II SA/Gl 779/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. i H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe W skierowanej do Sadu skardze z dnia [...] r. B. i H. S. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Argumentacja zawarta w skardze koncentrowała się przede wszystkim na niewłaściwym, zdaniem skarżących, ustaleniu wysokości opłaty adiacenckiej, co w istocie było bezpośrednim wynikiem błędów popełnionych przez rzeczoznawcę majątkowego przy sporządzaniu operatu szacunkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. poinformowało, iż decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uwzględniło skargę w całości, na mocy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując na konieczność uwzględnienia podnoszonych przez skarżących zarzutów. W toku postępowania ustalono, że na decyzję z dnia [...] r. nie została wniesiona skarga do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Następstwem skorzystania przez organ administracji publicznej z możliwości autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 P.p.s.a. jest wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. O ile więc rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostanie zaskarżone, wywiera ono bezpośredni wpływ na przedmiot zawisłego przed sądem postępowania. W rozpoznawanej sprawie decyzja będąca przedmiotem skargi B. i H. S. została uchylona przez organ, a rozstrzygnięcie to nie zostało następnie zaskarżone. Wobec tego zachodzą podstawy do stwierdzenia, że dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.