II SA/Gl 808/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Wydaną na wniosek inwestorów A. F. i J. F. decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i gazową w K. przy ul. [...] na działkach nr 1, 2 gm. B. z dojazdem poprzez drogę nr 3, formułując jednocześnie warunki jakie w trakcie realizacji inwestycji winne być spełnione, w tym podkreślając, że budowę należy prowadzić zgodnie z zatwierdzonym projektem. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., iż z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. dla miejscowości K. wynika, że działki przeznaczone są pod tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, oznaczone symbolem "[...]". Działki znajdują się w granicach terenu górniczego C., w granicach obszaru górniczego C. [...] oraz w granicach obszaru górniczego i terenu górniczego B. Inwestor przedłożył "ekspertyzę techniczną budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie określenia przydatności terenu do zabudowy i poziomu dodatkowych zabezpieczeń konstrukcji ław i ścian fundamentowych", opracowaną przez rzeczoznawcę budowlanego. W ekspertyzie przedstawiono porównawczy rysunek rzutu fundamentów, który mógłby mieć zastosowanie w sytuacji, gdyby działki objęte inwestycją leżały poza obszarem górniczym. Budynek inwestora zaprojektowany jest w granicach obszaru górniczego, wobec czego ekspertyza zawiera prognozowaną skalę przeobrażeń terenu objętego inwestycją i stopień ich zaawansowania w latach następnych. Na tej podstawie rzeczoznawca zaprojektował konstrukcje ław i ścian fundamentowych dla budynku. Zgodnie z treścią ekspertyzy technicznej niezbędnym jest, aby dla przedmiotowej inwestycji ławy i ściany fundamentowe wykonać zgodnie z rozwiązaniami projektowymi uwidocznionymi na rysunku nr [...] ekspertyzy technicznej. Niezbędne jest również wykonanie pionowej i poziomej izolacji przeciwwilgociowej. Wskazania te zostały ujęte w części architektonicznej i konstrukcyjnej projektu budowlanego. Ww. decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, została wydana na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późniejszymi zmianami). Pismem z dnia [...] r. jeden z wnioskodawców, J. F., zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o uzupełnienie ww. decyzji co do rozstrzygnięcia, gdyż organ w przedmiotowej sprawie nie zamieścił w osnowie decyzji kompletnego rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi (tj. m.in. art.36 ustawy Prawo budowlane) powinien był zamieścić z urzędu. Zdaniem bowiem inwestora w treści niniejszej decyzji, w zdaniu zatytułowanym "z zachowaniem warunków zgodnie z treścią art. 36 ust.1 i art. 42 ust.2 i 3 ustawy - Prawo budowlane", po punkcie czwartym, w jego ocenie, należało dodać punkt piąty o następującej treści: "5. W trakcie prowadzenia robót budowlanych fundamenty projektowanego budynku należy dodatkowo zabezpieczyć przed niekorzystnym działaniem górotworu i wód gruntowych w przyszłości, w związku z ruchem c. zakładu górniczego KWK "A", w sposób zgodny z rozwiązaniami projektowymi wynikającymi z treści projektu budowlanego, oraz z zawartości ekspertyzy technicznej. " Jak wynika z uzasadnienia wniosku zdaniem J. F. organ nie nałożył w treści niniejszej decyzji obowiązku zabezpieczenia fundamentów budynku, zgodnie z rozwiązaniami projektowymi zawartymi w treści przedłożonej ekspertyzy technicznej zatem uznać należy, że przedmiotowa decyzja Starosty B. zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne. Inwestor wywiódł nadto, że art. 36 ust.1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż w decyzji o pozwolenie na budowę właściwy organ, w razie potrzeby, określa szczególne warunki prowadzenia robót budowlanych. W przedmiotowej sprawie przesłanki do zastosowania tego przepisu zdaniem J. F. zostały spełnione, ponieważ dokumenty załączone do wniosku prezentują dwa stanowiska, tj.: po pierwsze - stanowisko OUG w K., po drugie - stanowisko autora ekspertyzy technicznej, który szczegółowo ocenia kwestię przydatności w tej sprawie stanowiska OUG, wskazuje wewnętrzną niespójność określonych sformułowań w tekście wypisu z tekstu planu miejscowego, ujawnia, że przepisy geologiczno-górnicze stanowią, iż jeśli w terenie wyznaczono koncesją obszar górniczy to w tym obszarze górniczym kopalnia w przyszłości będzie prowadzić wydobycie, określa określił stopień niekorzystnego oddziaływania zakładu górniczego na powierzchnię terenu w przyszłości. Zatem skoro w dokumentach dołączonych do wniosku, znajdują się powyższe odrębne stanowiska, to w takim przypadku organ przed wydaniem decyzji powinien odnieść się do ich zawartości i w następstwie tego nałożyć w treści decyzji obowiązek dodatkowego zabezpieczenia fundamentów zgodnie z treścią ekspertyzy technicznej. J. F., cytując orzecznictwo i literaturę wskazał nadto organowi, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu do wniesienia odwołania na dzień doręczenia decyzji uzupełniającej, albo postanowienia o odmowie uzupełnienia. Organ I instancji pismem z dnia [...] r. wskazał inwestorowi, że jego wniosek może zostać uwzględniony jedynie po przedłożeniu opinii nadzoru górniczego zawierającej określone warunki konieczne do zabezpieczenia budynku na okoliczność działalności górniczej. Zarówno bowiem plan miejscowy jak też uzgodnienie OUG wskazują na to, że teren inwestycji nie jest i nie będzie objęty deformacjami wywołanymi eksploatacją górniczą. W odpowiedzi J. F. zwrócił się o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na konieczność uzyskania stosownych opinii. Organ I instancji uwzględnił wniosek strony i postanowieniem z dnia[...]r. zawiesił prowadzone postępowanie, które następnie, z uwagi na przedłożenie dokumentacji geotechnicznej, postanowieniem z dnia [...]r. podjął. Wezwał też stronę do przedłożenia opinii geologiczno-górniczej przywołanej w piśmie "B". Pismem z dnia [...]r. organ I instancji poinformował inwestora, iż nie stwierdza konieczności uzupełnienia decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób wskazany przez J. F. Przedłożony do wniosku inwestora o pozwolenie na budowę projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania zostały sprawdzone, zgodnie z art. 35. ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Dokumentacja spełnia powyższe wymagania i organ nie podważa ani nie kwestionuje zawartych w niej rozwiązań projektowych, ani nie kwestionuje treści ekspertyzy technicznej dołączonej do wniosku o pozwolenie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w razie potrzeby określa w decyzji o pozwoleniu na budowę szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych na podstawie wymaganych uzgodnień i opinii. Przedłożona do projektu opinia górniczo-geologiczna "B" S.A. nie narzuca jednak takiej potrzeby i nie warunkuje zastosowania szczególnych zabezpieczeń w opracowaniu projektowym. W konsekwencji otrzymanej odpowiedzi pismem z dnia [...]r. J.F. wniósł odwołanie od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się utrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy z jednoczesnym jednak jej uzupełnieniem w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także uznania, że pismo Starosty B. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji nie posiada wymaganej formy prawnej, o jakiej mowa w art. 123 k.p.a. W uzasadnieniu J. F. skoncentrował się na argumentach ad personam sprowadzających się do podważania kwalifikacji zawodowych osoby w imieniu Starosty odmawiającej mu żądanego uzupełnienia decyzji. Zdaniem strony działanie to było bowiem sprzeczne z art. 107 k.p.a. J.F. wskazał nadto cyt. "wiedząc ponadto że losy procedury odwoławczej bywają różne, swoje argumenty wytoczę dopiero przed organem, który w moim przekonaniu będzie organem rokującym na obiektywne rozstrzygnięcie w sprawie. Tym samym na podstawie art.128 k.p.a. odstępuję od uzasadnienia". Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślił spełnienie wymagań przewidzianych przepisami prawa, od których normy uzależniają możliwość uzyskania pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów J. F. organ stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśnił, że A. F. i J. F. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego dołączając m.in. projekt budowlany wraz z "ekspertyzą techniczną budynku w zakresie przydatności terenu do zabudowy i poziomu dodatkowych zabezpieczeń konstrukcji ław i ścian fundamentowych", wykonaną przez rzeczoznawcę budowlanego. Starosta B. zaskarżoną decyzją z dnia zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, a projekt budowlany oraz ekspertyza techniczna stanowią integralną część decyzji. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w decyzji ustalone zostały również warunki wynikające z przepisów odrębnych. Organ podkreślił także, że decyzja wymaga uzupełnienia tylko wówczas, gdy jest niekompletna, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne albo nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie weryfikacji decyzji. Natomiast decyzja Starosty B. załatwiała sprawę co do jej istoty w całości. Zatwierdza ona projekt budowlany oraz udziela pozwolenia na budowę budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi, tj. zgodnie z wnioskiem. Tym samym brak było podstaw do uzupełnienia decyzji zwłaszcza, że z opinii geologiczno-górniczej nr[...]wydanej przez "B" S.A. Oddział KWK B. wynika, że: "w przedmiotowym terenie prowadzono eksploatację górniczą w latach [...] i jej wpływy wygasły, w przedmiotowym terenie nie projektuje się prowadzenia eksploatacji górniczej, obiekt nie wymaga zabezpieczenia przed szkodliwym wpływem wód gruntowych". Natomiast w piśmie z dnia [...] r. znak: [...] Kompania Węglowa podtrzymuje stanowisko wyrażone w ww. opinii, a ponadto informuje, że "w rejonie obejmującym przedmiotową inwestycję występują udokumentowane zasoby bilansowe, możliwe do zagospodarowania po okresie koncesyjnym, tj. po [...] r., których eksploatacja w przyszłości w oparciu o obecne warunki techniczno-ekonomiczne projektowanej eksploatacji, może spowodować wystąpienie deformacji powierzchni terenu". Skoro autor projektu budowlanego wskazuje (poz. 31 obliczeń statycznych), iż rozwiązania konstrukcyjne dla robót fundamentowych określa ekspertyza techniczna, a jest ona jednocześnie częścią zatwierdzonego projektu, to ławy i ściany fundamentowe dla przedmiotowej inwestycji należy wykonać zgodnie z zaleceniami rzeczoznawcy budowlanego, zawartymi w tym opracowaniu. W orzeczeniu końcowym ekspertyzy nie ma innej alternatywy (wyboru) - według rzeczoznawcy zabezpieczenia są niezbędne. Projektant (rzeczoznawca budowlany) ma obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ustawy Prawo budowlane). Inwestor natomiast ma wykonywać roboty budowlane zgodnie z zatwierdzonym projektem. Wojewoda [...] wskazał nadto, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając pozwolenie na budowę może nałożyć na Inwestora jedynie te obowiązki, które wyczerpująco wymienia art. 36 ustawy Prawo budowlane. Mogą one być nałożone "w razie potrzeby", a więc pod warunkiem spełnienia przesłanek uzasadniających ich nałożenie w decyzji o pozwoleniu na budowę co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie organ przyznał, że odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia winna nastąpić w formie postanowienia. Starosta B. w niewłaściwej formie rozstrzygnął o odmowie uzupełnienia decyzji własnej odpowiadając na wniosek Inwestora pismem z dnia [...]r. Niemniej nie jest to, zdaniem organu II instancji, powód do zmiany rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] r. J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji domagając się jej uchylenia z uwagi na rażące naruszenie prawa, jak również uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organowi odwoławczemu zarzucił w tej mierze merytoryczne wypowiedzi cyt. "o czymś co nie zostało przez Starostę B. rozstrzygnięte", cyt. "konfabulację" oraz utrzymanie w mocy decyzji niepełnej. Wskazał, że kiedy wystąpi w przyszłości do zakładu górniczego z roszczeniem partycypowania w kosztach wykonanych robót budowlanych, to wówczas zakład górniczy może odrzucić jego roszczenia z powodów formalnych, tj. z powodu niejasnej i niespójnej osnowy decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei organowi I instancji zarzucił niespójność gdyż w uzasadnieniu decyzji zawarto odpowiednie treści na okoliczność szkód górniczych, natomiast w osnowie decyzji nie zamieszczono rozstrzygnięcia na tą właśnie okoliczność. Ponadto organ nie wyraził w przewidzianej prawem formie rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie decyzji - co stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania. Brak ten uniemożliwił, zdaniem strony, polemizowanie z argumentami organu I instancji w trybie postępowania odwoławczego. J. F. podniósł, że postępowanie organu I instancji nie zostało prawidłowo przeprowadzone, decyzja Starosty Bielskiego nie zawiera kompletnego rozstrzygnięcia, oraz nie zawiera uzasadnienia faktycznego. W treści decyzji organ nie zamieścił informacji o tym jakie dokumenty uznał za udowodnione a jakie nie i w efekcie tego na jakich podstawach odmówił wiary określonym dokumentom, ponadto w treści decyzji Starosta B. zatwierdził projekt budowlany w treści którego znajdują się dokumenty wewnętrznie sprzeczne (tj. stanowisko OUG informujące o tym, że teren nie będzie poddany eksploatacji górniczej, późniejsze stanowisko uzupełniające zakładu górniczego informujące o tym, że jednak przewiduje się wydobycie w tym rejonie oraz dokumenty takie jak ekspertyza techniczna oraz dokumentacja geotechniczna, świadcząca o tym, że koniecznym jest dodatkowe zabezpieczenie budynku, zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami projektowymi). W końcowej części J. F. wskazał tut. Sądowi, że stosownie do obowiązujących norm prawnych Sąd rozstrzygać ma w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd ma prawo szerzej rozpatrzyć przedmiot skargi, również w odniesieniu do innych istotnych dla sprawy dowodów, które w ocenie Sądu znajdują uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc wskazane wyżej normy do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż prowadzące postępowanie organy dochowały przewidzianych wyżej wymogów w zakresie obowiązkowej kontroli projektu budowlanego (inwestorzy złożyli komplet wymaganych dokumentów) uznając, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem. W konsekwencji organ I instancji zatwierdził przedłożony przez inwestorów projekt i udzielił pozwolenia na budowę w pełni uwzględniając zatem wniosek stron. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż nietrafne są zarzuty skarżącego, że organ I instancji pominął w decyzji kwestię zabezpieczenia fundamentów budynku i nie uwzględnił zabezpieczeń przewidzianych w przedłożonej ekspertyzie technicznej. Zatwierdzając bowiem przedłożony projekt budowlany, organ tym samym zatwierdził także te wskazania projektantów, które odnoszą się do przedmiotowych zabezpieczeń. Zaakcentować w tym miejscu należy, że w pkt 31 projektu zatytułowanym "[...]" wskazano, iż cyt. "Założenia konstrukcyjne dla robót fundamentowych określa ekspertyza techniczna, będąca w odrębnym opracowaniu". Konieczność respektowania zawartych w projekcie oraz ekspertyzie wskazań dotyczących zabezpieczeń podkreśla także uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej. W konsekwencji zarzuty skarżącego co do treści wydanej przez organ decyzji, domagające się by w osnowie decyzji organ przewidział szczególne wymagania co do zabezpieczenia fundamentów w rzeczywistości stanowią żądanie wprowadzenia po raz wtóry postanowień już w decyzji zawartych. W istocie, kwestionując w części decyzję pierwszoinstancyjną, J. F. nie zgadza się zatem z decyzją uwzględniającą jego i A. F. wniosek w pełni, we wszystkich aspektach. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skarżącego odnośnie po pierwsze nie uzupełnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, po drugie zaś wyrażenia w tej mierze odmowy w postaci pisma nie zaś postanowienia wskazać należy, że w myśl art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia nastąpić może w razie gdy organ wydając decyzję, która nie ma charakteru częściowego, nie orzekł o wszystkich żądaniach wnioskodawcy, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie decyzji nie może zatem modyfikować bądź rozszerzać wniosku pierwotnego o dodatkowe żądania, nie może dotyczyć też kwestii, których zamieszczenie w osnowie decyzji nie jest dla organu obligatoryjne. W konsekwencji wniosek J.F. nie mógł zostać uwzględniony. Po pierwsze, decyzja organu I instancji w pełni uwzględniała złożony przez inwestorów wniosek, rozstrzygała zatem o wszystkich zawartych we wniosku żądaniach. Po wtóre, żądanie zamieszczenia postanowienia co do fundamentów budynku nie dotyczyło, jak to powyżej wyjaśniono, kwestii przez organ pominiętej i zlekceważonej przezeń, jak twierdzi skarżący, ekspertyzy technicznej, lecz w istocie sprawy uregulowanej w decyzji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego wykonanie robót w oparciu właśnie o przedmiotową ekspertyzę techniczną. Po trzecie wreszcie, w sprawie nie zaszły okoliczności obligujące organ I instancji do wprowadzenia do osnowy decyzji szczególnych, dodatkowych postanowień dotyczących zabezpieczenia obiektu. Wprawdzie bowiem stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych to jednak czyni to, jak stanowi przepis jedynie "w razie potrzeby" nie zaś w zależności od woli strony. Podzielić w tej mierze należy pogląd organu II instancji, że nałożone w decyzji dodatkowe warunki powinny wynikać z obowiązujących przepisów, z uzgodnień jednostek opiniujących lub Polskich Norm. Żądanie wprowadzenia w decyzji "dodatkowego zabezpieczenia fundamentów projektowanego budynku przed niekorzystnym działaniem górotworu i wód gruntowych w przyszłości" nie ma uzasadnienia, bowiem nie wynika z uzgodnień jednostki opiniującej, ani z obowiązującego przepisu, np. ustalenia planu miejscowego. Zarówno bowiem plan miejscowy jak też uzgodnienie OUG wskazują na to, że teren inwestycji nie jest i nie będzie objęty deformacjami wywołanymi eksploatacją górniczą. Także opinia geologiczno-górnicza nr [...]przywołana w piśmie "B" S.A. z dnia [...]r. nie narzuca potrzeby określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę dodatkowych szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Słusznie też organ II instancji zauważa, że wprowadzenie warunku, który niejako dublowałby konieczność dokonania zabezpieczeń przewidzianą w projekcie budowlanym mogłoby oznaczać wymóg podwójnego zabezpieczania fundamentów, w niezgodzie z zatwierdzonym projektem. Odnośnie natomiast formy wyrażenia odmowy uzupełnienia decyzji wskazać należy że art. 111 § 2 k.p.a. wspomina jedynie o "odpowiedzi", nie precyzując formy w jakiej odpowiedź taka winna być udzielona. W doktrynie i judykaturze dominującym jednak obecnie poglądem jest teza, że odpowiedź odmowna winna nastąpić w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wystosowane do strony przez Naczelnik Wydziału Starostwa Powiatowego pismo z dnia [...]r., wydane jak wskazano z upoważnienia Starosty B., zawierające rozstrzygnięcie i uzasadnienie, nie nosiło wprawdzie stosownego nagłówka, miało jednak zdaniem Sądu cechy postanowienia. Nawet jednak przy ocenie odmiennej ewidentnym jest, iż wobec poprawnego rozstrzygnięcia, jak również faktu, iż do odmowy uzupełnienia decyzji w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ był zobligowany, ewentualne uchybienia co do formy nie miały wpływu na podjętą następnie przez organ II instancji decyzję i ocenę jej merytorycznej poprawności. Ustosunkowując się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu, iż brak żądanego sformułowania w osnowie decyzji może utrudnić J.F. wystąpienie do zakładu górniczego z roszczeniami o partycypację w kosztach robót, Sąd wyjaśnia, iż celem i funkcją pozwolenia na budowę jest zezwolenie wnioskodawcy na zgodne z prawem podjęcie i prowadzenie robót budowlanych, nie zaś wspieranie jego interesów finansowych. Argument ten nie mógł zatem wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających słuszność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.