II SA/Gl 801/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę postanawia: oddalić wniosek. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 12 kwietnia 2013 r. skarżący złożył bilet oraz wniósł o zasądzenie kosztów z uwzględnieniem ceny biletu. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddalono skargę Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych. W piśmie z dnia [...] r. skarżący ponownie zwrócił się o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę, zgodnie z wnioskiem złożonym na rozprawie i załączoną kserokopią biletu PKP. Pismo to zostało potraktowane przez Sąd jako wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 i 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Zasadą wynikającą z art. 199 P.p.s.a. jest, że strony postępowania przed sądem administracyjnym ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Z kolei art. 209 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. W myśl wskazanego wyżej art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy w ocenie Sądu zwrot kosztów postępowania (w tym zwrot kosztów dojazdu) przysługiwałby skarżącemu gdyby jego skarga została uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie skarga została natomiast oddalona. Wniosek o zwrot kosztów sąd rozstrzyga natomiast wyłącznie w orzeczeniach wymienionych w art. 209 P.p.s.a., a wyrok oddalający skargę nie jest takim orzeczeniem. Dlatego też Sąd w wyroku nie zamieścił orzeczenia dotyczącego zwrotu kosztów postępowania. Brak jest bowiem przepisu, który dawałby podstawę do zwrotu kosztów postępowania sądowego w przypadku, gdy strona przegra spór sądowy jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 157 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.