II SA/Gl 813/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opieki nad zwierzętami 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. zasądza na rzecz skarżącej Gminy K. od Wojewody Śląskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy K.. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856 ze zm.). Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. stwierdził nieważność powołanej wyżej uchwały, jako sprzecznej z art. 11a ust. 2 pkt 2, pkt 5 i 8 ustawy o ochronie zwierząt. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano, że uchwalony przedmiotową uchwałą Program nie spełnia ustawowych przesłanek określonych w tych przepisach. Ustawodawca w art. 11a ust. 2 i 5 ustawy enumeratywnie wskazał zakres regulacji, które winny być unormowane w powyższym programie. Ze sformułowania "program obejmuje oraz "program zawiera wskazanie" nie można zdaniem organu nadzoru wyprowadzać wniosku o fakultatywnym zakresie jego regulacji w odniesieniu do kwestii, które powinny być w nim określone. Zakres swobody rady gminy w tym przypadku nie oznacza możliwości odstąpienia od uregulowania spraw, które powinny być określone w programie, lecz zobowiązuje do określenia w nim wszystkich wskazanych w delegacji ustawowej elementów. Brak jakiegokolwiek z wymienionych powyżej elementów skutkuje bezwzględną nieważnością całego aktu. Dalej organ nadzoru stwierdził, że w Programie nie zostały ujęte wszystkie obligatoryjne elementy, o których mowa w art. 11a ustawy. Przede wszystkim brak jest w nim konkretnych regulacji związanych z opieką nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania (art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy). Realizacja obowiązku nałożonego tym przepisem musi opierać się na wskazaniu konkretnych działań podejmowanych przez Gminę w celu opieki nad wojno żyjącymi kotami. Tymczasem przepis § 4 Programu wskazuje tylko podmiot, któremu zostanie przekazane sprawowanie opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie, zaś w zakresie szczegółowych obowiązków dotyczących tej opieki Program zawiera odesłanie do umowy zawartej pomiędzy Gminą K. a wskazanym podmiotem. Powyższe oznacza, że nie wskazano jakie konkretne działania zostaną podjęte w ramach dożywiania wolno żyjących kotów. Tak sformułowane postanowienia nie sposób uznać za spełniające wymagania stawiane przez ustawodawcę Radzie Miasta, która nie wypełniła delegacji ustawowej z art. 11 a ust. 2 pkt 2 ustawy. W ocenie organu nadzoru uchwała nie wypełnia również delegacji z art. 11 a ust. 2 pkt 5 ustawy, bowiem niekompletnie reguluje problem poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt (§ 7 załącznika do uchwały). W tym przepisie również zostały tylko wskazane podmioty, które będą zajmować się poszukiwaniem właścicieli dla bezdomnych zwierząt, zaś w zakresie zasad i sposobu poszukiwania nowych właścicieli Program zawiera odesłanie do poszczególnych umów zawieranych z tymi podmiotami. Tymczasem, zgodnie z delegacją ustawową zawartą art. 11 a ust. 2 pkt 2 ustawy, to Program ma zawierać regulacje dotyczące poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt. Dalej organ nadzoru wskazał, że Rada Miasta w zakresie realizacji zadania polegającego na zapewnianiu całodobowej opieki weterynaryjnej nie jest upoważniona do przekazania wykonania ww. zadania schronisku dla zwierząt, co wynika z art. 11 a ust. 4 ustawy. Przepis ten bowiem wskazuje, które zadania zawarte w programie można powierzyć podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, tj: odławianie bezdomnych zwierząt, obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt i usypianie ślepych miotów. Zapewnianie całodobowej opieki weterynaryjnej nie mieści się w tym katalogu. Z tego też powodu należy uznać regulacje zawarte w § 10 Programu za sprzeczne z prawem. W konsekwencji organ nadzoru stwierdził, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt nie może ograniczać się jedynie do lakonicznego wskazania celu samego programu i obszarów działań podejmowanych przez Gminę, program ma bowiem przede wszystkim zawierać treści dotyczące sposobu realizacji każdej z kwestii wskazanych w art. 11 a ust. 2 i 5 ustawy. Wynika to bezpośrednio z samego charakteru prawnego programu. Przyjmując Program Rada nie wypełniła natomiast zakresu spraw przekazanego jej przez ustawodawcę do uregulowania w uchwale lub uczyniła to w sposób sprzeczny z przepisami prawa. W związku z tym uchwałę Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy K., należało uznać za wadliwą,. Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Gmina K., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucono naruszenie art. 11a ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz art. 91 ust. 1 i ust. 3 u.s.g. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, Wojewoda [...] stawiając zarzut, iż § 4 Programu, który wskazuje podmiot, któremu zostanie przekazane sprawowanie takiej opieki nad wolno żyjącymi kotami oraz ich dokarmianie i odwołuje się do treści zawartej w tej materii umowy, nie precyzuje jednocześnie jakie konkretne działania podejmowane przez Gminę powinny znaleźć się w Programie. Po raz kolejny organ nadzoru oceniając akt prawny wydany przez organ stanowiący Gminy ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że niewykonano, lub źle wykonano delegację ustawową, przy czym nie wskazał jak powinno wyglądać prawidłowe wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie. W § 4 załącznika do uchwały Rada Miasta K. stwierdziła, że opieka nad wolno żyjącymi kotami będzie sprawowana przez konkretny podmiot. Określenie podmiotu konkretnego wymagane jest przez utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem strony skarżącej, jeżeli na etapie podejmowania uchwały Rada zobowiązana jest wskazać schronisko, to musi oznaczać, że na tym etapie powinna już być zawarta umowa z właściwym podmiotem. Powołanie się zatem na taką umowę w Programie, która konkretyzuje wzajemne prawa obowiązki, zapewnia kontrolę Gminy nad ich wykonaniem, a nadto dodatkowo wskazanie, że zakres współpracy dotyczy również dokarmiania stanowi wypełnienie dyspozycji art. 11 a ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt. Ustawodawca nie wskazał jak szeroko program powinien precyzować zadania w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami. Posłużył się ogólnym sformułowaniem, z którego wynika, iż gminny program ma obejmować "opiekę nad wolno żyjącymi kotami w tym ich dokarmiania". Tym samym skoro z jednej strony orzecznictwo sądowe wymaga aby w programie już precyzyjnie wskazać jaki podmiot będzie to zadanie realizował, to nie ma żadnego uzasadnienia, by w samym Programie powielać rozwiązania przyjęte w umowie z wymienionym podmiotem. Przy takim rozumieniu art. 11 a ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, tj. wyszczególnieniu w Programie konkretnych postanowień umowy, organ stanowiący naraziłby się na zarzut ze strony organu nadzoru, iż wkracza w kompetencje organu wykonawczego jakim jest wójt lub prezydent miasta, co stanowiłoby naruszenie art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 31u.s.g. Wojewoda Śląski byłby również uprawniony, czemu wielokrotnie w swoich wystąpieniach nadzorczych dawał wyraz, do postawienia zarzutów, że organ stanowiący gminy reguluje w uchwale stosunki cywilno-prawne pomiędzy gminą, a osobą trzecią, jaką w tym wypadku jest podmiot sprawujący opiekę nad wolno żyjącymi kotami. Strona skarżąca zwróciła również uwagę na to, że przepis art. 11 a ust. 2 posługuje się sformułowaniem "program, o którym mowa w ust. 1 obejmuje", a nie, że program zawiera. Uchwalony zatem przez radę gminy program ma obejmować pewne zagadnienia, a nie zawierać konkretne rozwiązania, które jak wskazano są domeną prawa cywilnego. Dalej skarżąca Gmina podkreśliła , iż kolejnym zarzutem stawianym przedmiotowej uchwale przez Wojewodę Śląskiego jest uchybienie Rady Gminy polegające na niewypełnieniu delegacji ustawowej, o której mowa w art. 11a ust. 2 pkt 5 ustawy. Zdaniem Wojewody [...] § 7 załącznika do spornej uchwały niekompletnie reguluje poszukiwania właścicieli bezdomnych zwierząt. Skoro organ nadzoru uznał, że regulacja ma charakter niekompletny, to trzeba zgodzić się, że § 7 załącznika do uchwały w ogóle reguluje program poszukiwania właścicieli bezdomnych zwierząt. Sporny przepis wskazuje, iż poszukiwanie właścicieli odbywa się na podstawie umów, a szczegółowe zasady określają właśnie umowy zawarte z profesjonalistami. Wojewoda Śląskie uznając, iż regulacja taka ma charakter niekompletny, winien wskazać jaki zawiera w tym zakresie braki. Każda bowiem próba stworzenia w Programie katalogu praw i obowiązków podmiotów wykonujących na zlecenie gminy określone zadania rodzi niebezpieczeństwo, że będzie ona niekompletna. Umowa cywilno-prawna, inaczej niż pro0gram, może być zmieniana w czasie jej realizacji w sytuacji, gdy strony dojdą do przekonania, że jest ona mało precyzyjna lub realizowana niezgodnie z Programem. Wojewoda [...], zdaniem Gminy, źle interpretuje brzmienie art. 11 a ust. 2 w związku z art. 11 ust. 4 powołanej ustawy. Gdyby bowiem przyjąć interpretację organu nadzoru, to nie można by było zgodnie z art. 11 a ust. 2 pkt 1-2 powierzyć zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku lub opieki nad wolno żyjącymi kotami innemu podmiotowi. Nie kwestionuje on jednak prawa rady gminy do powierzenia innemu podmiotowi zadań określonych w art. 11 a ust. 2 kt 1 i 2 powołanej ustawy. Skarżąca Gmina zwróciła również uwagę, iż nie bardzo wiadomo czy zarzut postawiony przez Wojewodę [...] należy interpretować w ten sposób, że Gmina powinna własnymi siłami sprawować opiekę weterynaryjną nad zwierzętami, czy też, jak wynika to z uzasadnienia wystąpienia nadzorczego, w samym Programie należy wpisać postanowienia zastrzeżone dla zawieranych umów. W pierwszym przypadku Gmina takich zadań nie mogłaby wykonać, w drugim byłaby to niedopuszczalna ingerencja w stosunki cywilno-prawne. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru uznając ją za bezzasadną wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 148 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt nadzoru, uchyla ten akt. Przepis art. 148 p.p.s.a., jak również ustawy samorządowe, nie określają podstaw uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu nadzoru. Nie budzi jednak wątpliwości, iż kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru. W piśmiennictwie pojawia się pogląd, iż rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, obowiązkiem Sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały (por. J. Zimmermann: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, nr 10, s. 48). Taki tok postępowania ma celu ustalenie czy organ nadzoru stwierdzając nieważność uchwały uczynił to zgodnie z prawem. W świetle postanowień art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega kontroli z punktu widzenia legalności, jednakowoż ustawy samorządowe precyzują treść tego kryterium wobec poszczególnych środków nadzoru. W przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność zarządzenia organu gminy, z którym mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, kryterium zastosowania tego aktu nadzoru określone zostało w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446, dalej: u.s.g.). Stosownie do tego przepisu nieważna jest uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem. Analiza postanowień art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. prowadzi do wniosku, iż sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem zachodzi w sytuacji, kiedy takiemu aktowi można postawić zarzut "istotnego naruszenia prawa" (zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa). Termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Przez sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (wyrok NSA z 29.11.2006 r. , I OSK 1287/06 , LEX nr 320891). Sprzeczność z prawem uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do wydania aktu z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał (zarządzeń), podstawy prawnej podejmowania uchwał (zarządzeń), przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zarządzeń) (por. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). Sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem musi być oczywista i bezpośrednia (wyrok WSA w Warszawie z 21.03.2007 , IV SA/Wa 2296/06 , LEX nr 320813). Zatem zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu Wojewody [...] będzie można postawić zarzut niezgodności z prawem tylko wtedy, kiedy rozstrzygnięciem tym stwierdził nieważność uchwały Rada Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy K. (dalej: Uchwała), nie noszącej znamion sprzeczności z prawem, rozumianej jako jego istotne naruszenie. Skarga została złożona przez pełnomocnika Gminy K. w trybie art. 98 u.s.g. Ogólne wymogi zaskarżania aktów nadzoru określają przepisy ust. 1 – 3 wskazanego przepisu. Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy (w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89) podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Przedmiotowa skarga wymogom tym odpowiada. Jej przedmiotem jest rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte na podstawie art. 91 u.s.g. Została wniesiona z zachowaniem 30 dniowego terminu, przez legitymowaną Gminę, której interes prawny w wyniku unieważnienia Uchwały został niewątpliwie naruszony. Podstawą wniesienia skargi była uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody[...]. Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, jak wskazano wyżej, wymaga w pierwszym rzędzie dokonania oceny uchwały Rady Miasta K. [...] z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy K.. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. w zw. z art. 11a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856 ze zm, dalej: u.o.z.). Zgodnie z art. 11 ust. 1. u.o.z. zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. Stosownie do art. 11a ust. 1 u.o.z. rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. W myśl ust. 4 tego przepisu realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Zważyć trzeba, co dla rozpatrywanej sprawy ma istotne znaczenie, że art. 9 ust. 1 u.g.a. upoważnia gminę do zawierania umów z innymi podmiotami w celu wykonywania należących do niej zadań publicznych. Gmina, jak stanowi ten przepis, może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Odczytanie normy zawartej w art.11a ust.4 u.o.z. w zw. z normą wynikającą z art. 9 ust. 1 u.s.g. prowadzi, wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ nadzoru, nie do wyłączenia możliwości zawierania przez gminę umów z innymi podmiotami w celu realizacji wskazanych tam zadań, stanowiących uszczegółowienie ogólnego zadania określnego w art. 11 ust. 1 u.o.z., ale wręcz przeciwnie. Otwiera, w ocenie Sądu, możliwość powierzania (przekazywania) przez gminę realizacji zadań publicznych w drodze umowy, innym niż gmina podmiotom. Przepis art. 11a ust. 4a u.o.z. powinien być odczytany w ten sposób, że realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona tylko (jedynie) podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Natomiast w pozostałym zakresie, tj. jeśli chodzi o zadania wskazane w pkt. 1,2 oraz 7 i 8 gmina może powierzyć realizację tych zadań także innym podmiotom, niż te które prowadzą schronisko dla zwierząt. Nie wyklucza to oczywiście możliwości realizacji zadań w tym zakresie także przez podmiot prowadzący schronisko dla zwierząt. W świetle powyższych ustaleń przyjąć trzeba, iż Rada Gminy K. podejmując kwestionowaną Uchwałę, która ma obejmować m.in. opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie (pkt. 2), poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt (pkt. 5) oraz zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (pkt. 8) w sposób właściwy wypełniła delegacje ustawową zawartą w 11a ust. 2 u.o.z. W kwestii opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania § 4 uchwały wskazuje na Stowarzyszenie "A" z siedzibą w K., z którym zawarto stosowną umowę na realizację tego zadania. Co do zadania w postaci poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt w § 7 uchwały wskazano na dwa podmioty (wspomniane wyżej Stowarzyszenie oraz Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w R., prowadzącą schronisko dla zwierząt), z którymi także zawarto umowy określające zasady i sposoby realizacji tego zadania. Jeśli chodzi o zadanie w postaci zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt, jego realizację powierzono Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w R., prowadzącej schronisko dla zwierząt, związanej umową z Gminą K. w związku z powierzeniem temu podmiotowi realizacji zadań polegających na: zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt (pkt.1); odławiania bezdomnych zwierząt (pkt.3); obligatoryjnej sterylizację albo kastracji zwierząt (pkt.4), poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt (pkt.5) oraz usypiania ślepych miotów (pkt.6). Opiekę weterynaryjną będzie sprawował konkretnie wskazany lekarz weterynarii zatrudniony w ww. Spółdzielni, po telefonicznym zgłoszeniu przez osoby upoważnione (pracownika UM oraz Straży Miejskiej w K.). Zadanie to co prawda nie mieści się w katalogu określonym w art. 11a ust. 4 u.o.z., jednakowoż, jak wykazano wyżej, nie wyklucza to możliwości powierzenia go innym niż gmina podmiotom. Wobec powyższego, skoro uchwała nie narusza prawa, a zwłaszcza nie narusza go w sposób istotny, brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności, a w ślad za tym uznać trzeba, iż rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]. zostało wydane z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jego uchylenia na podstawie art. 147 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł ja k w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).