II SA/Gl 798/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Z. II Wydział Karny uznał L. C. za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 178a § 1 Kodeksu karnego i wymierzył mu karę, m.in. orzekając, na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla prowadzenia których wymagana jest kategoria B, na okres 3 (trzech) lat. Wyrok ten został przesłany do Starostwa Powiatowego w Z. W dniu [...] r. Starosta Z. wydał decyzję nr [...] o skierowaniu L. C. na badania lekarskie oraz decyzję nr [...] o skierowaniu na badania psychologiczne . Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzeczono o cofnięciu L. C. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Z kolei w dniu [...] r. Starosta Z. wydał decyzję nr [...] o zatrzymaniu L. C. prawa jazdy kat. [...] nr [...] wydanego przez Starostę [...] znajdującego się w depozycie Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. Pismem z dnia z 3 marca 2017 r., które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu [...] r., działający przez pełnomocnika, L. C. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot prawa jazdy w zakresie kategorii A,C,E wskazując, iż ustały przyczyny z powodu których Starosta orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy, gdyż przedłożył oryginały orzeczeń: psychologicznego nr [...] o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami kategorii A,B,C,E oraz orzeczenia lekarskiego nr [...], stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii A,B,C,E. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.) odmówił zwrotu prawa jazdy kategorii A,C,E L.C. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu [...] r. do Starostwa wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. sygn. akt [...], w którym wobec wnioskującego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których wymagane jest prawo jazdy kat. B na okres 3 (trzech) lat. Dalej stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnień, - pkt 2/ AM,A1,A2,A,C1,C.D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B. - pkt 3/ B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. L. C. powiada uprawnienia A,B,C,B+E, B+E a związku z powyższym nie można wydać prawa jazdy kategorii A,C,C+E. Odwołanie od powyższej decyzji złożył, reprezentowany przez pełnomocnika, L. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie Staroście wydania dokumentu prawa jazdy w kategorii A, C i E, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego; -tj. art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię mającą istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia i w konsekwencji jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy skarżący nie występował o wydanie prawa jazdy, a o zwrot w zakresie kategorii, które nie zostały mu zatrzymane prawomocnym wyrokiem Sądu; -art. 103 ust. 1 pkt. 4 tej poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie rozciągnięcia orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów na pozostałe kategorie, podczas gdy organ administracji jest związany treścią wyroku sądu powszechnego - wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. sygn. akt [...], mocą którego orzeczono środek karny polegający na zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których wymagana jest kategoria B na okres trzech lat. Organ administracji może jedynie wykonać orzeczony w wyroku środek karny, nie mając kompetencji do jego rozszerzania na inne nie orzeczone w nim kategorie prawa jazdy, bowiem doprowadziłoby to do ponownego badania przesłanki do wydania prawa jazdy w stosunku do kategorii, którą skarżący już posiada i nie została mu ona odebrana; - art. w związku z art. 10 ust. 1 w związku z art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem konstytucyjnych zasad: ne bis in idem, trójpodziału władzy, zasady stanowiącej, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują sądy powszechne. W uzasadnieniu odwołania rozwinięto podniesione powyżej zarzuty, podkreślając, że przepisy art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie mają zastosowania do osób już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, tylko do tych, którzy wcześniej nie posiadali w ogóle innych kategorii. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 12 ustawy o kierujących pojazdami, a następnie stwierdził, iż zakaz wynikający z tego przepisu dotyczy nie tylko wydania prawa jazdy ale także wszystkich innych czynności organu, których skutkiem byłoby uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami w okresie i w zakresie wynikającym z sądowego zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się od wydanie prawa jazdy lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: - 1/ B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM,A1,A2 lub A; ." - 2/ AM,A1,A2,A,C1,C.D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B. - 3/ B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D". W odniesieniu do L. C. zastosowanie znalazł pkt 2 i pkt 3 przytoczonego powyżej art. 12 ust. 2 ustawy. Ustawodawca wyraźnie wykluczył możliwość zwrotu prawa jazdy w zakresie kategorii A,C,E a także B+E jeżeli orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienia w zakresie kategorii B i zakaz ten nadal obowiązuje. Nie budzi tym samym żądnych wątpliwości, że do czasu zakończenia obowiązywania wobec odwołującego wydanego przez Sąd Rejonowy w Z.zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii B, brak jest równocześnie możliwości zawrotu dokumentu prawa jazdy stwierdzającego posiadanie uprawnień do kierowania kategorii A,C,E. Organowi w tym zakresie nie pozostawiono żadnej swobody i nie przewidziano żadnych okoliczności, które pozwalałyby na zwrot prawa jazdy wymienionych kategorii przed upływem okresu, na który sąd orzekł czasowy zakaz prowadzenia pojazdów, do których prowadzenia niezbędne jest prawo jazdy kategorii B. Na potwierdzenie swego stanowisko organ odwoławczy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych, podkreślając, iż jest to obecnie linia ugruntowana, podkreślając, iż podstawą wprowadzenia rozwiązań prawnych art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy było wyeliminowanie z ruchu drogowego osób, które znacząco zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia, reprezentowany przez pełnomocnika, L. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu, czyli naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 12 ust. 2 i art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przedstawioną już w odwołaniu, zwracając uwagę na niedopuszczalną wykładnię przepisów ustawy o kierujących pojazdami prowadzącą do naruszenia gwarancji konstytucyjnych i w konsekwencji pozbawienia osoby posiadającej uprawnienia, prawa odzyskania dokumentu potwierdzającego ich posiadanie, pomimo nie orzeczenia wobec takiej osoby środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdu w tym zakresie. Skarżący zwrócił uwagę na sprzeczność tej regulacji zapisami art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. i art. 175 ust. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, powołując się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 1034/16, wydany w "lustrzanej" sprawie i podkreślając naruszenie zasady ponownego karania za to samo zdarzenie (tj. zasady ne bis in idem"). W tym ostatnim zakresie odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz ustawodawstwa unijnego - Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 22 listopada 1984 r. Zwrócił też uwagę, szeroko przedstawiając problem, iż środek karny zakazu prowadzenia pojazdów może być orzekany przez sądy powszechne na podstawie przepisów Kodeksu karnego (art. 42) bądź Kodeksu wykroczeń (art. 29) w zależności od popełnionego przez sprawcę czynu. Mechanizm działania art. 12 ust.2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami narusza wymienione powyżej postanowienia Konstytucji poprzez rozszerzenie orzeczonego przez sąd powszechny zakazu prowadzenia pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wyjaśnił, że decyzja odmawiająca zwrotu dokumentu prawa jazdy na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami konkretyzuje jedynie obowiązywanie zakazu prowadzenia pojazdów, uwzględniając całość regulacji tej ustawy. Decyzja taka nie modyfikuje środka karnego orzeczonego sądownie, a tym samym nie wkracza w kompetencje sądu karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tjedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i w zakresie obowiązywania tego zakazu. W świetle art. 12 ust. 2 pkt 2 tej ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM,A1,A2,A,C1,C,D1 lub D czy kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Wg art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970), przepis art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą ma zastosowanie do osób wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy. Ustawa w tym zakresie weszła w życie w dniu 25 października 2014 r. Skarżący został skazany za czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r., czyli przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w nowym brzmieniu ma do niego zastosowanie. Wskazana powyżej nowelizacja, zdaniem przeważającej linii orzeczniczej, w istocie nie zmieniła wymowy art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy, a jedynie stanowiła swoiste doprecyzowanie brzmienia przepisu w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych. Już w poprzednim stanie prawnym zwykle przyjmowano, że błędne byłoby takie interpretowanie art. 12 ust. 2 ustawy, które prowadziłoby do zniweczenia celu przepisu, jakim było (i jest obecnie) zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom dróg. M.in. w wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 603/14 Naczelny Sąd Administracyjny, wyrażając identyczny pogląd, wskazał dodatkowo, porównując brzmienie art. 12 ust. 2 z okresu sprzed i po nowelizacji, iż "Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnym stanie prawnym regulującym omawianą kwestię. Art. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (...) nadał nowe brzmienie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami (...). W porównaniu do poprzedniej treści dodane zostały słowa: »lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie«. Z uzasadnienia projektu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1957) wynika, że proponowane zmiany mają na celu ujednolicenie stosowania przepisów ustawy o kierujących pojazdami w zakresie wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami. Pozwala to przyjąć, iż we wskazanym zakresie nowelizacja miała na celu doprecyzowanie przepisów rodzących trudności interpretacyjne w praktyce i w orzecznictwie sądowym, w tym poprzez nadanie art. 12 ust. 2 nowego brzmienia, eliminującego wątpliwości w kwestii uznania, czy przepis ten obejmuje swym zakresem tylko osoby ubiegające się o wydanie prawa jazdy, czy także osoby ubiegające się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy oraz o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy określonej kategorii – czyli osoby, które stosowne uprawnienia wcześniej już posiadały." Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt I OSK 382/14. Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje więc stanowisko, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w przywołanej powyżej ustawie. Za taką interpretacją tych przepisów przemawia wykładnia językowa i celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego tych kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno wyobrazić sobie by racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi (kategoria B) zezwolił na prowadzenie pojazdów ciężarowych czy innych. Wyjaśniając relację pomiędzy orzeczeniem sądu karnego a przepisami ustawy o kierujących pojazdami, Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r. , sygn. akt I OSK 678/14. wskazał, że decyzja organów administracji konkretyzuje swoją treścią obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Dolegliwości te są skutkiem orzeczonego przez sąd karny środka karnego, a dotyczą zarówno ubiegającego się o prawo jazdy określonej kategorii, jaki i dysponującego już takim prawem jazdy . Nie można zatem uznać, że w świetle przepisów Kodeksu karnego czy przepisów Kodeksu karnego wykonawczego brzmienie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami mogłoby być oceniane jako podważające treść i powagę wyroku karnego o zastosowaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których wymagana jest kategorii B. Z tak sformułowanego wyroku - zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie obejmującym kategorię B, ustawa o kierujących pojazdami wiąże wskazane w art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 określone konsekwencje. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko. Przyjęcie odmiennej interpretacji stanowiłoby zaprzeczenie naczelnej wartości bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakie mają służyć zarówno przepisy karne (sankcjonujące przestępstwa i wykroczenia godzące w tę wartość), jak i przepisy administracyjne dotyczące wydawania i zwrotu prawa jazdy, których naczelną zasadą jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W pełni podzielając wyrażone w powyżej w przywołanym orzecznictwie przekonanie, zdaniem tut. Sądu prawidłowo co do meritum organ pierwszej instancji odmówił dokonania zwrotu prawa jazdy, poprawnie w konsekwencji Kolegium rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy. Zarówno postępowanie przed organem pierwszej instancji, jak też postępowanie odwoławcze, odpowiadały wymogom określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, a sprawa wbrew twierdzeniom skargi, podlegała wnikliwej analizie. Zaskarżona decyzja odpowiada nadto wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawierając wszystkie wskazane w tym przepisie elementy, pozwalające zrekonstruować sposób dedukcji organu. Nietrafne są sformułowane w skardze zarzuty co do naruszenia przez organy art. 42 Kodeksu karnego. Organy nie rozszerzyły bowiem orzeczonej wyrokiem kary (środka karnego) za występek, bowiem nie leży to w ich właściwości, a jedynie, na podstawie norm prawa administracyjnego, zastosowały konstrukcję przewidzianą w ustawie o kierujących pojazdami, jako skutek orzeczenia przez sąd karny odpowiedniego zakazu. Organy nie naruszyły też art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego (stanowiącego, iż "Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu"). Obecnym przedmiotem postępowania, zgodnie z treścią skargi, nie jest decyzja dot. uprawnień lecz decyzja w przedmiocie odmowy wydania (zwrotu) dokumentu prawa jazdy w zakresie kategorii nieobjętych orzeczonym w wyroku zakazem. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z 26 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1033/15; w Białymstoku z 6 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 369/15; w Bydgoszczy z dnia 27 października 2015 r., sygn.. akt II SA/Bd 876/15 czy w Poznaniu z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po1024/15). Czym innym jest posiadanie, bądź nieposiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów (bądź ich cofanie), a czym innym kwestia posiadania dokumentu prawa jazdy (por. uzupełniająco art. 94 §1 i 95 Kodeksu wykroczeń, które odnoszą się osobno do obu kwestii). Ustawodawca ma prawo wiązać ze skazaniem karnym określone skutki i przepisy tego rodzaju mają zastosowanie nawet jeśli nie orzeczono w wyroku sądowym zakazu. Przyjmuje się bowiem, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwa nie może np. wykonywać określonego zawodu, prowadzić określonej działalności gospodarczej (np. taksówkarze), zasiadać w organach spółek, ewentualnie np. prowadzić pojazdów mechanicznych. Nie jest to skutek wynikający bezpośrednio z orzeczenia sądowego, ale z ustawy, jako konsekwencja prawomocnego skazania. Nie ma tu mowy o rozszerzaniu zakresu orzeczonego przez sąd powszechny środka karnego, bądź o podważaniu jego orzeczenia. Wprawdzie, jak wskazywano powyżej wykładnia przepisów ustawy o kierujących pojazdami była sporna, co przekładało się na niejednolite orzecznictwo sądowe, jednak Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tym zakresie stanowisko jednoznaczne, które Sąd w niniejszym składzie podziela. Także obecne orzecznictwo sądów administracyjnych preferuje wskazaną powyżej interpretację przepisów art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Poglądy przeciwne, z powyższych względów, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Przywoływany przez skarżącego, tak w skardze, jak i w odwołaniu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2017 r. sygn.. akt II SA/Po 1034/16 nie może wpłynąć na zmianę zaprezentowanego powyżej stanowiska, tym bardziej, że jest to wyrok podjęty przed zmianą przepisów, kiedy ich interpretacja faktycznie prowadziła do rozbieżnych ich interpretacji. Warto dodać, że już następne wyroki tego Sądu podzielają wyżej przedstawione stanowisko (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 388/17, czy z dnia 17 września 2017 r., sygn. akt II SA/Po 508/17). W tym ostatnim wyroku Sąd przywołując wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 29 października 2015r. sygn. akt II OSK 383/14 stwierdził "Jeżeli o wydanie lub zwrot prawa jazdy określonej kategorii zwróci się osoba z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdu w zakresie tej kategorii, to organ będąc związanym art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami jest zobowiązany wydać decyzję odmowną. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii prawa jazdy wymienionych w ustawie z 2011 r. o kierujących pojazdami. Za taką interpretacją tego przepisu przemawia wykładnia nie tylko językowa, która ma pierwszeństwo przed innymi metodami interpretowania przepisów prawa, bowiem wynika z samej normy prawnej, lecz także wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, ze zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości". W rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, a zarzuty w zakresie ich naruszenia należy uznać za nieuzasadnione W zakresie zarzutu naruszenia art. 2 w związku z art. 10 i art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, iż skarżącemu przysługuje złożenie skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie podnoszonej w skardze zgodności art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami z wymienionymi przepisami Konstytucji. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.