadzić do skutku, jaki wyklucza art. 46 ust. 1 ustawy to jest przyjmowane w planie rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej. Wystarczające jest, jeżeli choć jedno z przeznaczeń podstawowych przyjętych w planie, na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy skutkuje brakiem sprzeczności inwestycji z planem. W niniejszej sprawie o braku takiej sprzeczności decyduje przeznaczenie terenu inwestycji pod zabudowę usługową. Mając na uwadze przedstawione stanowisko, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji o uchyleniu decyzji organów obu instancji. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy.