II SA/Gl 809/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu części kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójta Gminy M. udzielono M. N. pozwolenia na adaptację na masarnię budynku inwentarsko – składowego w W. nr [...] oraz na "dobudowę do w/w budynku". Jednocześnie decyzją tą zobowiązano inwestora do zgłoszenia ukończenia robót i przystąpienia do użytkowania. Decyzją tego Wójta z dnia [...] r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy do istniejącego budynku masarni pomieszczeń socjalnych. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją SKO w C. z dnia [...] r. W następstwie wniesionej na tę decyzję przez małżonków O. skargi została ona uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 23 maja 2000 r. sygn. akt II SA/Ka 1658/98. Później zaś postępowanie w przedmiocie ustalenia w/w warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało umorzone, a to wobec zrealizowania inwestycji dla której warunki te miały być ustalone. Wcześniej bowiem bo decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy w M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. N. pozwolenia na budowę obejmującą "dobudowę części socjalnej oraz pomieszczenia spedycji przy istniejącym zakładzie masarskim oraz szamba". W decyzji tej powołał się przy tym na w/w decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zobowiązał też inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie objętych tym pozwoleniem obiektów. Przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało utrzymane następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. W następstwie wniesionej od tego rozstrzygnięcia Wojewody skargi do sądu administracyjnego decyzja ta została uchylona wraz z decyzją organu I instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 4 stycznia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 619/99. W toku postępowania w tej sprawie Sąd ten postanowieniem z dnia 5 lipca 1999 r. wstrzymał wykonanie objętej skargą decyzji Wojewody [...]. W następstwie w/w wyroku postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę zostało umorzone decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] r., a to wobec wykonania objętych tym pozwoleniem robót budowlanych. Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] r. nr [...] udzielono M. N. pozwolenia na użytkowanie masarni z ubojnią oraz budynku gospodarczego zlokalizowanych na działce w W. nr [...]. W decyzji tej organ powołał się przy tym na wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego na niego decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Przedmiotowe pozwolenie na użytkowanie zostało utrzymane następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. W następstwie wniesionej przez J. i M. małżonków O. skargi obie te decyzje ( w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie ) zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 4 stycznia 2001 r. sygn. II SA/Ka 620/99. W wyroku tym zwrócono uwagę, że nie został wykazany obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Po wydaniu tego wyroku postępowanie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zostało zawieszone postanowieniem Starosty C. z dnia [...] r. z uwagi na postępowanie toczące się przed organami nadzoru budowlanego co do legalności obiektów wzniesionych przez M. N. W postępowaniu tym ( przed organami nadzoru budowlanego ) decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. nr [...] nakazano M. N. rozbiórkę samowolnie nadbudowanej części budynku masarni ( samowolnie nadbudowanej części wędzarni wraz z dachem ). W następstwie wniesionego od tej decyzji ( o nakazie rozbiórki ) przez M. N. odwołania ( oraz skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia tego odwołania ) została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Ponowny nakaz takiej rozbiórki orzeczony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. został uchylony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Przed organami nadzoru budowlanego toczyło się też jako odrębne postępowanie w przedmiocie legalizacji robót budowlanych wykonanych przez M. N. w oparciu o w/w pozwolenie na budowę Wójta Gminy M. z dnia [...] r., w którym decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. zobowiązał M. N. do wykonania sprecyzowanych w niej obowiązków stanowiących o możliwości legalizacji tych robót. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. W pismach z dnia [...] i [...] r. skierowanych do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. i M. małżonkowie O. zarzucili, iż pomimo wydania przez NSA OZ w Katowicach w/w wyroków sygn. akt II SA/Ka 619/99 i II SA/Ka 1658/98 nie wydano zakazu użytkowania ubojni i masarni, które w dalszym ciągu funkcjonują. Nie zakończono też toczącego się w tym przedmiocie postępowania i nie zastosowano się do treści tych wyroków. W nawiązaniu do treści tych pism [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w piśmie z dnia [...] r. nr [...] zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. do przeprowadzenia kontroli legalności funkcjonowania Zakładu Przetwórstwa Mięsnego [...] w W. nr [...] i ewentualnego podjęcia czynności wynikających z art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W skardze o sądu administracyjnego J. i M. małżonkowie O. zarzucili bezczynność Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C. polegającą na nieprzeprowadzeniu kontroli w celu ustalenia zgodnie z w/w pismem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., czy M. N. użytkuje masarnię oraz na opóźnieniu w przesłaniu organowi II instancji odwołania M. N. od decyzji PINB w C. z dnia [...] r. W konsekwencji domagali się zdyscyplinowania tego organu i zobowiązania go do "skutecznego zajęcia się sprawą samowoli budowlanej i bezprawnego użytkowania masarni przez Pana M. N.". W uzasadnieniu skargi zwrócili uwagę na przewlekłość postępowania w sprawie samowolnie wykonanych ich zdaniem przez M. N. robót budowlanych oraz w sprawie bezprawnego użytkowania przez niego masarni. W odpowiedzi na skargi PINB w C. wniósł o jej oddalenie. Opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie inwestycji realizowanych przez M. N. Stwierdził, że kontrola w przedmiocie użytkowania masarni została przeprowadzona dopiero [...] r. z uwagi na wcześniejszy brak środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów związanych z jej wykonaniem. Podniósł także, że nie dopuścił się zwłoki w przekazaniu odwołania o którym w skardze mowa gdyż decyzję z dnia [...] r. M. N. otrzymał dopiero [...] r. a jego odwołanie z dnia [...] r. zostało przekazane WINB w K. przy piśmie z dnia [...] r. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymali skargę stwierdzając, że nie jest im znany wynik przeprowadzonej kontroli masarni, istotne zaś jest to, że w dalszym ciągu prowadzi ona działalność chociaż ich zdaniem nie jest to działalność legalna. Na rozprawie sądowej w dniu 29 czerwca 2007 r. skarżący precyzując częściowo skargę oświadczyli, iż domagają się wydania decyzji o nakazie rozbiórki budynków produkcyjnych masarni, jako wybudowanych nielegalnie oraz decyzji o zakazie użytkowania masarni. W następstwie rozpatrzenia tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II SAB/Gl 6/07 zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. do podjęcia w terminie 2 miesięcy rozstrzygnięcia w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych w obiektach użytkowanych jako zakład przetwórstwa mięsnego w W. przy ulicy [...] oraz w przedmiocie legalności użytkowania tych obiektów. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że w sprawie legalności robót budowlanych w obiektach użytkowanych jako zakład przetwórstwa mięsnego M. N. oraz w przedmiocie legalności użytkowania tych obiektów w przeciągu ostatnich kilku lat nie zostało wydane żadne orzeczenie stanowiące o załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 104 kpa. Gdy chodzi o rozstrzygnięcie sprawy legalności robót budowlanych zrealizowanych przez M. N. w objętych postępowaniem obiektach budowlanych. to Sąd zwrócił uwagę, że w tym przedmiocie organy nadzoru budowlanego ograniczyły praktycznie postępowanie do nielegalnie nadbudowanej wędzarni, w której to sprawie wydane zostały w/w decyzje o nakazie rozbiórki. Z akt nie wynika natomiast aby było obecnie prowadzone względnie kontynuowane postępowanie dotyczące pozostałych obiektów budowlanych, w tym obiektów wybudowanych w oparciu o wyeliminowane następnie z obrotu prawnego pozwolenie na budowę z dnia [...] r. Z akt administracyjnych wynika, że najprawdopodobniej ostatnie orzeczenie w tym przedmiocie stanowiła oparta na treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z [...] r. Nr [...], utrzymana następnie w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Decyzja ta nie kończyła jednak postępowania w sprawie wymienionych w niej obiektów budowlanych, wykonanych jak w niej stwierdzono w oparciu o przedmiotowe pozwolenie na budowę z dnia [...] r. (następnie uchylone). Zdaniem Sądu nie wyjaśniono czy w dalszym ciągu pozostaje w obiegu pozwolenie na budowę z dnia [...] r. Kwestia ta ma zaś istotne znaczenie i powinna zostać wyjaśniona przez PINB w C. w toku dalszego postępowania. W przypadku ustalenia, że w/w pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postępowaniem legalizacyjnym należy objąć zdaniem Sądu również obiekty wybudowane na jego podstawie. Postępowanie to należy przy tym prowadzić na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Sąd wskazał przy tym, że nie ma też przeszkód prawnych, a nawet jest wskazane z uwagi na ekonomikę i realizację zasady szybkości postępowania, aby było prowadzone jedno postępowanie legalizacyjne odnośnie wszystkich tych obiektów, z wykorzystaniem w tym postępowaniu wszystkich zgromadzonych dotychczas w sprawie dowodów (w tym ekspertyz, inwentaryzacji i ocen – o ile będą w dalszym ciągu aktualne), pozwalających odpowiedzieć na pytanie czy wybudowane obiekty mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, a jeżeli tak to ewentualnie po wykonaniu jakich czynności lub robót budowlanych. Z uwagi na obszerność zgromadzonych dowodów, liczbę wydanych już dotychczas w sprawie orzeczeń oraz zakres podlegającej ocenie inwestycji, Sąd uznał za konieczne dochowanie szczególnej staranności przez organy orzekające, bo tylko wówczas będzie możliwe ostateczne zakończenie toczącego się już tak długo postępowania. Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności należy przeprowadzić dokładne oględziny objętych postępowaniem obiektów z dokładnym ustaleniem kiedy zostały one zrealizowane, czy w oparciu o podlegające wykonaniu w dacie ich realizacji pozwolenia na budowę i zgodnie z tymi pozwoleniami, a jeżeli z odstępstwami to jakimi. Następnie należy rozważyć, czy w związku z przepisami prawa materialnego możliwa jest w ogóle ich legalizacja, a jeżeli tak to pod jakimi warunkami. Dalej należy ustalić w oparciu o te przepisy czy obiekty te mogą być wykorzystywane na potrzeby prowadzonego przez M. N. zakładu przetwórstwa mięsnego i pod jakimi warunkami. Jeszcze przed wydaniem tego wyroku bo postanowieniem z dnia [...] r. PINB w C. kontynuując postępowanie w przedmiocie samowolnie nadbudowanej części wędzarni zobowiązał M. N. do przedłożenia w terminie dwóch miesięcy wymienionych w tym postanowieniu dokumentów koniecznych do ewentualnej legalizacji tej samowoli. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. W jego uzasadnieniu organ orzekający stwierdził, że aktualnie gmina M. posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co umożliwia legalizację objętej postępowaniem samowoli budowlanej. We wniosku z dnia [...] r. M. N. powołując się na wykonanie zobowiązań wynikających z powyższego postanowienia wniósł o zatwierdzenie dołączonej do tego wniosku dokumentacji powykonawczej. Na dalszym etapie tego postępowania organ I instancji uzyskał też zaświadczenie z dnia [...] r., wydane z upoważnienia Wójta Gminy M., o zgodności budowy budynku masarni z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości W. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59g Prawa budowlanego PINB w C. ustalił obciążającą M. N., a związaną z samowolną nadbudową części masarni, opłatę legalizacyjną w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu postanowienia powołał się na treść w/w zaświadczenia Wójta Gminy M. o zgodności lokalizacji budynku masarni [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Stwierdził również, że dokonał czynności sprawdzających o jakich mowa w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Opłatę legalizacyjną wyliczył przy zastosowaniu stawki opłaty (S) w kwocie 500 zł i współczynnika kategorii obiektu K = 10, kwalifikując masarnię do kategorii XVIII (jako wytwórnię). Na to postanowienie zażalenia wnieśli M. N. oraz uczestnicy postępowania J. i M. O. M. N. zarzucił, że do nadbudowy wędzarni doszło w następstwie zaniedbania kierownika budowy. Zakres samowoli jest znikomy, gdyż chodzi o podwyższenie części wędzarni o wymiarach [...] m na wysokość 1 m. Za ustaloną opłatę legalizacyjną byłby w stanie wybudować całą masarnię od nowa. Zarzucił, iż nie wyjaśniono należycie kwalifikacji obiektu do odpowiedniej kategorii, co mogłoby doprowadzić do zastosowania stawki K – 0. Uczestnicy postępowania małżonkowie O. zarzucili zaś, że zaświadczenie powołane przez organ orzekający jest nieważne bo nie zostało podpisane przez Wójta Gminy M. Jego treść nie odpowiada też prawdzie, bo masarnia jest położona 70 m od drogi, w pierwszej linii zabudowy, jest obiektem szkodliwym dla środowiska i uciążliwym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa oraz art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59g Prawa budowlanego, utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia potwierdził kwalifikację nadbudowanej wędzarni do XVIII kategorii obiektów, a to jako części obiektu masarni. Podał, że obowiązujące przepisy nie pozwalają na inną kwalifikację, nie przewidują też innego współczynnika kategorii obiektu. Zdaniem organu inwestor nie może też bronić się skutecznie zaniedbaniami kierownika budowy, który działał w jego imieniu. W odniesieniu do zażalenia uczestników stwierdził zaś, że kwestionowane przez nich zaświadczenie zostało podpisane przez osobę upoważnioną, stanowi dokument urzędowy a organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do podważenia jego treści. W skardze na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do sądu administracyjnego M. N. wniósł o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem powołanych w nim przepisów prawa materialnego (art. 49 ust. 1 i 2 oraz art. 59f Prawa budowlanego) oraz z naruszeniem art. 7 – 10, art. 33 § 1, art. 35, art. 36, art. 75, art. 77, art. 80 i 107 § 1 i 2 kpa. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wniósł nadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymano w ogólnym zarysie zarzuty sformułowane wcześniej w zażaleniu. Nadto zarzucono, że organ odwoławczy do tych zarzutów się nie ustosunkował, nie zapewnił też skarżącemu udziału w postępowaniu odwoławczym m.in. z tego względu, że nie udzielił mu terminu do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonych w sprawie dowodów W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Zaakcentował, że obowiązujące przepisy nie przewidują przy wyliczeniu opłaty legalizacyjnej niższego współczynnika "K" niż 1. Organy nadzoru na wysokość tego współczynnika nie mają wpływu. Stwierdził, że na etapie postępowania zażaleniowego nie były przeprowadzane nowe dowody wymagające udziału stron. Na rozprawie sądowej w dniu 12 lutego 2009 r. uczestnicy postępowania małżonkowie O. wnieśli o oddalenie skargi opisując uciążliwości związane z funkcjonowaniem masarni. Podtrzymali zarzuty z zażalenia, że lokalizacja zakładu narusza obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowienia organów obu instancji ostać się zdaniem Sądu nie mogą aczkolwiek z innych względów niż podniesione w skardze, które Sąd nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wziął pod rozwagę z urzędu. Określenie obowiązującej obecnie i przyjętej przez organy orzekające przy obliczaniu spornej opłaty legalizacyjnej wysokości stawki opłaty (S) w kwocie 500 zł (art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego) nastąpiło ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888), która weszła w życie z dniem 31 maja 2004 r. Zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie do obliczania wysokości kar, o których mowa w art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ustawy Prawo budowlane oraz opłaty legalizacyjnej stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem Sądu oznacza to, że w sprawach takich przy obliczaniu opłaty legalizacyjnej należało zastosować przepisy obowiązujące przed 31 maja 2004 r. Zgodnie zaś z obowiązującą wówczas treścią art. 57f ust. 5 Prawa budowlanego stawka opłaty stanowiąca m.in. podstawę obliczenia opłaty legalizacyjnej (w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego) została ustalona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120 poz. 1132) i wynosiła 300 zł. Przy przyjęciu takiej stawki wyliczona opłata legalizacyjna powinna wynieść [...] zł a nie [...] zł. Kwestia ta z naruszeniem w/w przepisów uszła w ogóle uwadze organów obu instancji co skutkuje przyjęciem, że postanowienia tych organów zapadły zarówno z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem w/w prawa materialnego jak i z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Należało bowiem mieć na uwadze, że wymierzenie opłaty legalizacyjnej nie następuje w odrębnej sprawie administracyjnej a jest częścią postępowania w przedmiocie likwidacji samowoli budowlanej. W konsekwencji zdaniem Sądu należało przyjąć, że w tym przedmiocie postępowanie to zostało wszczęte z chwilą wszczęcia postępowania w przedmiocie samowolnej nadbudowy budynku masarni (wykorzystywanego w tej części jako wędzarnia). To zaś nastąpiło niewątpliwie przed dniem 31 maja 2004 r., skoro jak to przedstawiono w opisowej części niniejszego uzasadnienia, pierwsza decyzja o nakazie rozbiórki budowlanej części masarni została wydana [...] r. W konsekwencji opłata legalizacyjna powinna być obliczona z uwzględnieniem przepisu przejściowego zawartego w art. 2 ust. 4 w/w ustawy zmieniającej Prawo budowlane z dnia 27 marca 2003 r., co będą miały na uwadze organy nadzoru przy ponownym orzekaniu w tym przedmiocie. W odniesieniu do zarzutów skargi należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że obowiązujące przepisy nie przewidują przy obliczaniu opłaty legalizacyjnej niższego współczynnika "K" niż 1. W świetle tych przepisów wysokość opłaty nie jest też uzależniona od wartości nakładów na wybudowanie obiektu objętego postępowaniem legalizacyjnym. Nie można podzielić też zarzutu skarżącego, że nie zapewniono mu należytego udziału w postępowaniu odwoławczym, a to w sytuacji gdy nie były w nim przeprowadzone żadne nowe dowody. Z tego względu nie było też potrzeby udzielania skarżącemu terminu do wypowiadania się co do zgromadzonych już wcześniej dowodów. Skarżący nie podniósł przy tym, że w ogóle chciał zgłosić jakieś nowe dowody. Nie wskazał ich też na etapie postępowania sądowego. W odniesieniu do stanowiska uczestników postępowania należy natomiast stwierdzić, że jego uwzględnienie prowadziłoby do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co w świetle treści art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a. nie było dopuszczalne. Brak było bowiem zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że treść kwestionowanego przez małżonków O. zaświadczenia o zgodności lokalizacji objętego postępowaniem budynku masarni z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości W., jako części terytorium Gminy M., jest oczywiście czy też nawet jednoznacznie z zapisami tego planu sprzeczna. Należało też podzielić stanowisko organu odwoławczego, że jest to zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy M., skoro zostało podpisane przez osobę działającą z jego upoważnienia (w zw. z art. 268a kpa). Wobec powyższego postanowienia organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, 205, 206, 209 i 211 tej ustawy. Sąd przyjął przy tym, że skarżącemu przysługuje jedynie zwrot części opłaty sądowej w wysokości jaką byłby zobowiązany uiścić gdy kwestionował wysokość opłaty legalizacyjnej w wysokości przekraczającej [...] zł, a więc od wartości przedmiotu sporu w kwocie [...] zł. Praktycznie bowiem tylko w tej części skarga została uwzględniona (w zw. z art. 206 ustawy p.p.s.a.).