II SA/Gl 779/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi U. K. i Z. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budowli 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 7 sierpnia 2012 r. R. G. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. o wydanie nakazu wykonania zgodnie z prawem budowlanym odprowadzenia wód deszczowych z wiaty wybudowanej przez sąsiadów na granicy działki. W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych i wyjaśniających ustalono, iż przedmiotowa wiata posiada konstrukcję drewnianą, ze ścianami z otynkowanych płyt OSB na szkielecie drewnianym, z dachem drewnianym, krytym papą na deskowaniu, ze spadkiem w kierunku nieruchomości sąsiedniej, o wymiarach 8,80 x 5,30 m i wysokości 2,20 m. Usytuowana jest przy ścianie budynku położonego na nieruchomości sąsiedniej - działce nr [...]. Organ ustalił również, że wiata powstała około 1980 r., a właściciele nie przedstawili dokumentów formalno-prawnych świadczących o jej legalności. Wiata była następnie przebudowywana i remontowana. Decyzją nr [...] z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał Z. i Z. K. - współwłaścicielom nieruchomości, na której posadowiona jest sporna wiata, przeprowadzenie robot budowlanych polegających na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego wyniesionej ponad pokrycie dachu wiaty, studzienki od strony północnej wiaty oraz odwodnienia dachu wiaty. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budowa wiaty w latach 80-tych nie wymagała pozwolenia na budowę, a wykonane w latach 2009-2010 r. roboty budowlane obejmujące remont i przebudowę wiaty zrealizowane zostały w warunkach samowoli budowlanej, dlatego należało wdrożyć postępowanie naprawcze oparte o art. 51 Prawa budowlanego. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. za zgodą stron postępowania organ zmienił powyższą decyzję w zakresie terminu wykonania nakazanych robot budowlanych. W międzyczasie organ powziął informację o śmierci zobowiązanego – Z. K.. W związku z tym PINB w T. wystosował wezwanie do żony zmarłego – Z. K., do wskazania kręgu spadkobierców. Z pozyskanych informacji wynikało, iż postępowanie spadkowe nie zostało jeszcze przeprowadzone oraz że do spadkobiercami ustawowymi zmarłego są żona – Z. K., córka – U.K. oraz syn – K. K.. PINB w T. przeprowadził w dniu 3 lipca 2015 r. czynności kontrolne, podczas których ustalono, co następuje: wykonano odwodnienie dachu wiaty; podniesiono istniejący murek ogniowy i obłożono go blachą; - nie wykonano ściany oddzielenia przeciwpożarowego i studzienki od strony północnej wiaty (przy ścianie szczytowej). Jednocześnie U. K. przedłożyła "Opinię wykonania zaleceń zawartych w opinii technicznej z grudnia 2012" sporządzoną dnia 28 maja 2015 r. przez inż. J. R., w której stwierdzono poprawność wykonanych prac budowlanych Decyzją nr [...] z [...] r. PINB działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, nakazał Z. K., U. K. oraz K. K., zaniechanie dalszych robot budowlanych na przedmiotowym obiekcie. Jednakowoż decyzją nr [...] z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił powyższą decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku rozpatrzenia skargi U. K. tut. Sąd wyrokiem z 18 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1094/15 uchylił decyzję [...]WINB z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzję nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. . W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że przedmiotowa wiata powstała około 1980 r. bez pozwolenia na budowę, w czasie gdy obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, a następnie pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane była przebudowana i remontowana. W tym stanie rzeczy postępowanie legalizacyjne przedmiotowej wiaty powinno odbyć się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej legalizacji tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ. Jednakże zgodnie z art. 103 powołanej ustawy przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów, jak przesądził tut. Sąd w ww. wyroku, stosuje się przepisy dotychczasowe. W dniu 3 listopada 2016 r. K. K. przedłożył do akt kopię postanowienia Sądu Rejonowego w T. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym Z. K.. Spadkobiercami zostali: Z. K., U. K. oraz K. K.. Pismem z dnia [...] r. PINB w T. poinformował strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na budowie wiaty zlokalizowanej na posesji przy ul. [...] w T. (parcela [...]) wzdłuż granicy z nieruchomością sąsiednią nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. PINB nakazał U. K., Z. K. oraz K. K., jako współwłaścicielom nieruchomości, rozbiórkę przedmiotowej wiaty. Pismem z dnia 29 maja 2017 r. adw. P. S. działając w imieniu U. K. oraz Z. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a także art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę powinien zostać zalegalizowany w drodze pozwolenia na użytkowanie. Pełnomocnik zarzucił nadto naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją z [...] r. nr [...] [...]WINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie podkreślił związanie przywołanym wyżej prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 18 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1094/15. Kolejno wskazał, że w odniesieniu do samowoli budowlanej popełnionej przed 1 stycznia 1995 r. zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. przyjęto bowiem, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. [...]WINB omówił w tej mierze uchwałę 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13. W ocenie [...]WINB wbrew zarzutom odwołania dotyczącym braku ustalenia właściwych przepisów techniczno-budowlanych, które winny mieć zastosowanie w sprawie, zgodzić się należy ze stanowiskiem PINB w T. , iż właściwym będzie rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, które weszło w życie 1 stycznia 1981 r. Okoliczność ta jest uzasadniona faktem, iż z jednej strony z dowodów zgromadzonych do momentu wydania wyroku wynikało, iż obiekt powstał w istocie około 1980 r., natomiast w ramach następnie prowadzonego postępowania PINB w T. pozyskał projekt techniczno-konstrukcyjny dla inwestycji dobudowy suszami do warsztatu stolarskiego na działce nr [...] zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 20 lipca 1982 r. Na planie sytuacyjnym przedmiotowego projektu nie została zinwentaryzowana sporna wiata, a winna być o ile by już istniała. Nadto nadmienić należy, iż pełnomocnik skarżących nie przedstawił, ani nie wskazał dowodu, który podważałby poczynione ustalenia. Jak wynika z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, które to ustalenie [...]WINB podziela, budowa wiaty jako zaplecza zakładu stolarskiego na terenie parceli nr [...] nie stała w sprzeczności z obowiązującymi wówczas przepisami o planowaniu przestrzennym. Przedmiotowa wiata w dacie budowy naruszała jednak przepisy ówcześnie obowiązujących warunków technicznych, tj. § 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 1980 r. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż aktualnie zmieniło się przeznaczenie spornego obiektu, tj. wykorzystywany jest on jako zadaszone miejsca postojowe, co potwierdza dokumentacja fotograficzna zgromadzona w aktach sprawy. Mając na względzie konieczność rozważenia możliwości legalizacji, oceny należy dokonać z uwzględnieniem zmiany przeznaczenia obiektu. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż relewantne będą przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. 2015, poz. 1422 z późn. zm.). Zgodnie z § 19 przywołanego rozporządzenia: Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie; 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1. Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie: 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie; 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk. Fakt naruszenia przepisu § 19 ust. 2 rozporządzenia w analizowanym przypadku (dwa zadaszone miejsca postojowe przy granicy z działką sąsiednią), w ocenie [...]WINB nie pozwala na zastosowanie regulacji art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie wskazać należy, iż decyzja nr [...] PINB w T. z dnia [...] r., na którą powołuje się pełnomocnik skarżących został uchylona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2016 r., a zatem powoływanie się na jej wykonanie, a tym samym na zgodność z przepisami, w ocenie organu nie może odnieść skutku. Pismem z dnia 17 lipca 2017 r. reprezentowane przez adw. P. S. U. K. i Z. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił, zarzuty te rozwijając w uzasadnieniu, naruszenie: - art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji uznanie, że zachodzą przesłanki do jego zastosowania, podczas gdy wiata nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia; - § 20 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki poprzez ich zastosowanie, podczas gdy nie ustalono, że przepisy te obowiązywały w czasie budowy wiaty; - § 19 ust. 1 pkt 1 i § 19 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona wykładnia systemowa prowadzi do konkluzji, że przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do wiat; - art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w następstwie uchylenia się przez organ od przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia dokładnej daty wybudowania obiektu budowlanego, obecnego jego stanu, w tym dokonanych zmian, braku przesłanek nakazu rozbiórki, w tym w wyniku nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin. W skardze zarzucono nadto naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 15 k.p.a. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga musiała zostać uwzględniona. Zdaniem tut. Sądu decyzja wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7, 77 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W konsekwencji rozstrzygnięcie to było co najmniej przedwczesne. Wskazać w tym miejscu należy, że bezspornym w sprawie jest, że na przedmiotowej działce wybudowano wiatę, bez pozwolenia na budowę, a budowa miała miejsce w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r. Przypomnieć więc trzeba, że zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy właściwy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt lub jego część: 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę lub 2. gdy powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Artykuł 37 ust. 2 tejże ustawy z kolei upoważnia właściwy terenowy organ administracji państwowej do nakazania przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że środki przewidziane w ust. 1 stosuje się obligatoryjnie, gdy wystąpią skutki przewidziane w tym przepisie. Do zastosowania środków w trybie przepisu ust. 2 organ administracji państwowej natomiast jest uprawniony, jeżeli wykaże, że jest to uzasadnione ważnymi przyczynami, innymi aniżeli wymienione w ust. 1. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13) stwierdził, że "wykładnia językowa art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. prowadzi więc do wniosku, że wszystkie przesłanki rozbiórki obiektu budowlanego (a rozumując a contrario - przesłanki legalizacji samowoli budowlanej) określone w tych przepisach należy odnosić do daty orzekania przez organ administracji". Sąd w obecnym składzie podziela wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego należy stosować w ostateczności, kiedy nie ma miejsca żadna z przesłanek wymienionych w ust. 1 tego przepisu. Tym samym przed zastosowaniem w konkretnej sprawie ust. 2 art. 37 ustawy organy powinny sprawdzić, czy nie mają miejsca żadne z przesłanek wymienionych w ust. 1 tego przepisu (wyrok NSA z 30 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1599/06, wyrok NSA z 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 205/10). Przepis ten daje bowiem organowi orzekającemu dużą swobodę działania, gdyż dopuszcza wszelkie przyczyny poza naruszeniem przepisów o planowaniu przestrzennym (art. 37 ust. 1 pkt 1) lub spowodowaniem niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnym pogorszeniem warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2), pod warunkiem, że zostały one wykazane jako ważne. Wskazać trzeba, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają ustaleń, co należy rozumieć przez ważne przyczyny. Biorąc jednak pod uwagę cele prawa budowlanego, można przyjąć, że przez ważne przyczyny w rozumieniu art. 37 ust. 2 prawa budowlanego należy rozumieć skutki samowoli budowlanej, które godziłyby w interesy społeczne inne aniżeli wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Do skutków tych należy w szczególności naruszenie wartości chronionych prawem, jak elementy przyrodnicze środowiska, zabytki itp. Ważne przyczyny w takim rozumieniu muszą wynikać z przepisów powszechnie obowiązujących (wyrok NSA z 30 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1599/06, wyrok WSA w Gorzowie z 17 sierpnia 2017 r., II SA/Go 422/11). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w zakresie rozpatrzenia przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wysoce niejasne. Ewidentnym jest bowiem jedynie niewystąpienie przesłanki z pkt 1, samowolna budowa zdaniem organu nie naruszała bowiem ustaleń planu miejscowego. Następnie jednak [...]WINB wskazał w ślad za organem I instancji, niezgodność wiaty z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych z 1980 r. Organ nie odniósł jednak twierdzenia tego do żadnej przesłanki z art. 37 ust. 1 ustawy z 1974 r. i nie wskazał na czym polegała ww. sprzeczność. Po niejako "osamotnionym zdaniu" dotyczącym ww. niezgodności [...]WINB zacytował bowiem, bez komentarza, wyrok WSA w Kielcach nie odnoszący się do art. 37 ust. 1 lecz art. 37 ust. 2 ustawy. Jednocześnie w dalszych passusach [...]WINB, wskazał, że obecnie wiata służy jako zadaszone miejsce parkingowe. W konsekwencji z uwagi na to, że składa się z dwóch miejsc parkingowych a usytuowana jest przy granicy z działką sąsiednią, zdaniem [...]WINB pozostaje w sprzeczności z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ zacytował w tej mierze treść § 19, wskazując, że niezgodność zadaszonych miejsc parkingowych z przywołaną normą powoduje konieczność rozbiórki nie zezwala bowiem na zastosowanie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Wskazać jednak należy, że uzasadniając wydany nakaz rozbiórki niemożnością legalizacji samowoli wskutek sprzeczności inwestycji z normami technicznymi, organ przywołał wymóg zachowania minimalnej odległości od granicy działki (3 m), który w sprawie nie został zachowany. Uszło jednak zapewne uwadze [...]WINB, że przywołany § 19 w ustępie 1, traktującym o wymaganej odległości od okien odnosi się po części do innych typów inwestycji niż ustęp 2 traktujący o wymaganej odległości od granicy nieruchomości. O ile bowiem w ustępie 1 mowa nie tylko o wydzielonych miejscach postojowych, lub otwartych garażach wielopoziomowych lecz także o zadaszonych miejscach postojowych, o tyle w ustępie 2 mowa jedynie o wydzielonych miejscach postojowych, lub otwartych garażach wielopoziomowych nie ujmując wśród obiektów tych miejsc postojowych zadaszonych. W konsekwencji zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów, do przedmiotowej wiaty, stanowiącej jak ustaliły organy miejsce postojowe zadaszone, odnoszą się jedynie przewidziane w ust. 1 wymogi dotyczące wymaganej odległości od okien pomieszczeń, nie dotyczą jej natomiast uregulowane w ust. 2 wymagane odległości od granic nieruchomości, a właśnie niezachowanie odległości od granicy działki przesądziło, zdaniem [...]WINB, o konieczności rozbiórki wiaty. Kwestia odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (ust. 1) nie została zaś przez organ zbadana, a brak ten uniemożliwia Sądowi ocenę prawidłowości uznania, iż wiata narusza warunki techniczne. W ramach ponownego postępowania organ winien jeszcze raz rozważyć okoliczności prawne i faktyczne sprawy, a w zależności od poczynionych ustaleń podjąć właściwe, jednoznacznie i precyzyjnie uzasadnione rozstrzygnięcie. Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia, uniemożliwiające weryfikację prawidłowości osnowy podjętych przez organ decyzji, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. Sąd nie może zaś dokonać stosownych ustaleń i ocen samodzielnie albowiem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, przez organ nie rozważonych. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 zwanej dalej p.p.s.a.) orzec jak w sentencji. O kosztach obejmujących wpis od skargi (500,00 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480,00 zł) orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz. U. 2015, poz. 1800).