II SA/Gl 809/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2015r. J. T. działając przez pełnomocnika r.pr. A. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. o zwrot prawa jazdy kat. B nr [...] serii [...] wydanego przez Prezydenta Miasta Z. dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] organ I instancji odmówił wydania prawa jazdy z uwagi na niespełnienie ustawowych warunków. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z ustawą o kierujących pojazdami aby odebrać zatrzymany dokument prawa jazdy należy udokumentować pobyt w Polsce przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym. Natomiast z Informacji pozyskanych przez organ wynika, że J. T. jest zameldowany w Niemczech od 2009r. w miejscowości [...] , wobec czego organem właściwym do wydania prawa jazdy jest lokalny urząd niemiecki. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. T. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11, 75 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o kierujących pojazdami oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107, art. 77 § 1, art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie odwołującego się art. 11 ustawy o kierujących pojazdami nie znajduje w sprawie zastosowania ponieważ wnosił o zwrot prawa jazdy a nie o jego wydanie. Zakwestionował również zasadność skierowania na badania lekarskie oraz psychologiczne. Zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja nie zawiera wymaganych art. 107 § 1 k.p.a. elementów, a organ podjął decyzję w oparciu o dokumenty w języku niemieckim, nie zawiadamiając przy tym strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że J. T. nie udokumentował pobytu w Polsce przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym, a z akt sprawy wynika, iż od 16 lutego 2009r. jest zameldowany w Niemczech. Wobec czego zdaniem organu stwierdzić należało, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, odwołujący się nie spełniał ustawowego wymogu oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, że zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe, albo gdy nie jest związany z miejscem zawodowo, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z zamiarem stałego pobytu albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy. W konsekwencji konieczne było odmówienie wydania prawa jazdy, a zarzut naruszenia art. 11 ustawy o kierujących pojazdami należało uznać za niezasadny. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że nie odnosi się do prawidłowości wydanych uprzednio decyzji o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne. Natomiast zasadne były zarzuty naruszenia art. 107 i art. 10 k.p.a. jednakże nie miały one wpływu na treść wydanej decyzji i nie uzasadniały jej uchylenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł J. T. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 i art. 11 ustawy o kierujących pojazdami przez ich bezpodstawne zastosowanie i na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, gdyż sprawa zwrotu dokumentu prawa jazdy nie jest sprawą administracyjną, ewentualnie wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i zwrot dokumentu prawa jazdy, lub uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wbrew przyjętemu przez organ stanowisku domagał się zwrotu dokumentów a nie występował o wydanie prawa jazdy. Natomiast sprawa ma charakter cywilny i nie powinna być rozpoznawana w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę SKO w K. w całości podtrzymało stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w treści skargi wyjaśniając, że do chwili obecnej nie zostało wytoczone powództwo cywilne o zwrot prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 627 z późn. zm.). Zgodnie z art. 10 ust.1 powołanej ustawy prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Z kolei stosowanie do art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo jazdy jest wydawane osobie, która uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym że: a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym: – ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo – z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia lub naukę w szkole. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący J. T. na stałe przebywa w miejscowości [...] w Niemczech, gdzie jest zameldowany od 16 lutego 2009r. To również w Niemczech zatrzymane zostało należące do niego prawo jazdy w związku z orzeczeniem przez miejscowy sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Występując z wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy skarżący złożył oświadczenie, że przebywa i zamieszkuje w Z. na ul. [...]. Natomiast właścicielka tego lokalu zaprzeczyła temu faktowi oświadczając, że wprawdzie na prośbę skarżącego zameldował go w związku z ubieganiem się przez niego o zwrot prawa jazdy, ale faktycznie w lokalu tym nie zamieszkuje i obecnie toczy się postępowanie o jego wymeldowanie. Tym samym zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że skarżący nie wykazał faktu spełnienia przesłanek określonych w art. 11 ust.1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, co z kolei skutkować musiało odmową wydania prawa jazdy. Nie trafny jest argument skargi, że powołany art. 11 ust.1 pkt 5 ustawy nie znajduje w sprawie zastosowania z uwagi na to, że skarżący domaga się zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, a nie jego wydania. Wskazać w tym miejscu należy, że użyte w art. 11 ust.1 pkt 5 ustawy słowo "wydawane" jako pojęcie pojemne odnosi się zarówno do osób, które nie nabyły jeszcze uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych i ubiegają się dopiero o wydanie prawa jazdy, ale także do osób, które ubiegają się o zwrot odebranego im wcześniej prawa jazdy. Odmienna interpretacja prowadziłaby do sytuacji w której brak by było w ustawie regulacji dotyczącej kwestii zwrotu (wydania) prawa jazdy po zakończenia okresu jego zatrzymania ( por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015r. sygn. akt I OSK 678/14, LEX nr 1988146). Wbrew twierdzeniom skargi w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o kierujących pojazdami, które w ocenie Sądu prawidłowo zostały zastosowane przez organy rozpoznające sprawę, a wydane na ich podstawie decyzje nie naruszają przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm.) skargę jako niezasadną oddalił.