II SA/Gl 79/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. R., M. Z., M. R. i T. R. jako następców prawnych M. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o wykonaniu określonych robót budowlanych oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...]r. M. R., reprezentowana przez pełnomocnika J. R., zwróciła się do Prezydenta Miasta G. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zakres wykonanych prac remontowych w zajmowanym lokalu mieszkalnym. Następnie pismem z dnia [...]r. strona wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na bezczynność organu I instancji z uwagi na nie wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż zażalenie M. R. jest zasadne i zobowiązało Prezydenta Miasta G. do bądź to wydania żądanego przez stronę zaświadczenia bądź też wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Zastępca Prezydenta Miasta G. odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. W uzasadnieniu podał, iż wydanie zaświadczenia o wykonaniu przedmiotowych prac remontowych jest niemożliwe albowiem stronie chodzi o potwierdzenie faktów, dla których organ administracji samorządowej nie prowadzi ewidencji i rejestrów, nie posiada również innych danych. Na podstawie zawartej z Gminą umowy o zarządzanie komunalnymi zasobami lokalowymi prawa i obowiązki właściciela zasobów komunalnych przejął [...] Sp z o.o. w G. i to właśnie do zadań Spółki należy prowadzenie spraw związanych z konserwacją, remontami oraz ewidencjonowaniem robót wynikających z administrowania nieruchomościami. Działająca przez pełnomocnika J. R., M. R. wniosła zażalenie na otrzymane postanowienie wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, które zdaniem strony jest krzywdzące i narusza praworządność Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie strony Prezydent Miasta G. otrzymał bowiem od strony pismo [...] Sp. z o.o. potwierdzające zakres wykonanych robót remontowych i na jego podstawie obowiązany był wydać stosowne zaświadczenie. Sąd zauważa w tym miejscu, iż w aktach sprawy istotnie znajduje się kierowane do M. R. pismo [...] Sp. z o.o. z dnia [...]r. potwierdzające wymianę [...] w pomieszczeniu kuchennym na obudowie [...] oraz [...] Po rozpatrzeniu zażalenia M. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] (sprostowanym następnie z powodu oczywistej omyłki pisarskiej postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji uznając, iż domaganie się od organu administracji wydania zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, a wydane postanowienie odmawiające wydania takiego zaświadczenia pozostaje w zgodzie z prawem. Organy administracji nie prowadzą bowiem ewidencji wykonywanych prac remontowych w lokalach mieszkalnych, a z faktu przekazania organowi administracji informacji do wiadomości nie wynika by organ miał ją w swoich rejestrach czy zbiorach danych, w oparciu o które mogłyby wydać stronie żądane przez nią zaświadczenie. Pismem z dnia [...]r. M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie organu II instancji podnosząc, iż rażąco narusza ono prawo. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej stwierdził m.in., iż dysponuje ona interesem prawnym w urzędowym potwierdzeniu określonego we wniosku faktu, a nadto przekazała Prezydentowi Miasta G. informacje, które winny stanowić podstawę do wydania przez organ ten zaświadczenia o żądanej treści. W konsekwencji zaskarżone postanowienie jest krzywdzące i skarżąca wnosi o stwierdzenie jego nieważności i zobowiązanie wyrokiem organu I instancji do wydania żądanego zaświadczenia. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć M. R. do czasu wskazania spadkobierców zmarłej. Postępowanie podjęte zostało z urzędu postanowieniem z dnia [...] r. po otrzymaniu od J. R. informacji, iż spadek po M. R. nabyli M. B. Z., T. R., M. R. i J. R.. W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 22 marca 2007 r. skarżący J. R., występując jako następca prawny zmarłej M. R., wniósł i wywiódł jak w pisemnej skardze, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że Gmina pomimo zawarcia umowy z zarządcą nie przestała być właścicielem budynku. Wskazał także, że swój interes prawny w wydaniu zaświadczenia M. R. upatrywała w tym, że pomimo wykonanych robót w przewodach wciąż były nieszczelności a mieszkanie było zaczadzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia orzeczenie to poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Zgodnie natomiast z § 2 cytowanego przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przytoczonym powyżej § 2 art. 217 k.p.a. określono zatem dwie odrębne podstawy wydania zaświadczenia. W pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega wówczas badaniu, albowiem jest on z góry uznany przez przepis prawa. W przypadku natomiast określonym w pkt 2 art. 217 § 2 organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie istotnie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego – por. np. . J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 217 i nast.; M. Matan /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 504-505. Jeśli bowiem urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego te fakty lub stan prawny musi wykazać swój interes prawny, aby takie potwierdzenie otrzymać – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1996 r. I SA/Wr 142/96, niepubl. W myśl z kolei art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej, po ustaleniu, iż dana osoba ma interes prawny w żądaniu zaświadczenia, obowiązany jest to zaświadczenie wydać jednak jedynie wtedy gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W konsekwencji przytoczonych norm stwierdzić należy, iż organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia wówczas, gdy osoba ubiegająca się nie wskaże przepisu prawa lub nie wykaże interesu prawnego albo gdy jej żądanie nie znajduje oparcia w dokumentach, o których mowa w art. 218 § 1 k.p.a. – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA 1499/99, LEX nr 48671. Ta ostatnia okoliczność może mieć miejsce gdy osoba żąda wydania zaświadczenia w sprawie, w której organ administracji publicznej nie posiada wiedzy albowiem nie prowadzi w odniesieniu do tych faktów żadnych ewidencji, rejestrów bądź innych zbiorów danych. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie zbadały czy M. R. istotnie posiadała interes prawny uprawniający ją do domagania się wydania przedmiotowego zaświadczenia. Ze złożonego na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. oświadczenia J. R. jednoznacznie wynika natomiast, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze w rzeczywistości zmarła M. R. nie posiadała interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. a jedynie interes o charakterze faktycznym. Jak bowiem wskazał J. R. interes swój M. R. upatrywała jedynie w tym, iż z powodu nieszczelności w przewodach mieszkanie było zaczadzone i sądziła ona, że nieszczelności te pozostały pomimo wykonanych robót. Interesu prawnego w domaganiu się obecnie wydania przedmiotowego zaświadczenia nie wykazał też po swojej stronie występujący jako następca zmarłej syn J. R.. W konsekwencji, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy administracji publicznej nawet gdyby posiadały stosowne dane nie mogły, w myśl przytoczonych wyżej przepisów, wydać wnioskowanego zaświadczenia, nie spełniona bowiem została przesłanka z art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. Z drugiej jednak strony nawet gdyby M. R. posiadała interes prawny w rozumieniu art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. to i tak występujący w sprawie jako organ I instancji Prezydent Miasta G. nie mógł był wydać wnioskowanego zaświadczenia albowiem jak wynika z akt sprawy organ ten nie prowadzi w żadnej formie ewidencji, rejestrów ani też innych danych obrazujących prowadzone w mieszkaniach lokatorów mieszkań komunalnych prace remontowe i konserwacyjne. Wbrew twierdzeniom J. R. obowiązku wydania zaświadczenia nie kreuje bowiem przekazanie przez wnioskodawcę informacji o faktach (nawet potwierdzonych, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, kierowanym do M. R. pismem spółki z o.o.), które zdaniem wnoszącego winny stanowić treść żądanego zaświadczenia. W świetle art. 218 k.p.a. wiedza o faktach, mających znaleźć urzędowe potwierdzenie w zaświadczeniu musi bowiem wynikać z danych gromadzonych w odpowiednim trybie przez organ administracji publicznej. W konsekwencji wydane przez organ I instancji postanowienie, choć błędnie nie wskazujące w uzasadnieniu braku interesu prawnego M. R. i koncentrujące się jedynie wokół faktu nie dysponowania stosownymi danymi, w zakresie swej osnowy było co do meritum poprawne. Zarówno bowiem brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy jak też nie gromadzenie danych umożliwiających potwierdzenie żądanych faktów skutkować musi w myśl art. 219 k.p.a. podjęciem postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści. Tym samym w zakresie swej osnowy za nie naruszające prawa uznać należy także utrzymujące postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy, zaskarżone w niniejszym postępowaniu, postanowienie organu II instancji. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanego przez organ II instancji postanowienia utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W konsekwencji Sąd nie mógł uwzględnić wniosku J. R. o zwrot kosztów postępowania albowiem z mocy art. 200 p.p.s.a. zwrot taki od organu, który wydał zaskarżone orzeczenie nie przysługuje w razie oddalenia skargi.