II SA/Gl 8/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. G. i D. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii sprzeciwu skarżącego D. W. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 marca 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 marca 2016 r. W skardze z dnia 2 grudnia 2015 r. skarżący D. W. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 8 stycznia 2016 r. przesłano pełnomocnikowi ww. skarżącego formularz wniosku PPF, celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 stycznia 2016 r. W wyznaczonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez ww. skarżącego w przewidzianej przepisami formie. Tym samym zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 marca 2016 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 marca 2016 r. W piśmie z dnia 18 marca 2016 r. skarżący D. W. złożył od powyższego zarządzenia sprzeciw, nie nadesłał jednak wypełnionego formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Ustawa nowelizująca ten przepis weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, przy czym niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). W takiej sytuacji należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku pomimo faktu, że wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało skutecznie doręczone fachowemu pełnomocnikowi skarżącego. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.