II SA/Gl 809/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w W. powołując się na treść art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) zgłosił zamiar rozpoczęcia w dniu [...] r. robót budowlanych polegających na instalacji bezobsługowej stacji bazowej małej mocy (do [...] W) nr [...] wchodzącej w skład systemu UMTS, usytuowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w C., na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...]. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego sprzeciw co do objętego tym zgłoszeniem zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu podał, że wnioskowane roboty budowlane miały polegać na wykonaniu na dachu wymienionego w zgłoszeniu budynku dwóch konstrukcji stalowych o wysokościach [...] m i [...] m oraz umocowaniu do nich anten a nadto stalowego rusztu w celu zainstalowania na nim urządzeń i szafy. Następnie wskazał, że w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) zamieszczona została definicja masztu antenowego i zgodnie z nią jest to antenowa konstrukcja wsporcza z odciągami. W związku z tym organ uznał, że zgłoszone przez Spółkę roboty budowlane polegające na wykonaniu masztów antenowych należało zakwalifikować jako rozbudowę lub nadbudowę budynku, co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty takie nie zostały bowiem wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ wskazał, że inwestor dokonując zgłoszenia opisanych robót budowlanych nie podał mocy przewidzianych do instalacji anten i wobec tego pouczył inwestora, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga jedynie instalacja urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Zauważył też, że instalowanie urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne może mieć jednak miejsce na istniejących już wieżach i masztach antenowych. Dodatkowo organ I instancji poinformował inwestora, że w zależności od treści złożonego wniosku o pozwolenie na budowę może on ubiegać się łącznie o uzyskanie pozwolenia na budowę masztu antenowego oraz zainstalowanie urządzeń wymagających zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy Prawo budowlane, bądź odrębnie uzyskać pozwolenie na budowę masztu oraz zgłosić zamiar instalacji takich urządzeń. Wskazał też na konieczność uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to w sytuacji gdy inwestycja polega na rozbudowie lub nadbudowie budynku. W odwołaniu od tej decyzji Spółka [...] wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c, art. 3 pkt 6 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto odwołująca się zarzuciła także naruszenie przez Prezydenta Miasta C. art. 2 Konstytucji R.P. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. W ocenie skarżącej zgłoszone przez nią roboty budowlane mieszczą się w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a tym samym nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te polegać miały bowiem na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" i w związku z tym nie stanowią nadbudowy ani rozbudowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Na poparcie tego stanowiska skarżąca przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, a także decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Spółka wskazała również, że wszystkie objęte zgłoszeniem urządzenia objęte są zwolnieniem przewidzianym w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a w szczególności zaś urządzeniem takim jest również konstrukcja wsporcza. Brak obowiązku uzyskania zezwolenia dla robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń stacji bazowej na obiekcie budowlanym wynika również wprost z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego nakładającego obowiązek dokonania zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Objęcie bowiem takiej inwestycji obowiązkiem zgłoszenia powoduje, że jej realizacja jest zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku powzięcia wątpliwości, co do okoliczności faktycznych wynikających z dokonanego zgłoszenia organ I instancji winien wystąpić do Spółki o ich wyjaśnienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Z obowiązku tego się jednak Prezydent Miasta C. nie wywiązał, przez co naruszył regułę proporcjonalności wynikającą z zawartej w art. 2 Konstytucji R.P. zasady demokratycznego państwa prawnego. Organ nie wywiązał się też z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszył wreszcie art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając dostatecznie w uzasadnieniu decyzji swojego stanowiska dotyczącego uznania, iż budowa zgłoszonej stacji wymaga pozwolenia na budowę. Odwołująca się Spółka zauważyła wreszcie, że budowlami są wolno stojące konstrukcje wsporcze, które wymagają pozwolenia na budowę. Budowlami są również wolno stojące szafy telekomunikacyjne, ale na mocy art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego zostały one zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlegają tylko obowiązkowi zgłoszenia. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że inwestor wywiązał się z obowiązku zgłoszenia instalacji anten i to nawet jeśli nie podał parametrów kwalifikujących je do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Podzielił jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie mieści się w zakresie objętym art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten nie obejmuje budowy masztów antenowych. Wskazał, że za budowę nie uznaje się całej stacji bazowej telefonii komórkowej, a jedynie ich części budowlane (takie jak: fundamenty, maszty, słupy) jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składające się na całość techniczno-użytkową. Budowa masztów nie została jednak wymieniona ani w art. 29, ani też w art. 30 Prawa budowlanego, a w konsekwencji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga także budowa urządzenia elektrycznego i sterujaco-transmisyjnego stacji. W tym stanie rzeczy zdaniem Wojewody organ I instancji nie naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż miał obowiązek wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy masztu antenowego oraz urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego stacji. Niezasadny był także zarzut naruszenia dyspozycji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nawet uprzednie wezwanie do uzupełnienia wniosku nie skutkowałoby odstąpieniem organu od wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie nie miał zastosowania zdaniem Wojewody także przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, gdyż żadna z części planowanej inwestycji nie miała wysokości powyżej 3 m. Prawidłowo zinterpretowany został także przez Prezydenta Miasta art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, który uznał, że odnosi się on jedynie do instalowania anten rozsiewczych i anten radiolinii. Zdaniem Wojewody postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie uchybiało też zasadom postępowania administracyjnego wskazanym w art. 7 i art. 8 k.p.a., a także spełniało wymogi art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. i w związku z tym nie można też stwierdzić naruszenia art. 2 Konstytucji RP. W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Spółka z o.o. domagała się jej uchylenia w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta C. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy błędnie wniesionego sprzeciwu. Podniosła także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c) Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie obejmuje konstrukcji wsporczej oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i pkt 6 tej ustawy powodującą uznanie zgłoszonej konstrukcji wsporczej za budowlę i uznanie, że instalacja urządzeń w postaci konstrukcji stalowej pod anteny radiokomunikacyjne oraz rusztu pod urządzenia elektryczne i sterujące stanowi nadbudowę lub rozbudowę obiektu budowlanego. Ponadto Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę oraz brak uzasadnienia, dlaczego konstrukcja wsporcza została uznana za odrębną część budowlaną. Wreszcie skarżąca zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i art. 2 Konstytucji R.P. poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu. W uzasadnieniu skarżąca w zasadzie powtórzyła argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej uzupełniając ją bogatą analizą orzecznictwa sądów administracyjnych z uwzględnieniem zmian, które zaszły w przepisach ustawy – Prawo ochrony środowiska i ustawy – Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko zajęte w skardze zarzucając, iż odpowiedź na skargę udzielona przez Wojewodę [...] nie spełnia wymagań pisma procesowego, bowiem organ nie ustosunkował się w niej do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa. Dodatkowo skarżąca wskazała na mające służyć poparciu jej stanowiska kolejne orzeczenia, tym razem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a także na decyzję Wojewody [...] dołączając do pisma odpisy części powołanych orzeczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja została wydana zdaniem Sądu z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego. Z akt sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej małej mocy na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w C. Zgłoszenie wykonania robót budowlanych Spółka oparła na przepisach art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Stosownie do pierwszego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, zgodnie zaś z drugim przepisem zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przywołane regulacje stanowią wyjątek od wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie może ulegać wątpliwości, że do urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ustawodawca zaliczył również instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, wynika to bowiem z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c tej ustawy. Ostatnio wskazany przepis wykładany a contrario zwalnia inwestora nie tylko od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale także od obowiązku zgłoszenia zamiaru przystąpienia do instalacji takich urządzeń w przypadku, gdy nie zaliczają się one do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.). W art. 51 ust. 8 pkt 1 tej ustawy zamieszczona została delegacja dla Rady Ministrów upoważniająca ten organ do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o tę delegację Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a tego rozporządzenia wskazano, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy zaliczyć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Z tego punktu widzenia roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu istniejącego budynku przedmiotowych anten stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymagały więc zgłoszenia właściwemu organowi, miały one bowiem emitować pola poniżej [...] W. W ocenie Sądu bez znaczenia dla takiego rozstrzygnięcia tej kwestii była też techniczna możliwość przestawienia przez operatora zainstalowanego urządzenia na emitowanie pól o większej mocy. Należy ją bowiem łączyć z użytkowaniem stacji a nie z jej instalacją. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje – zdaniem skarżącej Spółki – obowiązek zgłoszenia przystąpienia do realizacji przedmiotowych robót wynikał zatem jedynie z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego i dotyczył realizacji masztów antenowych w tym masztu o wysokości [...] m. Z tym stanowiskiem nie zgodziły się organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, których zdaniem wspomnianych masztów nie można było potraktować jako części urządzenia przewidzianego do zainstalowania na dachu budynku, gdyż stanowiły one odrębne budowle wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody pozwolenia takiego wymagała ponadto także budowa urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego. Stanowiska tego oraz także częściowo stanowiska Spółki [...] nie można jednak podzielić gdyż zdaniem Sądu anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz posadowiona na stalowym ruszcie wyżej wspomniana szafa składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Przede wszystkim jednak nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowlanego stanowisko, że instalacja na dachu budynku masztów antenowych stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie jest bowiem mowa o wolno stojącym maszcie antenowym, za który nie można przecież uznać masztu wraz z odciągami zainstalowanego na dachu budynku. Realizacja takiego masztu na budynku nie mogła także zostać potraktowana jako rozbudowa bądź nadbudowa budynku jeżeli nie zostało jednocześnie wykazane, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane polegające na wykonaniu konstrukcji wsporczej pod maszty rurowe oraz pod stalowy ruszt pod urządzenia elektryczne i sterująco-transmisyjne byłyby jednocześnie związane z ingerencją w elementy konstrukcyjne budynku na którym mają być one zrealizowane, w następstwie której doszłoby do zmiany jego parametrów użytkowych lub technicznych w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. W tym zakresie zasadny jest też zarzut wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta C. z naruszeniem treści art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, gdyż organy te nie wyjaśniły i nie uzasadniły w przekonywujący sposób dlaczego uznały zgłoszone roboty budowlane za nadbudowę lub przebudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego. Nietrafnym jest także użyty w uzasadnieniu organu I instancji argument odwołujący się do definicji masztu antenowego zamieszczonej w § 3 pkt 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Zgodnie z tą definicją maszt antenowy to antenowa konstrukcja wsporcza z odciągami. Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia przez antenową konstrukcję wsporczą należy rozumieć konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych. Powyższe ustalenia definicyjne dowodzą zatem, że anteny wraz z ich konstrukcjami wsporczymi stanowią jedno urządzenie techniczne. Wspomniana całość techniczna stanowi zaś budowlę tylko w przypadku, gdy jej składnikiem budowlanym będzie wolno stojący maszt antenowy. Powyższe rozważania muszą prowadzić do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z obrazą art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten znajduje, bowiem zastosowanie jedynie wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego dodatkowo wskazać przyjdzie, że jeżeli z uzasadnionych powodów organ powziąłby wątpliwość, co do projektowanej mocy stacji bazowej, to przed wydaniem decyzji winien był wydać postanowienie w przedmiocie ewentualnego uzupełnienia zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że nawet gdyby projektowane zamierzenie wymagało uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to niedołączenie takiej decyzji przez inwestora do dokonanego zgłoszenia również nakładało na organ obowiązek wezwania w drodze postanowienia do jego uzupełnienia. W związku z wydaniem takiego postanowienia 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego rozpocząłby bieg dopiero po uzupełnieniu zgłoszenia o tę decyzję (art. 30 ust. 5a ustawy). W przypadku zaś nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie zgłoszenia organ mógł wnieść sprzeciw w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 in fine Prawa budowlanego, w takiej sytuacji nie zachodziły jednak przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż w stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość nałożenia w drodze decyzji takiego obowiązku w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek wskazanych w przepisie art. 30 ust. 7. Na organie w takiej sytuacji ciąży jednak obowiązek wykazania istnienia którejś z tych przesłanek, co nie miało miejsca w kontrolowanym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, a także na mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. W kwestii niewykonalności zaskarżonego orzeczenia do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji umorzy jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w części objętej wniesieniem sprzeciwu, a to wobec upływu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego terminu do jego wniesienia. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się bowiem powszechnie, że termin ten ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że po jego upływie wniesienie sprzeciwu nie jest już dopuszczalne. Skoro jednocześnie na tym etapie postępowania zostały wydane dwie decyzje administracyjne, a więc orzeczenia typowe dla zwykłego postępowania administracyjnego, to w świetle treści art. 104 § 1 i 2 oraz art. 105 § 1 kpa ta część postępowania powinna być zakończona przez wydanie właśnie takiej decyzji. Przemawia za tym zdaniem Sadu również realizacja ogólnych zasad postępowania określonych w art. 9 i art. 11 kpa. Odmienna konstatacja nie wynika zdaniem Sądu z powszechnie akcentowanej specyfiki postępowania zgłoszeniowego, która ma wpływ na charakter podejmowanych w tym postępowaniu czynności procesowych, ale tylko na etapie poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej w postaci sprzeciwu. Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy nadto podkreślić, że zgodnie z dokonanym zgłoszeniem skarżąca Spółka jest upoważniona jedynie do realizacji robót budowlanych polegających na instalowaniu objętych zgłoszeniem urządzeń. Nie byłaby zatem uprawniona do realizacji stacji bazowej gdyby wymagało to podjęcia innych robót budowlanych niż instalacja w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 3 pkt 3b Prawa budowlanego. Należy przy tym podnieść, że w obowiązujących przepisach brak jest definicji robót budowlanych polegających na instalacji. Niewątpliwie jednak termin ten nawiązuje do pewnego sposobu powstawania obiektu lub urządzenia budowlanego jako specyficznego rodzaju robót budowlanych, który wyklucza trwałą ingerencję w konstrukcję budynku na którym ma dojść do instalowania urządzenia, względnie jego przebudowę polegającą na zmianie konstrukcji pewnych elementów budynku jako koniecznej do połączenia z nimi elementów instalowanej stacji. Wówczas bowiem takich robót nie można byłoby zaliczyć do instalowania, a tylko te są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. To istotne zastrzeżenie powinien mieć na uwadze zarówno inwestor jak i organ nadzoru budowlanego, który byłby zobowiązany do wszczęcia postępowania opartego na treści art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdy się okazało, że faktycznie są realizowane inne roboty niż instalowanie. Należy bowiem podnieść, że zarówno z samego zgłoszenia jak i z dołączonych do niego dokumentów nie wynika w dostateczny sposób jak w praktyce instalacja objętej postępowaniem stacji bazowej na budynku mieszkalnym ma wyglądać. Okoliczność ta nie mogła jednak wpłynąć na wynik postępowania sądowego skoro organy orzekające nie zakwestionowały w dostateczny i wyraźny sposób dlaczego zgłoszonych robót nie można by zaliczyć do instalowania. SW