II SA/Gl 801/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 13 września 2010 r. Z. R. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o zajęcie stanowiska w trybie art. 79 § 1 kpa w sprawie robót budowlanych elewacji frontowej budynku nr [...] przy ul. [...] w M., które "osobiście nadzoruje L. M.". W ocenie wnioskodawcy sposób prowadzenia robót budowlanych powoduje konflikty i utrudnia przeprowadzenie planowanej naprawy schodów prowadzących do budynku nr [...] jak i samego budynku uszkodzonego dobudową obiektu nr [...]. Decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. umorzył na podstawie art. 105 § 1 kpa wszczęte w tej sprawie postępowanie w przedmiocie legalności robót budowlanych wykonanych przy elewacji frontowej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w M. W uzasadnieniu organ stwierdził, że charakter wykonanych robót budowlanych stanowi bieżącą konserwację obiektu, która nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec braku kompetencji organu nadzoru budowlanego do podjęcia stosownych działań postępowanie podlegało zatem umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł Z. R., podnosząc, że błędne decyzje administracji publicznej utrudniają mu przeprowadzenie planowanych niezbędnych napraw budynku nr [...] położonego przy ul. [...] w M. i narażają go na ponoszenie dodatkowych kosztów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] r. odwołania tego nie uwzględnił i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przychylił się do argumentacji przedstawionej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w zakresie charakteru wykonywanych robót budowlanych przy budynku nr [...] przy ul. [...] w M. Podniósł jednocześnie, że roboty budowlane polegające na nałożeniu dodatkowej warstwy tynku żywicznego o grubości 1 mm – 1,5 mm na elewacji budynku stanowią bieżącą konserwację, która nie podlega zgłoszeniu właściwemu organowi, a nie remont, którym zgodnie z definicją ustawową jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Wskazał również, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem bieżącą konserwacją są roboty budowlane niepolegające na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mające na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się czy też zniszczeniem i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem obiektu. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie skargę do sądu administracyjnego wniósł Z. R., zarzucając organom "pominięcie istoty zagadnienia", na które wcześniej zwracał uwagę, a także akceptację kolejnych działań "na szkodę budynku nr [...] przy ul. [...] w M.". W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie jest przeciwny czynnościom inwestora służącym ulepszeniu stanu technicznego budynku nr [...], jednak nie może zgodzić się z przekraczaniem przez niego przy wykonywaniu prac polegających na nakładaniu tynku, określonej przez sąd granicy między wyżej wskazanym budynkiem a budynkiem nr [...]. Podniósł również, że na skutek poprzednio wydanych decyzji administracyjnych dotyczących budynku nr [...] uniemożliwia się mu wykonanie robót naprawczych odnoszących się do uszkodzonego przez dobudowę sąsiedniego obiektu budowlanego – budynku nr [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że skarga Z. R. stanowi w istocie powtórzenie argumentów podnoszonych w odwołaniu i na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego. Nadmienił również, że kwestia dotycząca naruszenia granicy między budynkiem nr [...] i nr [...] nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, a ocena legalności dobudowy do budynku, którego współwłaścicielem jest skarżący, leży poza zakresem przedmiotowego postępowania. W piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2013 r. ustanowiony pełnomocnik skarżącego z urzędu popierając jego osobistą skargę wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przyznanie nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając te żądania m. in. podniósł, że z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz ust. 2 w zw. z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego organy orzekające koncentrując się na charakterze objętych postępowaniem robót nie wzięły pod uwagę, że ich wykonanie naruszyło uzasadniony interes skarżącego jako właściciela sąsiedniego budynku. Przy wykonywaniu spornych robót doszło bowiem do naruszenia granicy pomiędzy budynkami. Nadto sporny tynk nałożono ukośnie co utrudni mu (skomplikuje) planowaną wymianę witryny w jego budynku oraz przeprowadzenie w nim innych robót budowlanych a także narusza estetykę tego budynku. Niewyjaśnienie tych kwestii narusza nadto treść art. 7 i 77 kpa. Na rozprawie sądowej w dniu 12 kwietnia 2013 r. skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania obejmujących cenę biletu kolejowego uiszczoną w związku z dojazdem do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza zdaniem Sądu obowiązujących przepisów prawa a tylko pod tym względem podlega kontroli Sądu zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego w stanie faktycznym niniejszej sprawy zasadnie organy orzekające skoncentrowały się na kwalifikacji charakteru objętych postępowaniem robót z punktu widzenia robót objętych regulacją ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym). Tylko bowiem roboty objęte regulacją tego aktu prawnego mogły stanowić przedmiot postępowania organów kompetentnych do orzekania w oparciu o jego przepisy, stosownie do ich kompetencji uregulowanych w Rozdziale 8 tej ustawy. Wymaga tego zasada praworządności statuowana treścią art. 6 kpa. Rozpoznając sprawę w tych granicach, organy nadzoru budowlanego, również zdaniem Sądu, prawidłowo ustaliły, że roboty polegające na nałożeniu na istniejący już tynk na elewacji budynku dodatkowej warstwy tynku żywicznego o grubości 1 mm – 1,5 mm stanowią bieżącą konserwację tej elewacji (tynku) i z tego powodu nie podlegają reglamentacji prawa budowlanego. Zasadnie przyjęły organy orzekające powołując się na treść art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, że roboty takie nie stanowiły remontu w rozumieniu tego przepisu. Za taki można by bowiem uznać dopiero roboty polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego (np. gdy nowy tynk został nałożony po usunięciu (odkuciu) tynku starego). Takiego charakteru przedmiotowych robót strona skarżąca w ogóle nie zakwestionowała podnosząc jedynie kwestię estetycznego efektu robót i przekroczenia granicy pomiędzy budynkami oraz ich wpływu na budynek sąsiedni. W konsekwencji takiej kwalifikacji robót organy nadzoru budowlanego nie mają wynikających z Prawa budowlanego kompetencji do prowadzenia w takich sprawach postępowania administracyjnego oraz do orzekania w takim przedmiocie. Na wykonanie takich robót nie było bowiem wymagane pozwolenie na budowę, jak również nie były one objęte obowiązkiem zgłoszenia. Wszczęte co do takich robót postępowanie administracyjnego jako bezprzedmiotowe podlegało zatem umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Organy orzekające nie dysponowały bowiem żadnym przepisem prawa materialnego w oparciu o który mogłyby wydać w sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie. Takiego przepisu nie wskazała również strona skarżąca. Unormowania zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego nie mogą bowiem stanowić samodzielnej podstawy orzekania lecz muszą być powiązane z innymi przepisami stanowiącymi kompetencję do orzekania w sprawach robót budowlanych. Skarżący nie może powoływać się też skutecznie na treść art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, który może mieć zastosowanie w powiązaniu z treścią art. 66 ust. 1 tego aktu prawnego. Na żadną z sytuacji uregulowanych w tym ostatnim przepisie strona skarżąca zaś się nie powoływała (twierdzenie o nieestetycznym wyglądzie odnośnie położonego tynku nie może być bowiem w żadnym wypadku utożsamiane z oszpeceniem otoczenia o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4). Przede wszystkim jednak postępowanie zostało wszczęte i zakończone w przedmiocie legalności robót budowlanych objętych wnioskiem skarżącego z dnia 13 września 2010 r. a nie w przedmiocie niewłaściwego stanu technicznego lub niezgodnego z prawem użytkowania budynku uczestnika postępowania, a tylko wówczas miałaby znaczenie treść art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego. Ustalając prawidłowo, że objęte postępowaniem roboty nie podlegały reglamentacji prawa budowlanego bez znaczenia dla treści zaskarżonej decyzji miałaby ewentualnie sprawa przekroczenia robotami granicy pomiędzy budynkami (nieruchomościami) oraz wpływu spornych robót na możliwość realizacji planowanych przez skarżącego robót przy jego budynku – pomijając już kwestię wiarygodności tych twierdzeń, które w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zostały zdaniem Sądu w najmniejszym nawet stopniu uprawdopodobnione. Trudno sobie bowiem wyobrazić w jaki sposób linia spornego tynku odbiegająca w jakimś stopniu od linii pionowej miałaby przeszkadzać w wymianie witryny w budynku skarżącego i w powiększeniu jej rozmiarów. Nie do kompetencji organów nadzoru budowlanego należy też rozstrzyganie sporów granicznych i orzekanie w sprawie roszczeń odszkodowawczych związanych z ewentualnym przekroczeniem granicy pomiędzy nieruchomościami. Sąd nie podziela też stanowiska strony skarżącej aby w przedmiocie rozstrzygniętym zaskarżoną decyzją organy dopuściły się naruszenia treści art. 7, 77 i 89 kpa. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W związku z treścią art. 209 tej ustawy, Sąd (wobec oddalenia skargi) nie orzekł w przedmiocie wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. sw