II SA/Gl 792/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi H.Z., A.Z. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. nakazał skarżącym H.Z. i A.Z. oraz B.C. i M.C., rozbiórkę przydomowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce nr 1 w R. ul. [...]. Odrębnymi upomnieniami z dnia [...] r., organ I instancji jako organ egzekucyjny, wezwał zobowiązanych do wykonania powyższego obowiązku w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Następnie w dniu [...] r. organ egzekucyjny sporządził tytuły wykonawcze nr [...] – [...] dla każdego z zobowiązanych. Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powołując się na niemożność dokonania rozbiórki przedmiotowej oczyszczalni ścieków jako niezbędnej do obsługi gospodarstwa domowego. Jednakże postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny oddalił wniesione zarzuty. Po zacytowaniu treści art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), organ egzekucyjny stwierdził bowiem, że w niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek ustawowych. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili, że przedmiotowa oczyszczalnia działa legalnie i obsługuje gospodarstwo domowe. Stąd też wydany nakaz rozbiórki stanowi wyraz szykany. Jednakże zaskarżonym postanowieniem zażalenia nie uwzględniono. Utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 § 1 ustawy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), organ egzekucyjny jest zobowiązany do zastosowania środków egzekucyjnych. Podstawę prowadzenia egzekucji stanowi prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy, zawierający elementy z art. 27 ustawy. Podstawy zarzutu wymienia art. 33 ustawy. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z powyższych okoliczności. Fakt, że oczyszczalnia ścieków jest niezbędna w obsłudze gospodarstwa domowego, nie może być podstawą zarzutu, gdyż decyzja, nakazująca jej rozbiórkę, pozostaje w obrocie prawnym i organ egzekucyjny nie jest uprawiony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nadto, skarżący mają możliwość podłączenia się do gminnej sieci kanalizacyjnej. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zanegowali stanowisko organu, że jest możliwe podłączenie ich nieruchomości do sieci kanalizacji sanitarnej. Budowa przyłącza przekroczyła bowiem możliwości techniczne z uwagi na konieczność zastosowania pompy do przepompowania ścieków z powodu ukształtowania terenu. Zatem zastosowanie oczyszczalni ścieków było konieczne. Stąd też skarżący wnieśli o umorzenie sprawy w całości. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Prawidłowo bowiem organy obydwu instancji stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków, wymienionych enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, wyżej powołanej. Organ egzekucyjny jest zobligowany do wdrożenia egzekucji w razie uchylania się zobowiązanego do wykonania obowiązku, wynikającego z ostatecznych i prawomocnych decyzji administracyjnych. W postępowaniu egzekucyjnym brak podstaw prawnych do ponownego badania okoliczności faktycznych i prawnych, stanowiących podstawę do wydania takich decyzji, co wynika wprost z treści art. 29 § 1 cyt. ustawy. Tymczasem w istocie zarzuty skarżących zmierzały do podważenia zasadności nałożonego na nich obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Ich zdaniem, rozbiórka przydomowej oczyszczalni jest niemożliwa z uwagi na pełnioną funkcję i brak technicznej możliwości podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Tego rodzaju okoliczności nie stanowią jednak podstawy zarzutu z art. 33 pkt 5 cyt. ustawy. Nie chodzi bowiem o niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, lecz jedynie trudności techniczne i ekonomiczne w jego wykonaniu. Są to też okoliczności, które istniały w dacie wydania decyzji. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i ma walor wiążący. Zatem skarżący nie mogą skutecznie uchylić się od wykonania obowiązku. Oczywiście, należy się zgodzić z dolegliwymi skutkami decyzji, lecz od jej wydania upłynęły niemal 3 lata. Skarżący nie poczynili jednak żadnych kroków celem wykonania obowiązku – po uprzednim podłączeniu nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Jak wynika ze skargi, kwestia ta jest przedmiotem innego postępowania. Jest zatem poza sporem, że obowiązek nie został ani wykonany, ani umorzony, nie odroczono też terminu jego wykonania. Nie zachodzi też błąd co do osoby zobowiązanego. Egzekwowany obowiązek określono zgodnie z treścią decyzji administracyjnej, kierując tytuł wykonawczy do wszystkich jej adresatów. Zobowiązanym doręczono też uprzednio upomnienie w trybie art. 15 § 1 cyt. ustawy. Tytuł wykonawczy spełnia wymogi, określone w art. 27 ustawy. Wskazany w tytule środek egzekucyjny (grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze), nie jest zbyt uciążliwy. Egzekucja jest prowadzona przez właściwy organ egzekucyjny, tj. organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji i jest dopuszczalna. Brak zatem podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 cyt. ustawy. Sąd administracyjny bada zaś zaskarżony akt jedynie pod względem legalności, tj. zgodności z prawem. Stąd też skład orzekający nie był władny do uwzględnienia skargi z uwagi na trudną sytuację życiową, w jakiej znaleźli się skarżący. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani też innego naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy. mr