II SA/Gl 798/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] z dnia [...] r., nr [...] nakazującą "A" S.A. Oddział w G. sporządzenie projektu budowlanego zamiennego stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 1 położonej w S., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez R. J. Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. skarżący ten złożył z kolei wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w związku z zarzutami zawartymi w skardze dotyczącymi rażącego naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Dodatkowo wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawierała pouczenia o możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Odpis skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doręczono uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 5 dni. W piśmie z dnia 15 lipca 2014 r. uczestniczka postępowania "A" S.A. wniosła o oddalenie przedmiotowego wniosku wskazując, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które by uzasadniały wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Ponadto przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie przyznaje ona stronie jakiegokolwiek uprawnienia, ani nie nakłada na stronę obowiązku. Decyzja taka z uwagi na swój formalnoprawny charakter, nie posiada przymiotu wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Tym samym, nie powoduje skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając zatem wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym uznając, że wstrzymanie wykonania decyzji musi być umotywowane szczególnymi powodami i stwierdzając brak istnienia takich szczególnych powodów w niniejszej sprawie Sąd odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.