II SA/Gl 799/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1414) nałożył na przedsiębiorcę J. K. prowadzącą działalność pod nazwą "A" karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za naruszenie opisane w lp. 2.1 załącznika do ww. ustawy: "Wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym". W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 21 listopada 2013 r. w miejscowości G. parking [...], na drodze o kategorii droga lokalna, został zatrzymany do kontroli autobus marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. C. Ww. kierowca wykonywał krajowy przewóz regularny specjalny osób w imieniu przedsiębiorcy "A" J. K., w której to firmie jest zatrudniony od stycznia 2013 r. na umowę zlecenie. M. C. wykonywał przewozy regularne specjalne na trasie [...] Centrum Handlowe G. do G. [...] i z powrotem a potem do Z. ul. [...] w odstępach pół godzinnych według rozkładu zamieszczonego na tablicy przystanku. Powyższe przewozy wykonywał dwa dni tj. 20 i 21 listopada 2013 r. W ramach tych przewozów kierowca zabierał klientów Centrum Handlowego [...] i rozwoził ich na [...] oraz zabierał następnych klientów do ww. Centrum. Analogiczna sytuacja miała miejsce w miejscowości Z. Ww. przewóz odbywał się bez zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Kierowca zeznał, iż nie został wyposażony w takie zezwolenie ponieważ takiego zezwolenia firma jeszcze nie uzyskała, a co za tym idzie nie mogło być okazane podczas kontroli. Na postawie protokołu z kontroli drogowej organ stwierdził naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, iż wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Z uwagi na naruszenie określone w protokole kontroli organ pismem z dnia 21 listopada 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne, w trakcie którego zwrócił się do Urzędu Miasta w G. o udzielenie informacji czy przedsiębiorcy zostało wydane zezwolenie na wykonywanie ww. przewozów regularnych. Urząd Miejski w G. pismem z dnia 28 listopada 2013 r. poinformował organ, iż ww. przedsiębiorcy do dnia 28 listopada .2013 r. nie wydano takiego zezwolenia. Kontynuując wywody organ I instancji wskazał, iż za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. Przedsiębiorca zobowiązany jest prowadzić działalność gospodarczą z należytą starannością, zobligowany jest też do znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. Sprawą przedsiębiorcy jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać i stosować obowiązujące przepisy prawa, rolą organów inspekcji jest kontrola ich przestrzegania. Oznacza to, że organ kontrolny w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa transportowego zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, w wysokości ustanowionej w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Kara ta w przypadku wykonywania przewozu regularnego bez zezwolenia wynosi, stosownie do lp. 2.1 ww. załącznika, 8.000 zł. Organ podkreślił nadto, że, po dokładnej analizie sprawy, wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całości materiału dowodowego, nie znalazł przesłanek do zastosowania przepisu art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej adw. P. B. jako pełnomocnik J. K. zarzucił organowi: - naruszenie art. 92 c ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 92 a ust. 1 i 2 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, - naruszenie art. 6 w zw. z art. 9 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., a także art. 11 w zw. z art. 81 k.p.a. albowiem decyzję organu I instancji podpisał młodszy inspektor transportu drogowego [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego powołując się na udzielone upoważnienie WITD, jednakże bez doręczenia odwołującej się odpisu tegoż upoważnienia, co jest ewidentnie sprzeczne z zasadą jawności postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 6 w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady legalizmu, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, - naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji, - błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący przyjęciem, że brak wymaganego zezwolenia wynika z okoliczności, na które strona miała wpływ. Pełnomocnik wniósł nadto o dopuszczenie dowodu z dokumentów, w szczególności wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym, zezwolenia nr [...] na wykonywania regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego, oraz dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. G. i innych stron na okoliczność zawarcia i treści umowy przez odwołującą się z Centrum Handlowym [...] w G., na okoliczność pozyskania przez odwołującą się wiedzy w przedmiocie braku zezwolenia Centrum na wykonywanie ww. przewozów, starań odwołującej się w celu pozyskania przedmiotowego zezwolenia, braku winy strony w zwłoce dotyczącej przyjęcia oraz rozpoznania przez organ administracji publicznej wniosku o wydanie zezwolenia, a tym samym istnienia przesłanek egzoneracyjnych, które wyłączają odpowiedzialność przewoźnika za stwierdzone naruszenie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i przytoczył przepisy ustawy o transporcie drogowym odnoszące się do przewozu regularnego, a nadto do odpowiedzialności przedsiębiorcy podkreślając m.in., że naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł, zgodnie z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Stwierdził następnie, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja pełnomocnika, iż strona po podpisaniu umowy z Centrum Handlowym [...] w G. oraz uzyskaniu informacji o konieczności posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, niezwłocznie podjęła czynności i starania w celu uzyskania wymaganego zezwolenia. Organ odwoławczy zwrócił szczególną uwagę na załączoną do akt sprawy umowę na obsługę komunikacyjną Centrum Handlowego zawartą w dniu 7 listopada 2013 r. pomiędzy [B] Sp. z o.o., a J. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: "A". Zgodnie z § 1 przedmiotem umowy jest przewóz osób do oraz z Centrum według rozkładu jazdy i map objazdowych stanowiących załącznik nr 1 do umowy. Natomiast § 4 ww. umowy wskazuje, że rozpoczęcie przewozu następuje z dniem wskazanym przez Zamawiającego, ale nie wcześniej niż dzień zawarcia umowy. Skoro strona zawarła umowę w celu wykonywania regularnego specjalnego przewozu osób, to powinna przed realizacją zobowiązań zawartych w umowie uzyskać zezwolenie na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego osób. Strona realizowała zaś przewóz regularny specjalny osób bez wymaganego zezwolenia. Dopiero bowiem w dniu 5 lutego 2014 r., a więc już po zaistniałym naruszeniu, przedsiębiorcy zostało wydane zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na ww. trasie, co wynika z załączonego przez pełnomocnika wypisu nr [...] z zezwolenia nr [...]. Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny organ odwoławczy uznaje, że organ I instancji słusznie i zgodnie z prawem nałożył na stronę ww. karę pieniężną. W przedmiotowej sprawie nie został naruszony art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust. 1 i 2 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy. W toku bowiem postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania. Gdyby bowiem strona znała obowiązujące przepisy prawa i właściwie je stosowała to nie doszłoby do stwierdzonych naruszeń. Organ odwoławczy wskazał następnie, odnosząc się do zarzutu odwołania, że poszczególne czynności aż do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej były prowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, młodszy inspektor transportu drogowego J. J. był bowiem upoważniony do działania w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, na co wskazuje treść sporządzonych przez niego pism i pieczęcie składane przy podpisach. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym inspektor ma bowiem prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych. W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy. Sprawa została nadto wszechstronnie zbadana i wyjaśniona, a tym samym także dalsze zarzuty proceduralne odwołania nie mogą zostać uwzględnione. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie żądanie pełnomocnika strony dotyczące dopuszczenia dowodu z zeznań świadka M. G. oraz z przesłuchania stron na okoliczność zawarcia umowy (i jej treści) pomiędzy skarżącą a Centrum Handlowym [...] w G., na okoliczność pozyskania wiedzy dotyczącej braku po stronie Centrum zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i ustalił, że w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej strona nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego osób. Zatem to strona, jako profesjonalny przewoźnik, nie dochowała należytej staranności przy prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym zgłoszone przez pełnomocnika żądanie nie ma żadnego wpływu na toczące się postępowanie administracyjne. Co prawda pełnomocnik strony załączył wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na linii G. [...] - G. Centrum Handlowe [...] - Z. (ul. [...]), ale zezwolenie to strona uzyskała dopiero w dniu 5 lutego 2014 r., a więc już po powstałym naruszeniu. Pismem z dnia 8 maja 2014 r. J. K. reprezentowana przez adw. P. B. zastępowanego przez adw. O. O. (który podpisał skargę) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję drugoinstancyjną, w znacznej części powielając zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie: — art. 92 c ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 92 a ust. 1 i 2 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zachowanie skarżącej było staranne, a stwierdzony brak zezwolenia był usprawiedliwiony okolicznościami, które nie dotyczą zachowania skarżącej, a wynikają z zachowania zlecającego przewóz oraz są następstwem sposobu załatwienia sprawy przez organ administracji w zakresie dotyczącym rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia, - art. 6 w zw. z art. 9 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., a także art. 11 w zw. z art. 81 k.p.a., albowiem decyzję organu I instancji podpisał młodszy inspektor transportu drogowego [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego powołując się na udzielone upoważnienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego jednakże bez doręczenia skarżącej odpisu tegoż upoważnienia, a decyzję organu drugiej instancji podpisała zastępca Dyrektora Biura Prawnego powołując się na upoważnienie udzielone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, także bez doręczenia skarżącej odpisu tegoż upoważnienia, co jest sprzeczne z zasadą jawności postępowania administracyjnego, - art. 6 w zw. z art. 7 i 8 oraz art. 12 § 1 i art. 10 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady legalizmu, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadka M. G. oraz oddalenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność zawarcia i treści umowy przez skarżącą z Centrum Handlowym [...] w G. na okoliczność pozyskania przez nią wiedzy w przedmiocie braku zezwolenia Centrum na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym, a także czynności i starań podjętych w celu pozyskania przedmiotowego zezwolenia, braku winy skarżącej w zwłoce, a tym samym istnienia przesłanek egzoneracyjnych, które wyłączają odpowiedzialność przewoźnika za stwierdzone naruszenie, - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej oraz jej pełnomocnika przed wydaniem zarówno decyzji w pierwszej, jak i w drugiej instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co uniemożliwiło skarżącej zgłoszenie wniosków dowodowych na etapie postępowania przed organem I instancji, a w konsekwencji ograniczyło jej czynny udział w postępowaniu, - błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący przyjęciem, że brak wymaganego zezwolenia wynika z okoliczności, na które skarżąca miała wpływ. W konsekwencji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, bądź o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonalności obu decyzji (postępowanie w sprawie tegoż wniosku zostało przez Sąd umorzone postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. z uwagi na wynikającą z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie bezprzedmiotowość wniosku). Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wymierzającą przedsiębiorcy – J. K. karę w wysokości 8.000 zł za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w lp. 2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca J. K. prowadząca działalność pod nazwą "A" w dacie kontroli wykonywała bowiem przewóz regularny specjalny określonej grupy osób bez wymaganego zezwolenia Prezydenta Miasta G. Sąd podziela przekonanie obydwu organów, że J. K. w sposób oczywisty dopuściła się opisanego wyżej naruszenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie bezsprzecznie wynika, że podczas kontroli drogowej autobusu o nr rej. [...] w dniu 21 listopada 2013 r. kierowca M. C. wykonywał regularny specjalny przewóz osób bez wymaganego zezwolenia. Kierowca okazał jednak kontrolującemu tylko wypis nr 13 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Wyjaśnił natomiast, że nie został wyposażony w zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, ponieważ jego pracodawca nie uzyskał jeszcze takiego zezwolenia. Ponadto organ I instancji otrzymał informacje z Urzędu Miejskiego w G., że J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą; "A" do dnia 28 listopada 2013 r. nie wydano zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych lub regularnych specjalnych na trasie G. Centrum Handlowe [...] - G. [...]. Ponadto Urząd Miasta Z. w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. poinformował, że ww. przedsiębiorca zgłosił pojazd o nr rej. [...] do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Powyższy pojazd został zgłoszony wnioskiem złożonym w dniu 28 listopada 2013 r. Ewidentnym jest zatem, iż w dniu 21 listopada 2013 r. strona, wykonując przewóz regularny specjalny osób na trasie G. [...] - G. Centrum Handlowe [...] - Z., nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Poprawnie zatem naruszenie to zakwalifikowano jako naruszenie opisane w lp. 2.1 załącznika do ww. ustawy: "Wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym" prawidłowo, w zgodzie z ustawą, wymierzając w konsekwencji J. K. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł. Sąd wskazuje nadto, że w trakcie postępowania skarżąca nie wykazała by w sprawie zaszły okoliczności wskazane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy, a więc takie, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Podjęcie wykonywania transportu przez przedsiębiorcę stanowi bowiem jego własną, samodzielną, w pełni od niego zależną decyzję. W sposób oczywisty nie może zatem stanowić okoliczności, na którą przedsiębiorca nie miał wpływu i której nie mógł przewidzieć. Żadne nadto argumenty nie usprawiedliwiają podjęcia przewozu specjalnego osób zanim przedsiębiorca uzyskał stosowne zezwolenie. Trafnie organ odwoławczy podkreśla w tej mierze, że odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedsiębiorca jest bowiem profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. W konsekwencji bezcelowym było przesłuchanie powołanych świadków bowiem strona domaga się ich wysłuchania na okoliczność umowy, która w niniejszej sprawie pozbawiona jest znaczenia prawnego. Żadne bowiem postanowienia umowne nie uprawniały strony do podjęcia wykonywania transportu bez uprzedniego uzyskania zezwolenia. Nie zasługuje nadto na uwzględnienie zarzut niedoręczenia przez każdy z organów upoważnienia wystawionego osobie podpisującej decyzję, żaden bowiem przepis prawa wymogu takiego nie stawia. Oczywistym jest natomiast, iż przywoływana przez pełnomocnika skarżącej zasada jawności powoduje, że niewątpliwie strona, jeśli nabierze podejrzeń co do istnienia upoważnienia może żądać od organu jego wykazania. Takie żądanie na żadnym etapie nie zostało złożone. Notabene pełnomocnik nie podważa w skardze samego istnienia wydanego pracownikowi upoważnienia, a jego zarzut dotyczy tylko jego niedoręczenia. Jednakowoż Sąd zauważa w tym miejscu, że w aktach widnieje nadesłane do Sądu przez organ II instancji udzielone Zastępcy Biura Prawnego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego (podpisanej pod zaskarżoną decyzją) upoważnienie do wydawania w imieniu Głównego Inspektora decyzji administracyjnych. Natomiast każdy inspektor WITD jest stosownie do art. 56 oraz art. 50 w zw. z art. 51 ust. 5 ustawy umocowany z mocy samego prawa do wymierzania kar w imieniu organu. Także podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony i jej pełnomocnika przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co, jak twierdzi pełnomocnik, uniemożliwiło zgłoszenie wniosków dowodowych, nie mogą zostać uwzględnione. Strona poprzez profesjonalnego pełnomocnika brała bowiem aktywny udział w postępowaniu mając możliwość składania w jego toku (zarówno przed organem I jak i II instancji) stosownych wniosków i wyjaśnień. Nadto, jak wskazuje w skardze pełnomocnik, gdyby strona została zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości zaznajomienia się z jego treścią, złożyłaby ponownie wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka M. G. oraz przesłuchania innych osób na okoliczność zapewnień udzielonych skarżącej przez Centrum Handlowe [...] o posiadaniu niezbędnych zezwoleń i na okoliczność cyt. "opieszałości oraz winy urzędników państwowych w przewlekłym wydaniu zezwolenia". Podkreślenia wymaga zatem ponownie, iż po pierwsze wnioski te i twierdzenia były w trakcie postępowania przez skarżącą podnoszone, a nadto ani treść ustaleń pomiędzy skarżącą a Centrum Handlowym, ani też sposób procedowania urzędników nie uprawniały strony do wykonywania przewozu bez uzyskania stosownego zezwolenia, a skoro to uczyniła to był to wynik własnej decyzji, a nie okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy. W konsekwencji uchybienie polegające na niepowiadomieniu strony o zakończeniu postępowania dowodowego i przysługujących w tej fazie uprawnieniach nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, a tym samym stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. uchybienie takie nie uprawnia Sądu do uchylenia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.