II SA/Gl 792/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. nr [...] ([...]), 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku pisma E. R. z dnia [...] r. skierowanego do Urzędu Gminy w B., Wójt Gminy zawiadomił o wszczęciu postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie prawidłowej gospodarki ściekowej i pozbywania się nieczystości ciekłych z nieruchomości nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4 położonych w G. przy ulicy [...] i przy ulicy [...] oraz wykonania przez J. i K. K., L. i J. K., B. C. oraz M. i G.H. postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego a w uzasadnieniu wyjaśnił, wobec okazania stosownych dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku nałożonego art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 wymienionej ustawy, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Jednakże po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że organ może wydać jedną decyzję w stosunku do kilku osób odnośnie różnych nieruchomości w jednej decyzji administracyjnej. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, iż istotnym dla sprawy jest rozpatrzenie sprawy w świetle przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku. Organ winien zatem przeprowadzić postępowanie, a w przypadku braku rachunków, czy stosownej umowy wydać decyzję w stosunku do każdej ze stron na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy lub postępowanie umorzyć. Organ odwoławczy dodał, iż w warunkach niniejszej sprawy – wobec zarzutów zainteresowanej, organ winien rozważyć możliwość wszczęcia postępowania na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy B., decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 kpa, powtórnie umorzył postępowanie w sprawie prawidłowej gospodarki ściekowej i pozbywania się nieczystości ciekłych z nieruchomości nr [...] położonej w G. przy ulicy [...] oraz wykonywania przez L. i J. K. postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w wyniku wniosku złożonego przez E. R., przeprowadził postępowanie potwierdzające wykonanie przez małż. K. jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, obowiązków wypływających z wskazanej regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ podał, iż przedłożyli oni stosowne dokumenty, a zatem dalsze postępowanie w tej sprawie należało uznać za bezprzedmiotowe, a po ponownym przeprowadzeniu postępowania nie stwierdzono nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W odwołaniu od tej decyzji E. R. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne zebranie materiału dowodowego dla wyjaśnienia niniejszej sprawy, co w rezultacie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a mianowicie uznaniu, że spełnione zostały obowiązki wynikające z postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i prozaiku w gminach, wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołująca się zarzuciła, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sprawie zgodnie z wymogami przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy. M. in. organ nie przeprowadził żadnych oględzin na terenie jej nieruchomości celem ustalenia, gdzie jej zdaniem właściciele nieruchomości nr 2 faktycznie odprowadzają nieczystości ciekłe, opierając się jedynie na ich oświadczeniach. Dodała, że zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, właściciele nieruchomości przy wykonaniu obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie właściciele działki nr 2, w dacie sporządzenia protokołu w Urzędzie Gminy, nie posiadali takiej umowy. Pomimo takiego stanu rzeczy Wójt Gminy uznał, że przekazali oni dokumenty potwierdzające spełnienie obowiązków, o których mowa w ustawie i wobec tego umorzył postępowanie. Podtrzymując fakt odprowadzania nieczystości ciekłych z przedmiotowej nieruchomości na jej nieruchomość i wskazując na zaniedbania Wójta Gminy, odwołująca domagała się przeprowadzenia wnikliwego postępowania w tym zakresie i wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia – przy uwzględnieniu dodatkowych dowodów w postaci nagrania na płycie cd i dokumentacji zdjęciowej. Zaskarżoną w sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż przywołany w sprawie art. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), pełni potrójną rolę, a mianowicie wskazuje na sposób wykonania przez właścicieli nieruchomości obowiązku pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, określa, co należy zrobić, jeżeli właściciele nieruchomości nie wykonują obowiązku w sposób ustawą nakazany i daje podstawę do ustalenia wysokości opłat za usługi. W założeniu tej regulacji, właściciel nieruchomości może tylko w jeden sposób wykonać przewidziany w art. 5 ust. 1 pkt 3b tej ustawy, obowiązek pozbycia się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, tj. poprzez zawarcie umowy z właściwym podmiotem – zakładem będącym gminną jednostką organizacyjną albo przedsiębiorcą posiadającym stosowne zezwolenie, poprzez zapłacenie za wykonaną usługę i udokumentowanie tego obowiązku poprzez okazanie takiej umowy i dowodów zapłaty. Z przytoczonych zapisów wynika więc, że właściciel nieruchomości nie może, bez upoważnienia zawartego w odrębnej uchwale rady gminy, wykonać obowiązku pozbycia się odpadów komunalnych i nieczystości w inny sposób niż wskazany w ustawie – tj. zawarcie umowy o świadczenie usług, zapłacenie za ich wykonanie i udokumentowanie tego poprzez okazanie umowy i dowodów zapłaty za usługi. W stosunku zaś do tych właścicieli, którzy takich dokumentów nie okażą (nie zawarli umów o odbiór odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych), na gminie ciąży obowiązek zorganizowania odbierania tych odpadów. Wydawana jest wtedy przez wójta decyzja z urzędu skierowana do właściciela nieruchomości, który nie zawarł umowy o odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnienie zbiorników bezodpływowych, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Tymczasem z akt sprawy wynika, że małż. K. posiadają taką umowę zawartą w dniu [...] r. oraz przedłożyli sześć rachunków potwierdzających wywóz odpadów. Zasadnie zatem uznano, że dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe i dlatego umorzono je zgodnie z prawem. W skardze do sądu administracyjnego E. R. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całości materiału dowodowego w sprawie, a także błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, polegający na przyjęciu, że pozbywanie się nieczystości ciekłych z nieruchomości nr 2 położonej w G. przy ulicy [...] odbywa się w sposób zgodny z regulacją zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas gdy właściciel tej nieruchomości postępuje sprzecznie z przywołanymi przepisami, zanieczyszczając nieruchomość skarżącej. Stąd też wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo wniosła, na podstawie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego o przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonej do skargi dokumentacji zdjęciowej oraz nagrania na płycie CD i dokumentów zgromadzonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., na okoliczność odprowadzania ścieków z wymienionej nieruchomości na teren jej działki oraz skażenia wody w studni. Uzasadniając skargę powtórzyła argumentację zaprezentowaną w złożonym w toku postępowania administracyjnego odwołaniu, nie zgadzając się ze stanowiskiem reprezentowanym przez organy. Powtórzyła, iż w jej ocenie małż. K. w dalszym ciągu odprowadzają nieczystości na teren jej działki, o czym świadczą m. in. widoczne na dołączonych zdjęciach rurki z ich nieruchomości, skierowane na nieruchomość skarżącej. Gdyby faktycznie nieczystości z tej nieruchomości odprowadzane były w sposób wskazany przez Kolegium, teren jej posesji nie byłby zalewany fekaliami, co w konsekwencji doprowadziło do skażenia bakteriologicznego wody w studni. Pomimo wskazań Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., Wójt Gminy B. nie podjął w tym zakresie żadnych działań. Jej zdaniem, twierdzenia organów iż przedłożenie sześciu rachunków za wywóz nieczystości stanowi dowód na zgodne z prawem odprowadzanie ścieków z posesji, jest naiwne i pozbawione logiki. Przeprowadzone postępowanie nie wyjaśnia w żaden sposób podnoszonych wątpliwości i na pewno nie może być wystarczającym dowodem na odprowadzenia odpadów i ścieków zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało swoją argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, kwestia nielegalnych wylotów winna zaś być rozpoznana przez organ nadzoru budowlanego lub starostę na gruncie Prawa wodnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z mający wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a to: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w rezultacie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nieuwzględniającego całokształtu stanu faktycznego i prawnego sprawy. Jak już wskazał tut. Sąd w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie II SA/GL 793/11, dotyczącym B. C., wszelkie procesowe działania organów administracji publicznej, muszą być podporządkowane zwłaszcza zasadzie praworządności zawartej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawnej jest z kolei prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z przywołaną powyżej zasadą praworządności pozostaje zatem określona w art. 7 Kodeksu zasada prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający z tej zasady nakaz dla organów administracji publicznej wyczerpującego zebrania i zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zasada prawdy obiektywnej nakłada więc na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje zawarte w art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy tak, aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To, czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych – winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do reguł wskazanych w art. 107 § 3 Kodeksu. Uzasadnienie stanowi bowiem integralny składnik decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozycyjną część decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 858/98, Lex 43041). Powinno więc zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej jest też istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Właśnie w uzasadnieniu organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. To zdecydowanie uzasadnienie jest elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności i słuszności przyjętego rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 Kodeksu, tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zasadzie tej nie odpowiadać będzie takie postępowanie, w którym występują sprzeczne interesy stron, a organy prowadzące postępowanie bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczy ustalenia, czy właściciele nieruchomości przy ul. [...]w B., J. K. i L.K., pozbywają się nieczystości z terenu nieruchomości w sposób opisany w art.,. 5 ust. 1 pkt 3b w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości w gminach (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.). W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3b tej ustawy, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Z kolei z brzmienia art. 6 ust. 1 ustawy, wynika założenie, że właściciel nieruchomości może tylko w jeden sposób wykonać obowiązek pozbycia się odpadów komunalnych zebranych na terenie nieruchomości. tj. poprzez zawarcie umowy z właściwym podmiotem, zapłatę za wykonaną usługę oraz udokumentowanie wykonania obowiązku przez okazanie umowy i dowodów opłacenia usługi. Tak więc, właściciel nie może bez upoważnienia zawartego w odrębnej uchwale gminy wykonać obowiązku pozbycia się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych w sposób inny niż w ustawie wskazany. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy przyjęły, że samo zawarcie umowy i okazanie sześciu dowodów zapłaty za usługę wywozu nieczystości, są dowodem potwierdzającym wykonanie obowiązku wynikającego z powyższej regulacji, a tym samym potwierdzeniem prawidłowego odprowadzania nieczystości z wymienionej nieruchomości. W ocenie składu orzekającego, organy nie wyjaśniły jednak tej sprawy w sposób kompletny i przekonujący, zwłaszcza w aspekcie zarzutów zgłoszonych przez skarżącą. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować stanowiska zaprezentowanego przez organy, iż wystarczającym dowodem na prawidłowe, tj. zgodne z powyższą regulacją odprowadzanie nieczystości ciekłych z nieruchomości jest przedstawienie zawartej umowy z właściwym podmiotem oraz okazanie dowodów zapłaty za wykonaną usługę. Zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem, że zawarcie umowy z właściwym podmiotem – zakładem będącym gminną jednostką organizacyjną albo przedsiębiorcą posiadającym stosowne zezwolenie oraz udokumentowanie zapłaty za wykonaną usługę zwalnia organ od wydania w stosunku do właściciela nieruchomości decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 7 cytowanej ustawy. Istotą jednak niniejszej sprawy nie było tylko sprawdzenie tego faktu, ale przede wszystkim, odniesienie się w sprawie do zarzutów zgłaszanych przez skarżącą – czyli pozbywanie się nieczystości przez właścicieli wskazanej nieruchomości w sposób dla skarżącej niekorzystny. Oczywistym więc staje się, że organy powinny ustalić sytuację na działce skarżącej w trakcie oględzin. Dopiero wówczas sprawdzeniu mógłby być poddany fakt odprowadzania nieczystości na działkę skarżącej. Konieczne także w sprawie wydaje się ustalenie w zakresie faktycznego odprowadzania tych nieczystości z nieruchomości małż. K.. Organ nie poczynił bowiem w tym zakresie żadnych ustaleń dotyczących ilości, czy też częstotliwości odprowadzanych nieczystości. Nie ustalił, jak liczna jest rodzina zobowiązanych, czy wielkości wskazane w dowodach uiszczenia zapłaty za wykonaną usługę są charakterystyczne dla struktury tej rodziny, czy rodzina ta zamieszkuje przedmiotową nieruchomość stale, czy też może korzysta z niej okresowo, co także przecież może wpływać na ilość produkowanych nieczystości. Nie zostały wreszcie przedstawione dalsze dowody opłaty za wywóz nieczystości z przedmiotowej nieruchomości. Decyzja organu pierwszej instancji pochodzi bowiem z dnia [...] r., zaś dowody zapłaty opatrzone są datami: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. Zatem dokumenty te zostały zgromadzone jeszcze przed wydaniem uchylonej decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Zdaniem składu orzekającego niezbędne jest też ustalenie ilości wody zużytej w gospodarstwie domowym małż. K. i porównanie tych danych z ilością odprowadzonych ścieków w tym samym okresie. Dopiero porównanie tych danych pozwoli na obiektywną ocenę, czy współwłaściciele działki przy ul. [...], pozbywają się ścieków zgodnie z wymogami ustawy, a więc, czy całość nieczystości wywożona jest przez wyspecjalizowaną firmę, czy też, jak zarzuca skarżąca, część tych nieczystości, bądź nawet większość, odprowadzana jest przez wylot na teren jej posesji. Wbrew poglądowi Kolegium, co prawda kwestia stanu technicznego zbiornika na nieczystości ciekłe należy do właściwości organu nadzoru budowlanego, zaś udzielenie pozwolenia wodnoprawnego pozostaje w gestii starosty, to jednak dla rozstrzygnięcia sprawy na gruncie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, istotne jest ustalenie przeznaczenia wylotu (rury), a więc zbadanie, czy służy ona odprowadzaniu ścieków ze zbiornika bezodpływowego na nieczystości. O ile zaś rura ta odprowadza wody opadowe z dachu i terenu działki, na teren sąsiedni, a nie do zbiornika, kwestia ta podlega rozstrzygnięciu na gruncie ustawy – Prawo wodne. Skoro powyższe okoliczności nie zostały wyjaśnione przez organy administracji w dotychczasowym postępowaniu wskutek błędnego przyjęcia, że dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczające jest przedłożenie umowy na wywóz ścieków i przedłożenie kilku rachunków, decyzje organów obydwu instancji nie mogły się ostać. W tym stanie rzeczy podlegały one uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Wobec uwzględnienia skargi należało nadto orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 200 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej, zgłoszony pismem z dnia [...] r., zgodnie z art. 202, art. 205 § 1 i art. 209 ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien zatem uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie. Zatem niezbędne będzie przeprowadzenie oględzin obydwu nieruchomości celem ustalenia przeznaczenia rury na działce małż. K. oraz zobowiązanie ich do przedłożenia dalszych dowodów zapłaty za wywóz nieczystości (od [...] r.) oraz zbadanie ilości zużytej wody w gospodarstwie domowym – przy uwzględnieniu wielkości rodziny i sposobu użytkowania nieruchomości – celem ustalenia, czy wszelkie nieczystości zgromadzone w zbiorniku bezodpływowym, są wywożone przez wyspecjalizowaną firmę. Dopiero na tej podstawie możliwe będzie rozstrzygnięcie sprawy na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przyjęcie przez gminę obowiązku właściciela nieruchomości jest zaś obligatoryjne, gdy zostanie wykazane, że pozbywa się nieczystości w inny sposób, niż wymagany ustawą. SW