II SA/Gl 789/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na czynność Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Następnie, na druku urzędowego formularza P. J. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych, wniosek ten motywując trudną sytuacją materialną. W oparciu o treść wniosku ustalono, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwójką (pełnoletnich) dzieci, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 170 m2. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się rodziny strony jest dochód jego małżonki oraz dochód z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej – w łącznej wysokości 5600 zł brutto. P.J. podkreślił, że jego sytuacja materialna jest stosunkowo ciężka, gdyż prowadzona działalność gospodarcza nie przynosi oczekiwanych dochodów, starszy syn po ukończeniu szkoły nie znalazł zatrudnienia, zaś młodszy kontynuuje naukę. Stałe miesięczne wydatki, wedle deklaracji skarżącego, pochłaniają znaczącą część uzyskiwanego dochodu. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, w szczególności zaś poziom stałych, miesięcznych wydatków. W oparciu o nie ustalono, że wnioskodawca posiada zobowiązania względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które zostały rozłożone na raty, spłaca również zobowiązania kredytowe z tytułu kilku zaciągniętych pożyczek, a także ponosi wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości oraz ubezpieczeniem. Łącznie wspomniane wydatki kształtują się na poziomie około 2700 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Udzielone przez stronę informacje nie pozwoliły stwierdzić, że sytuacja materialna P. J. jest na tyle ciężka, aby konieczne było zwolnienie go od kosztów sądowych zwłaszcza, że na obecnym etapie postępowania koszty te sprowadzają się w zasadzie do wpisu od skargi. Wedle nadesłanego zaświadczenia, małżonka P. J. uzyskuje dochód w wysokości 4461 zł. Sam skarżący, jak zadeklarował to w druku formularza, uzyskuje miesięczny dochód w wysokości około 1600 zł brutto. Łącznie wiec miesięczny dochód w jego rodzinie przekracza 5000 zł netto. Wskazane przezeń stałe wydatki wynoszą zaś około 2700 zł miesięcznie. Trudno więc uznać, że pozostająca w dyspozycji jego rodziny kwota – tj. 2300 zł netto nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych. W tej sytuacji uznać trzeba, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zaistniały przesłanki uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nawet, jeżeli prawdziwe jest twierdzenie strony, ze wydaje około 900 zł miesięcznie na paliwo do samochodu, to pozostała do dyspozycji jego rodziny kwota pozwala na poniesienie kosztów sądowych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.