II SA/Gl 792/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...]r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na postanowienie tego organu z dnia [...]r. nr [...] stwierdzającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., uchylił w całości zaskarżone postanowienie z dnia [...]r. W piśmie procesowym z dnia [...]r. M. M. odpowiadając na wezwanie Przewodniczącego Wydziału II zawarte w zarządzeniu z dnia 26 lipca 2010 r., złożył oświadczenie o cofnięciu skargi które, zdaniem Sądu, w myśl art. 60 p.p.s.a., uznać trzeba za skuteczne. Natomiast w piśmie procesowym z dnia [...] r. organ poinformował, że do dnia [...]r. nie wpłynęła skarga na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. Niezależnie od tego należy wskazać, że w tym stanie rzeczy postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe, jako że odpadł przedmiot zaskarżenia, gdyż w drodze autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, a biorąc pod uwagę umotywowanie kasatoryjnego rozstrzygnięcia - także do uwzględnienia skargi w całości. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. Kosztów postępowania sądowego nie zasądzono, gdyż wobec autokontroli organu nie wzywano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, zaś innych kosztów związanych z wniesieniem skargi skarżący nie wskazał.