II SA/Gl 772/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 26 marca 2024 r. nr SKO.4103.38.2024 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości oddala skargę. Prezydent Miasta Z. decyzja z 3 października 2023 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 3 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977) i art. 104 Kodeksu postępowania nakazał A. L. (dalej jako strona lub skarżący) jako właścicielowi nieruchomości obejmującej działkę nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. [...] przywrócenie zagospodarowania tej nieruchomości do stanu poprzedniego, poprzez usunięcie z terenu nieruchomości pojazdów mechanicznych (sprawnych oraz uszkodzonych) oraz ich części i zaprzestanie wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości jako miejsca parkowania pojazdów mechanicznych związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W motywach tej decyzji podkreślono, że do 1 maja 2021 r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na terenach, dla którego nie było uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie działka ta objęta jest postanowieniami stosownego planu i znajduje się na terenie oznaczonym [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej do adaptacji. Z dopuszczalną lokalizacją usług podstawowych, budynków gospodarczo-składowych indywidualnych. Dodatkowo dla tego terenu obowiązują ustalenia stref ochrony krajobrazu "k" oraz [...] – teren lasów: adaptacja istniejącego użytkowania i obowiązują ustalenia przewidziane dla strefy krajobrazowej. Po przywołaniu treści stosownych przepisów i przybliżeniu stanu faktycznego organ ten stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest na parking, a taki sposób wykorzystania tej nieruchomości nie jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wystąpiła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wśród zarzutów kierowanych pod adresem wskazanej decyzji podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 2 i art. 59 ust. 3 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, jak również postanowień § 2 pkt. 8 i 12, § 9 pkt. 2 oraz § 55 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Z. z 24 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doszło do zmiany sposobu wykorzystania spornej nieruchomości. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 a także art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono rozbudowaną argumentację przemawiającą za zasadnością skorzystania z tego środka ochrony prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z 16 listopada 2023 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w tym treść kwestionowanej decyzji i zarzuty sformułowane w odwołaniu. W dalszej kolejności przywołano stan prawny obowiązujący w rozpoznawanej sprawie i przeprowadzono analizę postanowień przepisu ustawy i wynikających z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przybliżono stan faktyczny występujący na spornej nieruchomości i w konkluzji tej części uzasadnienia uznano, że postępowanie wyjaśniające nie jest kompletne i wymaga uzupełnienia o wymienione elementy. Dodatkowo w ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji obowiązany jest do udzielenia jednoznacznej oceny czy doszło do zmiany zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości i czy zmiana ta jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji uznano, że decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa a zakres spraw wymagających wyjaśnienia przekracza możliwości organu odwoławczego. Prezydent Miasta Z. decyzja z 2 lutego 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 3 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977) i art. 104 Kodeksu postępowania nakazał A. L. jako właścicielowi nieruchomości obejmującej działkę nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. [...] przywrócenie zagospodarowania tej nieruchomości do stanu poprzedniego, poprzez usunięcie z terenu nieruchomości pojazdów mechanicznych (sprawnych oraz uszkodzonych) oraz ich części i zaprzestanie wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości jako miejsca parkowania pojazdów mechanicznych związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W motywach tej decyzji podkreślono, że postępowanie zostało wszczęte 13 lipca 2023 r. Do 1 maja 2021 r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na terenach, dla którego nie było uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie działka ta objęta jest postanowieniami stosownego planu i znajduje się na terenie oznaczonym [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej do adaptacji. Z dopuszczalną lokalizacją usług podstawowych, budynków gospodarczo-składowych indywidualnych z zakazem lokalizacji warsztatów stolarskich, kamieniarskich, ślusarskich; funkcji z zakresu obsługi i naprawy pojazdów i maszyn rolniczych, oraz komisów samochodowych. Dodatkowo znajduje się ona w granicach Parku Krajobrazowego " [...]". Dla tego terenu obowiązują ustalenia stref ochrony krajobrazu "k" oraz [...] – teren lasów: adaptacja istniejącego użytkowania i obowiązują ustalenia przewidziane dla strefy krajobrazowej. Po przywołaniu treści stosownych przepisów i przybliżeniu stanu faktycznego organ ten stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest na parking, a taki sposób wykorzystania tej nieruchomości nie jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu przywoływanej decyzji przedstawiono stan faktyczny występujący na przedmiotowej działce, jak również przybliżono działania podjęte po przekazaniu sprawy przez organ odwoławczy. Przedstawiono w sposób rozbudowany stanowiska wszystkich osób uczestniczących w prowadzonym postępowania jak również ich stanowisko w sprawie. W końcowej części uzasadnienia podkreślono, że przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lokalizowanie miejsc parkingowych związane jest z główną funkcja, a mianowicie zabudową mieszkaniową w konsekwencji organ ten uznał, że brak jest podstaw dla takiego wykorzystywania przedmiotowej działki jak czyni to strona. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wystąpiła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wśród zarzutów kierowanych pod adresem wskazanej decyzji podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 2 i art. 59 ust. 3 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, jak również postanowień § 2 pkt. 8 i 12, § 9 pkt. 2 oraz § 55 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Z. z 24 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doszło do zmiany sposobu wykorzystania spornej nieruchomości. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 a także art. 11 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono rozbudowaną argumentację przemawiającą za zasadnością skorzystania z tego środka ochrony prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z 26 marca 2024 r. nr SKO.4103.38.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie uznał, że wskazania zamieszczone w pierwszym rozstrzygnięciu zostały przez organ pierwszej instancji wykonane i postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób zgody ze wskazaniami. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu i uznał, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bezzasadny. W stosunku do zarzutu naruszenia postanowień art. 35 ust. 1 powyższej ustawy także uznano, że w tym zakresie nie dopuszczono się naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie wniesionego odwołania. W ocenie organu odwoławczego zmiana zagospodarowania terenu oznacza także funkcjonalne przekształcenie terenu, w następstwie określonych działań faktycznych, podejmowanych samowolnie i bezprawnie. W konsekwencji organ ten uznał, że strona w następstwie podjętych działań niwelacyjnych na przedmiotowej nieruchomości urządziła na nim parking, którego wcześniej nie było. Za bezzasadny zarzut uznano naruszenie postanowień art. 59 st. 3 pkt. 2 cytowanej ustawy, albowiem dla terenu, na którym zlokalizowana jest sporna nieruchomość obowiązuje symbol II.16MN z przeznaczeniem podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczenie uzupełniające: usług, obiekty towarzyszące, zabudowa rekreacyjna indywidulana. Podkreślono przy tym, że przeznaczenie uzupełniające ma występować obok przeznaczenia podstawowego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono analogiczne zarzuty jak te, które były sformułowane w odwołaniu, a zatem naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 2 i art. 59 ust. 3 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, jak również postanowień § 2 pkt. 8 i 12, § 9 pkt. 2 oraz § 55 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Z. z 24 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doszło do zmiany sposobu wykorzystania spornej nieruchomości. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 a także art. 11 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach skargi podkreślono, że ustalenia faktyczne w sprawie dokonane przez organy administracji są wzajemnie sprzeczne i niespójne przywołując stosowne fragmenty uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Zwrócono uwagę na to, że skarżący ma w pobliżu spornej nieruchomości drugą działkę i są one rozdzielone jedynie drogą, a tym samym prawidłowe wykorzystanie zamieszkiwanej nieruchomości wymaga korzystania ze spornej nieruchomości na parkowanie tam samochodu wykorzystywanego do prac w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W dalszej kolejności podniesiono, że organ odwoławczy pominął fakt, że dla przedmiotowej nieruchomości w latach 2004 – 2021 na tym terenie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznano, że nie zasługują one na uwzględnienie. Pismem z 9 lipca 2024 r. pełnomocnik uczestnika postępowania D.S. wniósł o wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz o oddalenie wniesionej skargi. W piśmie tym przedstawiono argumenty przemawiające za oczekiwanymi orzeczeniami. Postanowieniem z 25 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie znajdując podstaw dla uwzględnienia żądania wniesionego przez pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie niniejszych rozważań odnieść należy się do sentencji rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, utrzymanego w mocy przez organ odwoławczy. W sentencji decyzji organ pierwszej instancji nakazał skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości obejmującej działkę nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. [...] przywrócenie zagospodarowania tej nieruchomości do stanu poprzedniego, poprzez usunięcie z terenu nieruchomości pojazdów mechanicznych (sprawnych oraz uszkodzonych) oraz ich części i zaprzestanie wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości jako miejsca parkowania pojazdów mechanicznych związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. Tak sformułowana sentencja w sposób czytelny wskazuje, jakie działania ma podjąć skarżący, jak również pozwala organom administracji publicznej mającym prowadzić postępowanie egzekucyjne skuteczne jej przeprowadzenie. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie przywołać treść przepisu leżącego u podstaw podejmowanej decyzji. Stosownie do postanowień art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 tej ustawy, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Z treści przywołanej regulacji wynika, że za zagospodarowanie terenu niezgodne z planem miejscowym należy uznać działania powodujące funkcjonalne przekształcenie terenu, którego skutkiem jest niemożliwość wykorzystania go w sposób zgodny z obowiązującym planem miejscowym. W przepisie tym chodzi więc o sytuację, kiedy wbrew wynikającym z ustaleń planu miejscowego zakazom lub nakazom określonego rodzaju działań dochodzi do ich złamania i bezprawnego zagospodarowania terenu. Wspomniane unormowanie ma zastosowanie również w przypadkach zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 29 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 32/23 CBOSA). Mając w polu widzenia wskazane rozumienie przepisu leżącego u podstaw kontrolowanych decyzji odnieść należy się do stanu faktycznego występującego w rozpoznawanej sprawie. Skarżący przedmiotową działkę nabył w [...] r. i w tym okresie dla tego terenu miasta nie był uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan taki został przyjęty stosowną uchwałą i obowiązuje od 2 maja 2021 r. Skarżący po nabyciu przedmiotowej nieruchomości podjął działania zmierzające do zmiany sposobu jej wykorzystania, ponieważ w momencie nabycia nieruchomość ta była niezabudowana i porośnięta roślinnością. Natomiast skarżący po jej nabyciu dokonał niwelacji terenu jak również jego utwardzenia i uczynił z niej miejsce parkowania samochodów ciężarowych i ciężkiego sprzętu budowlanego. W ocenie skarżącego takie wykorzystanie tej nieruchomości wynika z prowadzonej działalności gospodarczej i stanowi jej uzupełnienie. Po przedstawieniu stanu normatywnego i przybliżeniu stanu faktycznego w sprawie, analizy wymagają uzasadnienia kontrolowanych decyzji. W decyzjach tych przybliżono postanowienia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazano, że sporna nieruchomość położona jest na terenach oznaczonych w miejscowym planie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przeznaczenie uzupełniające: usługi, urządzenia i obiekty towarzyszące, zabudowa rekreacji indywidualnej. Dodatkowo z postanowień planu wynika, że przez przeznaczenie uzupełniające należy rozumieć obiekty i urządzenia przeznaczone do sprzedaży towarów i świadczenie usług oraz drobnej produkcji z zastrzeżeniem, że na tym terenie zakazuje się lokalizacji: warsztatów stolarskich, kamieniarskich i ślusarskich; funkcji z zakresu obsługi i naprawy pojazdów i maszyn rolniczych oraz komisów samochodowych. Dodatkowo podkreślić należy, że znajduje się ona w granicach Parku Krajobrazowego "[...]". Przeprowadzone czynności w ramach postępowania wyjaśniającego w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wykazały, że sporna nieruchomość wykorzystywana jest w sposób odbiegający od wzorca wynikającego z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem wynika z postanowień tego planu, na wskazanym terenie jako funkcja podstawowa obowiązuje zabudowa mieszkaniowa a jako funkcje uzupełniające wskazano między innymi usługi, przy czym w tym zakresie występują istotne ograniczenia, a mianowicie sprowadzające się do zakazu lokowania na tym terenie funkcji z zakresu obsługi i naprawy pojazdów i maszyn rolniczych oraz komisów samochodowych. W tym kontekście uznać należy, że argumentacja prezentowana przez skarżącego nie może zyskać akceptacji. Pełnomocnik skarżącego akcentuje, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest w sposób uzupełniający dla głównej nieruchomości posiadanej przez skarżącego i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Stanowisko takie nie jest uzasadnione. Fakt bliskiego sąsiedztwa działek należących do skarżącego nie oznacza, że mogą być one traktowane jako całość. Z postanowień przywoływanego planu wynika, że funkcja uzupełniająca ma być realizowana na tej samej działce co funkcja podstawowa. Zatem przywoływana argumentacja nie może być podzielona. Dodatkowo dostrzec należy, że charakter wyłączeń z zakresu dopuszczalnych usług także nie daje podstaw dla uznania, że na przedmiotowej działce możliwe jest parkowanie sprzętu wykorzystywanego do działalności gospodarczej. Warto w tym miejscu zauważyć, że dokumentacja fotograficzna zalegająca w aktach sprawy pozwala uznać, że sporna nieruchomość nie pełniła wyłącznie funkcji wspomagającej prowadzoną działalność gospodarczą, albowiem znajdowały się na niej pojazdy, które nie spełniały podstawowych wymogów pozwalających im na poruszanie się po drogach publicznych. Obok podniesionych uwag zauważyć należy, że skarżący dokonał niwelacji terenu i ego utwardzenia przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jak wynika z akt administracyjnych nie dysponował decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania tej nieruchomości. W świetle tak poczynionych ustaleń faktycznych organy administracji publicznej obu instancji zasadnie odwołały się do postanowień art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W świetle powyższego ustalenia organy administracji publicznej obu instancji dysponowały podstawą prawną dla uruchomienia i prowadzenia przedmiotowego postępowania i do nałożenia na właścicieli spornej nieruchomości stosownego obowiązku doprowadzenia jej do stanu zgodnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że prawidłowa sentencja rozstrzygnięcia wydanego przez te organy w tym zakresie winna wskazywać sposób zagospodarowania nieruchomości, który ma być przywrócony i organy w sposób poprawny to uczyniły. W skardze do tutejszego Sądu skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucili zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że organy te dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych. Tak sformułowany zarzut w ocenie składu orzekającego nie jest trafny, ponieważ wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze powyższe organy w sposób rzetelny ustaliły stan występujący na spornej nieruchomości. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że na nieruchomości tej zlokalizowane są różnorodne pojazdy ciężarowe jak również ciężki sprzęt budowlany. Zatem twierdzenia, że nieruchomość ta jest wykorzystywana w sposób zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są całkowicie błędne i sprzeczne ze stanem faktycznym. W skardze podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 107 § 3 w związku z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego polegający na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez zgromadzenia niezbędnej dokumentacji wskazanej przez organ odwoławczy. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy wyraźnie zaznaczył, że organ pierwszej instancji przeprowadził uzupełniające postępowania dowodowe w sposób prawidłowy, zgodny ze wskazaniami zawartymi w jego decyzji kasacyjnej. W ocenie składu orzekającego dla organów administracji wypowiadających się w tej sprawie kluczową funkcję spełniały wyniki oględzin spornej nieruchomości. W trakcie tych oględzin poczyniono stosowne ustalenia i nie zostały one w żaden sposób zakwestionowane przez pełnomocnika skarżących w trakcie przeprowadzania wizytacji. Dostępna w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza jedynie ustalenia poczynione w trakcie tej czynności procesowej. W świetle tych ustaleń organy administracji obu instancji w sposób poprawny zastosowały wymienione przepisy i nie dopuściły się naruszeń wskazywanych w skardze. Wyrok wydany został na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z treścią art. 119 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ stosowny wniosek złożył organ administracji, a skarżący i inni uczestnicy postępowania nie wyrazili sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę