II SA/Gl 788/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpadów w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], zezwalającej A. S. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, uchyliło w pkt 6 decyzję organu I instancji określając jednocześnie czas obowiązywania niniejszego zezwolenia do dnia [...] r., w pozostałej części utrzymało ww. decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Tym samym aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych zdarzeń czy skutków umożliwiających ocenę decyzji z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wskazał żadnych okoliczności, z których wynikałoby, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Uznając zatem, że wstrzymanie wykonania decyzji musi być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych i stwierdzając brak istnienia takich szczególnych powodów w niniejszej sprawie Sąd odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Nadto należy podnieść, że skutki wykonania decyzji powinny być oceniane w kontekście wniosku o jej wstrzymanie w odniesieniu do żądań i zarzutów skargi. Ze skargi tej wynika natomiast, że skarżący nie kwestionuje zapisów objętego skargą zezwolenia, żąda jedynie wprowadzenia do niego dodatkowego zapisu. W konsekwencji wstrzymanie decyzji skutkowałoby tym, że skarżący z udzielonego mu pozwolenia nie mógłby w ogóle korzystać, nawet w określonym w nim zakresie. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a.