II SA/Gl 813/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę. Inspektor ds. ewidencji ludności i dowodów osobistych działając z upoważnienia Wójta Gminy P. , decyzją z dnia [...] roku nr [...] odmówił zameldowania na pobyt stały C.D. w budynku nr [...], przy ul. [...] w R. . W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 47 ust. 1 i 2 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku, nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej powoływana jako "ustawa". Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ orzekający ustalił, że C.D. nie mieszka w R. przy ul. [...] w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył C.D. twierdząc, że jest ona dla niego krzywdząca i bezduszna. Zarzucił brak należytej wnikliwości i błędną ocenę zeznań świadków, którzy w ocenie odwołującego się potwierdzili jego pobyt w domu rodzinnym w R. , przy ul. [...] [...], trwający tydzień, dwa a w okresie letnim nawet dłużej. Przywołując art. 10 ust. 1 ustawy odwołujący się stwierdził "... przybywam do w/w miejscowości i przebywam zwłaszcza latem pod adresem [...] nawet po kilka tygodni, bowiem jest to miejsce mojego urodzenia, spędzania dzieciństwa i młodości". Wojewoda [...] nie podzielił zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Orzeczenie ostateczne oparto na art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 47 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaaprobował ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonane przez organ I instancji. Podkreślił w szczególności, że zgromadzony materiał dowodowy, na który złożyły się także zeznania wskazanych przez odwołującego się świadków wykazał, że odwołujący się do spornego budynku przyjeżdża latem, a rzadko zimą, a więc jego pobyt nie ma charakteru stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy. Organ podkreślił także, że obowiązek meldunkowy odnosi się do osoby, nie zaś do pozostawionych rzeczy w lokalu, nie jest też formą zabezpieczenia roszczeń finansowych lub podziału majątku współwłaścicieli. Celem ewidencji, wynikającym z ustawy, jest m. innymi rejestracja danych o miejscu pobytu osób, ewidencja ludności ma odzwierciedlać stan rzeczywisty, odnoszący się do przebywania określonej osoby pod oznaczonym adresem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący C.D. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz wyrażenie zgody na zameldowanie na pobyt stały w domu przy ul. [...] w R. . Wskazał na poczynienie nakładów na sporny budynek i podał, że ".... z nastaniem wiosny i korzystnych warunków pogodowych, przebywa na stałe w nieruchomości przy ul. [...]". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w decyzji ostatecznej. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 roku skarżący podtrzymał skargę, podał że od [...] roku zamieszkuje pod spornym adresem a jedynie na różne okresy wyjeżdża do W., gdzie zatrzymuje się u znajomej A.K. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem w ocenie składu orzekającego zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a poprzedzające je postępowanie zostało przeprowadzone w sposób nie naruszający przepisów kpa, które to naruszenia mogłyby mieć wpływ na samo rozstrzygnięcie. Podstawą decyzji ostatecznej o odmowie zameldowania skarżącego na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w R. był między innymi art. 47 ust. 2 ustawy oraz ustalenia dokonane w oparciu o ocenę zeznań wszystkich zawnioskowanych świadków, dokumentów złożonych przez skarżącego (dotyczących wymeldowania z pobytu stałego we W., warunków przyłączenia do gminnej sieci wodociągowej, umowy z "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., faktur za zużycie energii elektrycznej) oraz zeznań W.B. – sołtysa wsi R. . Ocenę tych ustaleń, która doprowadziła organy do wniosku, że skarżący nie zamieszkuje pod spornym adresem z zamiarem stałego pobytu Sąd podziela, jak i sam fakt orzeczenia o odmowie zameldowania w drodze decyzji. Co do zasady organ gminy prowadzący ewidencję ludności dokonuje zameldowania lub wymeldowania na podstawie zgłoszenia przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art. 47 ust. 1 ustawy) czynnością materialno-techniczną. Jeżeli jednak zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania (wymeldowania), organ właściwy orzeka decyzją (art. 47 ust. 2). W niniejszej sprawie w której zgłoszenie nie zawierało potwierdzenia pobytu skarżącego w lokalu w którym domagał się on zameldowania z uwagi na brak uprawnionego podmiotu do dokonania tego potwierdzenia, zasadnie organy orzekające rozstrzygnęły sprawę z wniosku skarżącego w drodze decyzji. Wydanie tej decyzji zostało poprzedzone postępowaniem dowodowym. Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że z zeznań świadków, a także wyjaśnień i zeznań samego skarżącego wynika, iż nie zamieszkuje on na stałe przy ul. [...] [...]. Przyjeżdża tylko do nieruchomości przy ul. [...] [...] kilka razy w roku, w tym częściej latem gdy przebywa w budynku od jednego tygodnia do dwóch tygodni. Sam skarżący przyznał, że jego pobyty pod spornym adresem uzależnione są od warunków atmosferycznych, a fakt, że w czasie ich trwania spędza noce u przyjaciół są następstwem stanu budynku (brak części dachu, wody). Zdaniem Sądu okoliczność, że skarżący nie mieszka na stałe pod adresem wskazanym do zameldowania potwierdza także fakt wskazania przez niego adresu do korespondencji we W., jak i odebranie decyzji ostatecznej pod adresem [...]. Nie można więc zdaniem Sądu twierdzić skutecznie, że zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu pod adresem wskazanym we wniosku o zameldowanie. Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika natomiast, że zamieszkanie, od którego uzależnione jest zameldowanie na pobyt stały oznacza tego rodzaju pobyt osoby, której codzienne potrzeby życiowe zaspokajane są w tym miejscu, które jest faktycznie zajmowane i stanowi jej centrum życiowe, a w szczególności jest miejscem nocowania, stołowania i wypoczynku po pracy. Dla zameldowania nie ma znaczenia dlaczego pobyty skarżącego (stan budynku) nie mają takiego charakteru. Istotne jest, że są one sporadyczne, nie ciągłe, a z zeznań skarżącego wynika, że dopiero po zakończeniu remontu budynku i uregulowaniu spraw osobistych we W. zamieszka w spornym budynku. W związku z tym Sąd pragnie wyjaśnić skarżącemu, że celem ustawy o ewidencji ludności jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób. Jeżeli więc skarżący zamieszka przy ul. [...] [...] na stałe, to bez względu na stosunki własnościowe dotyczące tego budynku, będzie mógł wystąpić o zameldowanie na pobyt stały w tym budynku, a po wykazaniu charakteru takiego pobytu, odpowiadającego art. 6 ust. 1 ustawy, organy będą zobowiązane do dokonania zameldowania. Prawo do zameldowania, wbrew przekonaniu skarżącego, nie rodzi natomiast rodzinny charakter budynku przy ul. [...] [...], ani fakt ewentualnych trudności mieszkaniowych skarżącego we W. . W związku z podzieleniem przez Sąd stanowiska organów orzekających co do tego, że skarżący w nieruchomości przy ul. [...] [...] przebywa jedynie okazjonalnie i nie jest to jego miejsce zamieszkania stałego Sąd uznał, że decyzja odmawiająca zameldowania na pobyt stały jest zgodna z prawem i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę. SW