II SA/Gl 793/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ochotniczej Straży Pożarnej w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...],[...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona wnosząca skargę, poza argumentacją skierowaną na wykazanie wadliwości decyzji organu, nie podała jakichkolwiek okoliczności przemawiających za uwzględnieniem złożonego wniosku. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie przedstawiono jakiegokolwiek argumentu przemawiającego za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie uprawdopodobniono na czym konkretnie miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie znacznej szkody. Argumentacja dotycząca ewentualnej wadliwości decyzji organu nie może zaś stanowić podstawy do wstrzymania jego wykonania, gdyż jej zbadanie stanowi przedmiot oceny Sądu, dokonywanej w orzeczeniu kończącym postępowanie. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że wspomniana wyżej decyzja SKO w K. spowoduje dla skarżącego konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.