II SA/Gl 802/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze sprzeciwu A. G. i K. G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego na skutek wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od powyższej decyzji postanawia: przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. zwanej dalej również Kpa), uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzja organu odwoławczego została doręczona prawidłowo umocowanemu fachowemu pełnomocnikowi A. G. i K. G. w dniu 22 czerwca 2017 r. Zawarto w niej pouczenie o trybie i terminie do wniesienia skargi do tut. Sądu. W dniu 21 lipca 2017 r. (data nadania na poczcie) pełnomocnik A. G. i K. G. wniósł, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pismo zatytułowane "skarga". Postanowieniem z dnia 9 października 2017 r. Sąd, kwalifikując powyższe pismo jako sprzeciw od powołanej na wstępie decyzji organu odwoławczego, sprzeciw ten odrzucił wskazując na uchybienie terminu do jego wniesienia. W dniu 18 października 2017 r. pełnomocnik skarżących odebrał odpis tego postanowienia. W tej samej dacie wystąpił do Sądu, za pośrednictwem organu odwoławczego, z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia powyższego sprzeciwu. W jego uzasadnieniu wskazał, że skarżący zastosowali się do wadliwego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji i nie mogą z tego powodu ponosić negatywnych skutków procesowych. Przekazując wniosek skarżących organ odwoławczy, przy piśmie z dnia 3 listopada 2017 r. zwrócił uwagę, że A. G. i K. G. są reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, który samodzielnie winien sprawdzać środki zaskarżenia i terminy przewidziane do ich wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa, pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (sprzeciwu od decyzji) wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 Ppsa). Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). W niniejszej sprawie wniosek wnoszących sprzeciw został wniesiony za pośrednictwem organu odwoławczego z dochowaniem powyższego terminu, albowiem przyczyna uchybienia terminu ustała w dacie doręczenia ich pełnomocnikowi postanowienia Sądu z dnia 9 października 2017 r. o odrzuceniu sprzeciwu. Wymaga czynność złożenia sprzeciwu również została dokonana. Przechodząc wobec tego do oceny przywołanych przez pełnomocnika okoliczności wskazujących na brak winy wnoszących sprzeciw w uchybieniu terminu, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony tego pełnomocnika. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu. Ustanowiony przez wnoszących sprzeciw profesjonalny pełnomocnik w dacie wniesienia sprzeciwu legitymował się ważnymi pełnomocnictwami obejmującym postępowanie przed sądami administracyjnymi. Jego działania lub zaniechania w dokonaniu czynności procesowych odnoszą wobec tego bezpośredni skutek w sferze prawnej wnoszących sprzeciw i oni też ponoszą za nie odpowiedzialność. Jednakże podkreślić wymaga, że podwyższony miernik staranności przy ocenie dokonywania czynności procesowych przez fachowego pełnomocnika nie obejmuje sytuacji, gdy pełnomocnik ten dokonując czynności zastosował się do błędnego pouczenia organu. Oznacza to, że błędne pouczenie co do sposobu zaskarżenia danego aktu należy uznać za okoliczność wyłączającą winę, także w sytuacji gdy strona była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiący między innymi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia nie odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji, w której strona działa w sprawie osobiście, bez profesjonalnego pełnomocnika. Taki pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych należy w pełni podzielić (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ 534/11 oraz z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 374/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zamieścił błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, informując, że od tej decyzji przysługuje skarga w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Wnoszący sprzeciw są reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, który zastosował się do pouczenia zawartego w decyzji i we wskazanym terminie wniósł do Sądu pismo zatytułowane "skarga". Z powyższych względów uznać należy, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki, określone w art. 86 § 1 Ppsa i Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.