II SA/Gl 785/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi D. G. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach solidarnie na rzecz skarżących 697,00 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 20 lipca 2017 r. D. G. i A.G. zwrócili się do Prezydenta Miasta D. o rejestrację pojazdu – naczepy ciężarowej [...], dołączając do niego dokumenty tj. umowę kupna, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, oraz wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. W. z dnia [...] sygn. akt [...] Pismem z dnia 17 sierpnia 2019 r. Naczelnik Wydziału Komunikacji i Drogownictwa, w imieniu Prezydenta Miasta D., wezwał wnioskujących do uzupełnienie złożonego wniosku o dołączenie wskazanych i dokładnie wymienionych dokumentów. Następnie decyzją z dnia [...] . nr [...] działając na podstawie art. 73 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) odmówił rejestracji pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] na rzecz D. G. oraz A. G. W motywach swego rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania poprzedzający fakt złożenia nowego wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu, wskazując na uchylenie, w wyniku wznowienia postępowania, poprzedniej własnej decyzji w przedmiocie rejestracji tegoż pojazdu z uwagi na uchylenie decyzji o jego rejestracji przez Starostę [...] (art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wraz ze złożeniem nowego wniosku o rejestrację tego pojazdu dołączono w formie załączników określone dokumenty, wśród których brak było dowodu rejestracyjnego lub odpowiedniego zaświadczenia. Wobec wezwania organu o uzupełnienie wymaganej dokumentacji wnioskujący oświadczyli, iż złożyli wszystkie niezbędne dokumenty. W celu uzupełnienia dokumentacji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta D. postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie do czasu uzyskania stosownego zaświadczenia. W odpowiedzi na wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego dane pojazdu kierowany do urzędu[...], wnioskujący przedłożyli pismo [...] z dnia 15 czerwca 2018 r. o braku danych pojazdu, wobec upływu siedmiu lat po jego wyrejestrowaniu. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent podjął zawieszone postępowanie, wzywając odrębnym pismem strony do stawienia się w urzędzie celem złożenia wyjaśnień w zakresie posiadania dowodu rejestracyjnego lub przedłożenia wymaganego zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym. Mimo wezwania strony nie przedłożyły żadnych nowych materiałów dowodowych. Wobec faktu, że organ rejestracyjny dokonuje rejestracji pojazdu na podstawie dowodu rejestracyjnego, którego w sprawie nie przedłożono stosownie do treści art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym wydano decyzję o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Na poparcie swego stanowiska przywołano stosowne przepisy oraz orzeczenia sądów administracyjnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli reprezentowani przez fachowego pełnomocnika D. G. i A.G. Wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez wydanie decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym skutków wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu przez [...] organ rejestrujący, - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie w procesie wydawania decyzji słusznego interesu strony, - art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść strony pojawiających się wątpliwości oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym: - art. 72 ust. 1 pkt 5, poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy mimo, że obowiązek przedstawienia dowodu rejestracyjnego dotyczy tylko pojazdów faktycznie zarejestrowanych, - art. 72 ust. 4 poprzez nienależyte zastosowanie, skutkujące odmową zarejestrowania pojazdu, mimo, iż organ rejestrujący dysponuje wszystkimi niezbędnymi danymi, - art. 72 ust. 1 poprzez nienależyte zastosowanie i wykładnię, że dokumenty wskazane w przepisie muszą być przedłożone do rejestracji łącznie w każdym przypadku. W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że art. 72 ust.1 Prawa o ruchu drogowym wylicza, na podstawie jakich dokumentów dokonuje się rejestracji pojazdu. Dla zarejestrowania pojazdu wymagane jest jednoczesne zaistnienie wszystkich wskazanych przesłanek. Odmowa zarejestrowania pojazdu jest zatem rezultatem braku zaistnienia którejś z wymaganych przesłanek, wobec bezwzględnego obowiązywania cytowanego powyżej art. 72 ustawy. Postępowanie w sprawie rejestracji ma charakter postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji zobowiązany jest wymagać wszystkich wymienionych w przepisie dokumentów. Oznacza to, że organ nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Nie może także dokumentów wymienionych w tym przepisie zastąpić innymi dokumentami. Ustawodawca ograniczył w tym postępowaniu możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując enumeratywnie jakie dokumenty należy przedłożyć, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu. W niniejszej sprawie sporny problem dotyczy wymogu wskazanego w art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym czyli przesłanki w postaci dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Odwołując się do orzecznictwa organ stwierdził, iż nie ma prawnych możliwości zastąpienia dowodu rejestracyjnego innym dokumentem. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie wymóg przedłożenia dowodu rejestracyjnego nie został spełniony. Przedstawiony przez strony dowód rejestracyjny serii [...] wydany przez Starostę[...], w oparciu o który Prezydent Miasta D. zarejestrował pojazd decyzją z dnia [...] wydając dowód rejestracyjny serii [...], został uchylony decyzją tegoż Starosty z dnia [...] co następnie spowodowało uchylenie decyzją Prezydenta D. z dnia [...] r. decyzji o zarejestrowaniu pojazdu i odmowę ponownej jego rejestracji. To ostatnie rozstrzygnięcie pozbawiło skutków prawnych wydany uprzednio dowód rejestracyjny serii [...] W toku postępowania, pomimo wezwania strony nie wykazały zatem dowodu rejestracyjnego, a sytuacja taka sprzeciwia się zarejestrowaniu pojazdu. Kolegium podkreśliło, że przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu, jeżeli był on uprzednio zarejestrowany jest obowiązkiem strony postępowania. Rolą organu jest ocena jego autentyczności, a nie jego poszukiwanie. Przypomniało, że według informacji urzędu [...] pojazd nie jest zarejestrowany w centralnym rejestrze pojazdów, siedem lat po wyrejestrowaniu jego dane zostały usunięte, a jednocześnie urząd nie posiada informacji, że samochód został skradziony. Zdaniem organu informacja, że samochód został wyrejestrowany nie czyni bezprzedmiotowym wymogu przedstawienia dowodu rejestracyjnego. Problem tkwi w art. 79 ust. 4 ustawy, który sprzeciwia się rejestracji powtórnej, poza enumeratywnie wymienionymi przypadkami. Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do zastosowania zasady przyjaznej interpretacji (art. 7a) oraz zasady wyważania interesów (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyli reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, D. G. i A. G. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 5, art. 72 ust. 4oraz ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym powtarzając argumentację i szczegółowe zarzuty zaprezentowane w odwołaniu. W uzasadnieniu rozwinęli wymienione powyżej zarzuty podkreślając wydanie kwestionowanych decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Argumentując w pierwszej kolejności podkreślili, przywołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, że w ocenie skarżących w sprawie brak było podstaw do żądania przedstawienia dowodu rejestracyjnego, stosownie do przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy. Stwierdzili, że nie w każdym przypadku do rejestracji wymagany jest dowód rejestracyjny pojazdu, a tylko w tym, w którym pojazd jest zarejestrowany. Stąd też obowiązkiem organu było zbadanie, czy na dzień złożenia wniosku o rejestrację pojazd jest zarejestrowany, gdyż tylko do takich pojazdów stosuje się wymieniony przepis art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy. Skarżący podnieśli, że w stanie faktycznym sprawy pojazd został wyrejestrowany w [...], co potwierdza pismo [...] organu rejestrującego, wskazujące jednocześnie, że nie jest możliwe potwierdzenie danych, gdyż są one usuwane po upływie 7 lat od wyrejestrowania. Z kolei wcześniejsze decyzje Starosty [...] i Prezydenta Miasta D. zostały uchylone, stąd na dzień rejestracji nie istnieje ważny dowód rejestracyjny. Skarżący dodali, że wydanie decyzji odmownej naruszyło także art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż decyzja nie uwzględnia słusznego interesu strony skarżącej postępowania. Podkreśli, że nabyli pojazd w dobrej wierze, uzyskali wyrok sądu potwierdzający prawo własności, dopełnili tym samym wszystkich innych formalności przewidzianych przepisami prawa, a nadto przez 5 lat samochód był użytkowany na podstawie rejestracji z 2010 r., następnie uchylonej. Podkreślili, że gdyby wówczas pojawiły się podobne wątpliwości, wówczas skarżący mieliby możliwość uzyskania stosownego zaświadczenia od niemieckiego organu rejestrującego, gdyż nie minęło wtedy jeszcze 7 lat od wyrejestrowania pojazdu w [...]. Tym samym należy uwzględnić szczególną sytuację skarżących, którzy użytkowali pojazd przez wiele lat w oparciu o ważne decyzje administracyjne, a wobec ich wyeliminowania z obrotu prawnego z przyczyn od nich niezależnych pozbawieni są z możliwości dalszego z niego korzystania. W ocenie skarżących niezasadnie też organ wskazuje na art. 79 ustawy, jako na regulację, która ma stanowić przeszkodę do jego zarejestrowania, z uwagi na wyrejestrowanie pojazdu w [...]. Ewentualnie zarejestrowanie pojazdu wyrejestrowanego poza granicami kraju mogłoby być wykluczone jedynie z powodu jego wycofania z eksploatacji i przekazania go zakładowi przetwarzania (art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy), co nie ma miejsca w niniejszym przypadku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w skardze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy trafnie zauważyły, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990) rejestracji pojazdu można dokonać na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Przepis ten formułuje wymagania formalne rejestracji i zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że musi być rozumiany restrykcyjnie słusznie. Stanowisko takie zaprezentował też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1005/06, Lex nr 265787). Odstępstwo od powyższych wymagań przewidziano w ust. 2 cytowanego przepisu. W stanie obowiązującym do dnia 24 grudnia 2007 r. w odniesieniu do pojazdów sprowadzonych z zagranicy dopuszczano przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu za granicą zamiast dowodu rejestracyjnego. Jednakże przepis zawierający to odstępstwo (czyli pkt 4 ustępu 2 art. 72) został uchylony ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. W świetle obowiązującego stanu prawnego nie budzi wątpliwości, że od 25 grudnia 2007 r. rejestracja pojazdu sprowadzanego z terytorium Unii Europejskiej (wcześniej zarejestrowanego) jest uwarunkowana przedstawieniem dowodu rejestracyjnego. Jednakże w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie art. 72 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy, który ten warunek sankcjonuje, w pewnych wyjątkowych sytuacjach, a taka ma miejsce w tej sprawie, nie może być stosowany z pełnym rygoryzmem. Wymagania dotyczące dokumentów stanowiących podstawę rejestracji pojazdów zostały wprowadzone w celu zharmonizowania polskiego ustawodawstwa z prawem wspólnotowym zgodnie z Dyrektywą Rady nr 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.Urz. UE L 99.138.57 z dnia 1 czerwca 1999 r.) Jednym z zasadniczych jej celów jest ułatwienie ponownego wprowadzenia do użytku pojazdów, które były wcześniej zarejestrowane w innym państwie członkowskim i zapewnienie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego jako instrumentu gwarantującego wynikającą z Traktatów zasadę swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału. Dla realizacji celów Dyrektywy świadectwo rejestracji pojazdu wydane przez jedno państwo członkowskie powinno być uznawane winnym państwie członkowskim dla identyfikacji pojazdu w ruchu międzynarodowym i jego ponownej rejestracji. W rozpoznawanej sprawie Prezydent D. uzależnił rejestrację pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym[...] na rzecz skarżących od przedstawienia dowodu rejestracyjnego. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach podzieliło to stanowisko. Obowiązek ten faktycznie wynika z art. 72 ust. 1 pkt 5, jednak z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, w ocenie składu orzekającego, przepis ten nie mógł być w sprawie zastosowany wprost. W świetle przedstawionych celów wymienionej Dyrektywy art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym powinien w pierwszej kolejności interpretowany być jako instrument służący usprawnieniu funkcjonowania rynku wspólnotowego w zakresie obrotu pojazdami. Z zawartego w tym przepisie sformułowania, że "rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany" należy przede wszystkim wyprowadzić obowiązek uznania przez organy dowodu rejestracyjnego wydanego w innym państwie członkowskim (art. 4 Dyrektywy). Nieprzedstawienie dowodu rejestracyjnego może – a contrario - być podstawą odmowy rejestracji (pkt 5 i pkt 9 preambuły oraz art. 5 ust. 2 Dyrektywy). Jednakże w każdym konkretnym przypadku konieczne jest szczegółowe sprawdzenie, czy nabywca miał możliwość uzyskania tego dowodu od organów rejestracyjnych państwa pochodzenia pojazdu. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący nabyli przedmiotowy pojazd na podstawie umowy sprzedaży dnia [...] zawartej pomiędzy A Sp. z o.o. w W. Zgłosili wówczas ten pojazd do rejestracji i wobec uznania przez organ, że przedstawiono wymagane dokumenty decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta D. dokonał jego rejestracji wydając dowód rejestracyjny nr [...] oraz tablice rejestracyjne [...]. W wyniku jednak postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w S. ustalono, że przedstawiony do rejestracji przez firmę A Sp. Z o.o. w W., [...] dowód rejestracyjny jest dokumentem podrobionym. Stąd też Starosta [...] decyzją z dnia [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] o rejestracji tego pojazdu i odmówił jego rejestracji. Wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego stało się z kolei podstawą od wznowienia postępowania przez Prezydenta D., który następnie decyzją z dnia [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] i odmówił rejestracji pojazdu. Zasadność i prawidłowość takiego działania potwierdził tut. Sąd oddalając wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 505/16 skargę obecnie skarżących na wymienioną decyzję. Podnieść jednak trzeba, że w obecnym postępowaniu rejestracyjnym prowadzonym na podstawie nowego wniosku z dnia 20 lipca 2017 r. o rejestrację pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] stan faktyczny sprawy uległ zmianie. Przede wszystkim wnioskujący o rejestrację pojazdu dołączyli do przedłożonych w sprawie dokumentów prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. W. z dnia [...] którym ustalono, że A. G. i D. G. są właścicielami naczepy ciężarowej marki [...] rok produkcji 2007 o numerze identyfikacyjnym [...] a także dowód opłaty ubezpieczenia pojazdu, oraz zaświadczenie o przeprowadzonym w dniu 18 lipca 2017 r. badaniu technicznym, potwierdzającym pozytywny jego wynik (wskazując datę kolejnego badania – na 18 lipca 2018 r.). Dodatkowo na wezwanie organu rejestrującego skarżący dołączyli pismo [...] z dnia 15 czerwca 2018 r. informującego o braku danych wymienionego pojazdu, wobec jego niezarejestrowania w centralnym rejestrze pojazdów. Wyjaśniono w nim, że 7 lat po wyrejestrowaniu pojazdu dane w rejestrze zostały usunięte. Wskazano jednak, iż brak jest informacji, "że samochód został skradziony". W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący nie mieli możliwości uzyskania dowodu rejestracyjnego pojazdu, skoro według przepisów kraju jego pochodzenia, po upływie 7 lat od jego wyrejestrowania, w tym przypadku od jego sprzedaży na teren drugiego państwa – jak wynika z akt sprawy w dniu [...] A Sp. Z o.o. w W. zakupiła go od M. W., a następnie umową z dnia [...] sprzedała skarżącym, dane pojazdu w centralnym rejestrze pojazdów zostały usunięte. Dodatkowo z korespondencji prowadzonej przez organy rejestrujące wynika, że brak jest informacji o poważnym uszkodzeniu pojazdu kwalifikującym go do zezłomowania. W świetle powyższego organy powinny w tym przypadku podejść do oceny sprawy indywidualnie i uwzględnić poza wszystkim nietypową i bardzo szczególną sytuację, w jakiej znaleźli się skarżący, którzy nie mogą korzystać z pojazdu będącego ich własnością, a to wobec faktu popełnienia przestępstwa w okresie, gdy nie dysponowali jeszcze tym pojazdem. W realiach niniejszej sprawy nie można podzielić twierdzenia, że wynikający z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy obowiązek ma charakter bezwzględny i w każdej sytuacji musi być wprost stosowany. Wprawdzie ustawa odstępstwa od tego wymogu zawiera w ust. 2 tego przepisu, ale nie oznacza to zdaniem Sądu, że wymóg z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy nie będzie dotyczył sytuacji, gdy obecny właściciel pojazdu, a więc osoba, która nabyła go zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie ma prawnej możliwości uzyskania dowodu rejestracyjnego nabytego pojazdu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 445/12). Stanowisko takie reprezentowane jest też przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 997/09 Lex nr 5542060. W tym ostatnim wyroku Sąd stwierdził, że w przypadku nabycia pojazdu w drodze licytacji publicznej, organ administracyjny nie może odmówić zarejestrowania pojazdu z powodu nieprzedłożenia przez nabywcę dowodu rejestracyjnego, jeżeli dowód ten nie został nabywcy przekazany wraz z nabytym pojazdem. Wprawdzie sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszym przypadku, ale trzeba zgodzić się, że nie można odmówić zarejestrowania pojazdu z powodu nieprzedłożenia przez jego nabywcę dowodu rejestracyjnego, w sytuacji, gdy dowód rejestracyjny będący podstawą pierwszej rejestracji w Polsce został podrobiony przez osobę, z którą skarżący nie mieli kontaktu, kolejne dowody rejestracyjne wskutek tego utraciły moc prawną, a nabywając pojazd od kolejnego jego właściciela działali w dobrej wierze. Dodatkowo należy podnieść, że orzekające w sprawie organy całkowicie pominęły możliwość zastosowania w sprawie rozwiązania ujętego w art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy, wskazującego, że wymagania określone w ust. 1 tego przepisu nie dotyczą pojazdu wycofanego czasowo z ruchu, a nadto zbyt daleko idące jest stwierdzenie organu, na podstawie pisma [...] informującego o usunięciu danych 7 lat po wyrejestrowaniu, że pojazd został wyrejestrowany, a w związku z tym przepis art. 79 ust. 4 sprzeciwia się powtórnej jego rejestracji. Przy ponownym rozpatrzeniu organy odniosą w szczególności do podniesionych powyżej wątpliwości, uwzględniając przy tym, że wobec upływu czasu skarżący nie mogli uzyskać dowodu rejestracyjnego w państwie pochodzenia pojazdu. Stąd też w okolicznościach sprawy konieczne będzie przez organ rejestrujący sprawdzenie, czy dane zawarte w przedstawionej dokumentacji pozwalają na zarejestrowanie pojazdu, uwzględniając, w razie wątpliwości i potrzeby, zapis art. 72 ust. 4 ustawy. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie na art. 145 § 1 ust. 1 lit a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach, obejmujących wpis od skargi (200 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł - na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 17 zł tytułu opłaty skarbowej), oparto o przepis art. 200, art. 205 § 2 cytowanej ustawy.