II SA/Gl 787/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. K. O. zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie decyzji w sprawie przeniesienia garaży blaszanych zlokalizowanych na działce nr [...] (od ulicy [...]) i [...] (od ulicy [...]), sąsiadujących z jego działką nr [...], położoną przy ul. [...] w Z. Zarzucił, że sąsiedztwo garaży jest uciążliwe i niebezpieczne a garaże nie spełniają wymogów bezpieczeństwa pożarowego i standardów prawa budowlanego. Na potwierdzenie swojego stanowiska przedłożył opinię rzeczoznawcy, sporządzoną w odniesieniu do kryteriów wyznaczanych przez aktualnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego i techniczno-budowlane. Sprawa została przekazana postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z., zgodnie z właściwością. Ustalono, że posiadaczami jednego z garaży, oznaczonego nr [...], są małżonkowie A. i A. K. Oględziny wykazały, że garaż ten położony jest aktualnie w odległości od [...] m do [...] m od ogrodzenia działki K. O. Z przedłożonych dokumentów wynika, że dla garażu nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Inwestorzy legitymują się decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji miejsca i warunków realizacji inwestycji polegającej na posadowieniu garażu blaszanego, zgodnie z zatwierdzonym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Z., przyjętym uchwałą Prezydium WRN w K. z dnia [...] r., nr [...]. Z powołaniem na tę decyzję, pismem z dnia [...] r. Dyrektor Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Z. wyraził "zgodę" na realizację garażu, zgodnie z warunkami określonymi w tym piśmie. Dnia [...] r. z A. K. została zwarta umowa dzierżawy terenu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w Z. przy ul. [...], z przeznaczeniem pod budowę garażu blaszanego. Dnia [...] r. zawarto natomiast umowę najmu garażu o pow. [...] m2. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał A. K., na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) wykonać projekt budowlany powykonawczy wraz z orzeczeniem technicznym oraz wykonać zmiany i przeróbki zgodne z tym projektem i orzeczeniem technicznym. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W decyzji zwrócono m. in. uwagę, że wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 40 prawa budowlanego z roku 1974 jest możliwe dopiero po wykluczeniu przesłanek z art. 37 tego prawa. Przyjęto, że garaż stanowi samowolę budowlaną zrealizowaną przed 1 stycznia 1995 r. a w dacie budowy był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania, co potwierdza decyzja o ustaleniu lokalizacji. Zalecono nadto organowi ustalić numer działki, na której znajduje się garaż (w materiale sprawy działka ta jest oznaczana jest numerem [...] lub [...]) oraz przebieg granicy Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji ustalił, że granice działki nr [...], stanowiącej własność K. O., zostały ustalone decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o rozgraniczeniu nieruchomości. Dołączono protokół graniczny nr [...] wraz ze szkicem granicznym, z którego wynikają odległości budowanego wówczas budynku K. O. od granic działki. W materiałach tych działka, na której stoi garaż oznaczona jest nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 prawa budowlanego z 24 października 1974 r., nałożył na A. K. obowiązek przedłożenia oceny technicznej przedmiotowego blaszanego garażu, uwzględniającej standardy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budownictwa powszechnego obowiązującego w dacie powstania garażu. Opinia taka została sporządzona przez rzeczoznawcę J. R. Ustalono, że garaż ma wymiary [...] m i wysokość [...] m. Posadowiony jest na wylewce cementowej o grubości 10 cm. Rzeczoznawca przyjął, że garaż spełnia standardy bezpieczeństwa pożarowego oraz nie ma negatywnego wpływu na otoczenie. W konsekwencji organ I instancji decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z prawem (art. 40 prawa budowlanego z 1974 r.), jako bezprzedmiotowe. Przyjęto, że garaż jest zgodny z przepisami zarówno obowiązującymi w dacie jego budowy, jak i obowiązującymi aktualnie. Odwołanie od decyzji wniosła zarówno A. K. jak i K. O., który nadto dostarczył opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych z dnia [...] r. W opinii tej podano, że odległości garażu od granicy działki i budynku K. O. nie jest zgodna z § 271 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690). Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podniesiono, że organ I instancji oparł się na opinii rzeczoznawcy, nie poddając jej ocenie i bezkrytycznie przyjmując jej wnioski, podczas gdy w aktach znajduje się inna opinia tego biegłego, zawierająca wnioski odmienne. Wskazano, że ocena nie uwzględnia sposobu odprowadzania wód opadowych z dachu garażu. Konieczne jest także zbadania, czy rozgraniczenie nieruchomości doprowadziło do zmiany przebiegu granic między działkami nr [...] i [...]. Nie zbadano, czy istniejące ogrodzenie działki nr [...] jest postawione w granicy, jaka jest rzeczywista odległość garażu od budynku oraz czy w ścianie od granicy znajdują się otwory. Wskazano na konieczność udziału w postępowaniu właściciela działki nr [...] – Gminy Z. Dnia [...] r. dokonano kolejnych oględzin garażu. Decyzją z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał A. K. zamontować rynny i rury spustowe zapewniające odprowadzanie wód z dachu garażu. W podstawie prawnej podano art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. Wyjaśniono, że na działce oznaczonej aktualnie nr [...] istnieje garaż o wymiarach [...] m i o wysokości od [...] m., o dachu dwuspadowym, pozbawionym rynien. Garaż zlokalizowany jest w odległości od [...] m do [...] m od ogrodzenia działki sąsiedniej, znajdującego się w granicy. Odległość narożników budynku mieszkalnego od ogrodzenia wynosi [...] m., co zasadniczo odpowiada odległościom ujawnionym w szkicu polowym protokołu granicznego, sporządzonego dla potrzeb dokonanego rozgraniczenia. Garaż został wybudowany w roku [...] r. Znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę, o czym świadczy decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji z [...] r. i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast zgodnie z § 146 ust. 2 pkt 4 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Z 1966 r., nr 10, poz. 44 ze zm.), garaże mogą być usytuowane bezpośrednio przy granicy działki, jeśli ilość samochodów nie przekracza [...] sztuk a odległość wolnostojącego garażu od budynku mieszkalnego winna wynosić [...] m, jeśli jest on zwrócony w stronę budynku ścianą bez otworów. Warunki te w sprawie są spełnione, zatem brak podstaw do zastosowania art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. Dla prawidłowego odprowadzania wód konieczne natomiast jest zamontowanie rynien. Odwołanie od decyzji złożyli zarówno małżonkowie K., jak i K. O. A. i A. K. zarzucili, że sprawa została już zakończona decyzją z [...] r. o umorzeniu postępowania. Wskazali, że pozwolenie na budowę garażu winno być w posiadaniu dysponenta terenu. Podnieśli, że K. O. samowolnie przesunął ogrodzenie swojej działki poza jej granicę, o czym świadczą różnice w odległości budynku od granicy podane w pozwoleniu na budowę ([...] m) i stwierdzone obecnie (ponad [...] m). Zapewniono, że wody opadowe odprowadzane są na teren działki nr [...]. Natomiast K. O. zażądał uchylenia decyzji i orzeczenia nakazu rozbiórki garażu. Garaż stanowi samowolę i ze względu na jego usytuowanie oraz stan techniczny powoduje zagrożenia dla ludzi, mienia i środowiska. Jest dla konserwacji oblewany smołą, co zanieczyszcza glebę i powoduje immisje. Zamontowanie rynien doprowadzi do naruszenia własności, albowiem dojdzie do przekroczenia granicy. Lokalizacja garażu narusza przepisy rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Nadto garaż znajduje się w sąsiedztwie innych garaży, przekroczona jest zatem liczba [...] samochodów, o jakiej mowa w decyzji organu I instancji. Przywoływana decyzja z [...] r. o ustaleniu miejsca i warunków lokalizacji zawierała klauzulę o utracie ważności po upływie 1 roku, jeśli inwestor nie przedłoży planu realizacji do zatwierdzenia, czego niewątpliwie nie uczyniono. Powoływanie się na tę decyzje jest zatem bezprzedmiotowe. W końcu zarzucono, że organ nadal posiłkuje się opinią rzeczoznawcy J. R., który w sprawie sporządził dwie wzajemnie sprzeczne opinie. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Za okoliczność bezsporną uznano, że garaż został wykonany w warunkach samowoli budowlanej przed [...] r. Fakt ten uzasadnia zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane. Wykluczono przesłanki z art. 37 tej ustawy uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki garażu, albowiem inwestor posiada decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Stan techniczny obiektu spełnia wymagania wynikające z przepisów pożarowych, obiekt nie wpływa ujemnie na środowisko i nie pogarsza warunków użytkowych sąsiednich działek. Zgodnie z § 146 obowiązującego w dacie budowy zarządzenia nr 130 z 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, garaże mogą być usytuowane bezpośrednio przy granicy, jeśli ilość samochodów nie przekracza 6 sztuk, 3 m – jeżeli garaż jest zwrócony do sąsiedniego budynku ścianą bez otworów, odległość krawędzi otworu wjazdu do garażu wolnostojącego od otworu w ścianie sąsiedniego budynku nie może być mniejsza niż 4 m. Przedmiotowy garaż posadowiony jest [...] m od budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, lokalizacja odpowiada zatem warunkom technicznym. Nakazane przeróbki są konieczne dla doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wskazano też, że ustalenie przebiegu granic między działkami ni podlega właściwości organów nadzoru budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego K. O., reprezentowany przez kwalifikowanego pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zobowiązanie go do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę garażu. Zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. poprzez wadliwe przyjęcie, że garaż nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. O skutkach takich decyduje fakt, że garaż jest oblewany smołą. Wskazał także na sprzeczność wydanej decyzji z wcześniejszą decyzją tego organu z dnia [...] r. W decyzji tej organ uznał, odmiennie niż obecnie, że usytuowanie garażu narusza przepisy techniczno-budowlane i wskazał na konieczność krytycznej analizy opinii rzeczoznawcy Za bezpodstawne uznał zastosowanie w sprawie przepisów § 1 – 6 zarządzenia nr 130 z 19 czerwca 1966 r. oraz oparcie rozstrzygnięcia na decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. Skoro garaż jest samowolą powstałą z naruszeniem ustawy, to rozpatrywanie jego zgodności z aktem niższego rzędu jest bezpodstawne. Gdyby obiekt był zgodny z przepisami, to nie byłoby potrzeby stosowania art. 37 ustawy prawo budowlane z roku 1974. Podtrzymano także stanowisko odwołania co do skutków wygaśnięcia decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Bezsporne jest, że przedmiotowy garaż powstał przed dniem 1 stycznia 1995 r., pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego powstania, posadowienie garażu wymagało pozwolenia na budowę, co wynika z art. 28 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 prawa budowlanego z roku 1974 oraz przepisu § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. nr 8, poz. 48 ze zm.), który nie wymienia tego rodzaju obiektów w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Należy podzielić zatem stanowisko organów, że garaż stanowi samowolę budowlaną. O jego legalności nie mogą świadczyć przedłożone przez najemców dokumenty, w szczególności pismo Dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] r., nie pochodzi ono bowiem od organu właściwego do udzielenia pozwolenia na budowę, jakim był, zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy, organ administracji państwowej w gminach, miastach i dzielnicach miast podzielonych na dzielnice. Nadto, kwerenda w archiwach organów potwierdziła brak udzielenia pozwolenia na przedmiotowy garaż. Dla usuwania skutków samowoli budowlanych popełnionych przed dniem 1 stycznia 1995 r. zastosowanie znajduje przepis art. 103 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wyłącza on stosowanie art. 48 tej ustawy do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. Do takich obiektów zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. Odesłanie do przepisów dotychczasowych powoduje, że skutki samowoli budowlanej należy likwidować, używając środków prawnych przewidzianych w uprzednio obowiązującej ustawie z 24 października 1974 r., w tym także stosując jej art. 37 ust. 1. Procedura likwidacji skutków samowoli przewidziana w prawie budowlanym z 1974 r. wymaga rozważenia w pierwszej kolejności przesłanek orzeczenia przymusowej rozbiórki obiektu wskazanych w art. 37 ust. 1. Zgodnie z jego postanowieniami, obiekty wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt znajduje się w terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub jest przeznaczony pod inną zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W trybie wnioskowania a contrario należy wobec powyższego uznać, że wykluczenie przesłanek rozbiórki otwiera drogę do legalizacji obiektu. Jej etapem jest wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 40 ustawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 37, właściwy organ wydaje inwestorowi decyzję nakazującą wykonanie określonych zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Sąd podziela przekonanie, że dla oceny zgodności wykonanego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym znaczenie mają przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia powodującego zastosowanie sankcji, czyli w niniejszym przypadku w dacie budowy (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2006 r. sygn. II OSK 119/06). Dla ustaleń w tym zakresie znaczenie decydujące ma decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o ustaleniu miejsca i warunków lokalizacji inwestycji. Decyzja ta potwierdza zgodność planowanych robót z obowiązującym ówcześnie planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Z.. Prawidłowo zatem organy uznały, że garaż nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym. Podnoszony przez skarżącego argument, że decyzja wygasła na skutek upływu czasu nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem skutek ten dotyczy wyłącznie ograniczenia w możliwości ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę, co w sprawie niewątpliwie nie zachodzi. Analogicznie, dla ustalenia czy obiekt stanowi zagrożenie dla ludzi i mienia oraz w sposób niedopuszczalny pogarsza warunki zdrowotne i użytkowe, zastosowanie winny znaleźć przepisy obowiązujące w dacie powstania obiektu. Ich naruszenie skutkowało by bowiem niedopuszczalnością realizacji obiektu w dacie budowy oraz koniecznością orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jego wykonania. Skoro ustawodawca, poprzez regulację przepisu art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, zdecydował się na ochronę stanów zaistniałych pod rządami poprzedniej ustawy, brak jest podstaw, aby skuteczność tej ochrony uzależniać od regulacji techniczno-budowlanych obowiązujących w dacie orzekania. Również art. 103 ust. 2 prawa budowlanego nie ogranicza zakresu swego odesłania wyłącznie do regulacji zawartej w ustawie z 24 października 1974 r., przewiduje bowiem stosowanie nie dotychczasowej ustawy, ale dotychczasowych przepisów. Dla ustalenia standardów, jakim ze względu na bezpieczeństwo oraz warunki zdrowotne i użytkowe dla otoczenia powinien odpowiadać istniejący garaż, zastosowanie znajdują przepisy zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44 ze zm.). Zarządzenie to, zgodnie z § 1, określało podstawowe warunki techniczne, którym powinny odpowiadać obiekty budowlane, ze względu na bezpieczeństwo dla ludzi i mienia, potrzeby użytkowe i kulturalne oraz ekonomikę budowy i użytkowania. Warunki dla garaży zostały określone w rozdz. 26 zarządzenia. Przepis § 146 przewiduje, że garaże powinny być wykonane z materiałów niepalnych. Do materiałów niepalnych § 3 ust. 1 pkt 1 zarządzenia zalicza m. in. stal, przedmiotowy garaż spełnia zatem wskazany warunek. Spełniony jest także warunek z § 146 ust. 7, podłoga garażu nie jest nasiąkliwa. Odległości garaży wolnostojących zostały w zarządzenie zrelatywizowane nie względem granic działki, lecz względem sąsiednich budynków. Odległość wolnostojącego budynku garażu od innych budynków powinna wynosić co najmniej 3 m, jeśli garaż zwrócony jest do budynku sąsiedniego ścianą bez otworów. Wymóg ten w niniejszej sprawie jest spełniony. Należy natomiast zaznaczyć, że wbrew stanowisku organów, w sprawie nie znajduje zastosowanie przepis § 146 ust. 2 pkt 4 zarządzenia, przewidujący dopuszczalność lokalizacji garaży w granicy, jeśli ilość samochodów nie przekracza 6 sztuk. Przedmiotowy garaż nie jest bowiem usytuowany w granicy i nie był tak usytuowany w dacie budowy, na co wskazywał inwestor. Sytuowanie garaży w oddaleniu od granicy nie było natomiast reglamentowane poprzez określenie dopuszczalnych odległości. Stanowisko organu w tej kwestii nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji za prawidłową należy uznać konkluzję organów, że istniejący garaż nie powoduje skutków, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2, zatem brak jest podstaw do orzeczenia nakazu jego rozbiórki. Wniosek tej treści uzasadniał z kolei podjęcie przez organy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 40 ustawy. Zgodnie z § 16 ust. 1 cytowanego zarządzenia, dachy powinny umożliwiać odprowadzanie wód opadowych. Osprzętem umożliwiającym takie odprowadzanie są rynny i rury odprowadzające, nałożenie obowiązku ich zamontowania jest zatem uprawnione. W materiale zdjęciowym sprawy nie znajduje przy tym potwierdzenia zarzut, że zamontowanie rynien doprowadzi do naruszenia granicy. Zdjęcia zamontowanych rynien dowodzą, że nie wykraczają one za linię ogrodzenia, które uznano za posadowione w granicy. Oceniając kontrolowaną decyzję jako zgodną z prawem Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 40 prawa budowlanego z roku 1974 nie kończy postępowania w przedmiocie samowoli, decyzją dotyczącą legalizacji takiego obiektu jest dopiero decyzja wydawana w oparciu o przepis art. 42 ustawy, orzekająca o pozwoleniu na użytkowanie. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.