II SA/Gl 814/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008r. sprawy ze skargi K.J. i B.J. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. K. i B. J. zwrócili się do Urzędu Wojewódzkiego w K. o wyjaśnienie na jakiej podstawie powstała różnica w powierzchni ich działki nr [...] k.m. [...] położonej w B. przy ul. [...] o [...] metrów na niekorzyść wnioskodawców. Powyższe wynika, jak stwierdzili, z mapy sporządzonej przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w C. dla celów projektowych budynku mieszkalnego [...]. Mapa ta sporządzona została w dniu [...] r. Wnieśli nadto o wyjaśnienie na jakiej podstawie stanowiąca ich własność działka oznaczona nr [...] k.m. [...] znalazła się od roku [...] w posiadaniu W. M., pomimo że z posiadanego przez wnioskodawców aktu własności ziemi jasno wynika, iż prawnymi właścicielami opisanej wyżej działki są ich rodzice S. i W. Z. K. i B. J. wskazali, iż w sprawie tej już zwracali się do Urzędu Gminy O. pismami z dnia [...] r. jednak Urząd ten sprawy nie wyjaśnił, a pracownik Urzędu wprowadził ich w błąd okazując mapę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. przekazał wskazane wyżej pismo do rozpatrzenia wedle właściwości Staroście C. Po wymianie korespondencji w wyniku kilkakrotnych interwencji K. i B. J. Główny Geodeta Kraju pismem z dnia [...] r. wskazał Staroście C., iż nie zakończył on żadnym rozstrzygnięciem postępowania wszczętego wnioskiem o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego B., odnośnie nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] i [...]. W tym czasie wnioskodawcy wnieśli nadto pismo z dnia [...] r. adresowane do Urzędu Wojewódzkiego, w którym stwierdzili, iż w drodze przestępstwa zostali pozbawieniu działki o pow. [...] ha, prosząc o ujawnienie osoby lub osób, które ponoszą odpowiedzialność za cyt. "przekłamanie". Z kolei nie do końca jasno zredagowanym pismem z dnia [...] r. zwrócili się do Starosty C. o rozstrzygnięcie okoliczności wydanego w [...] r., z błędną informacją o terenie, pozwolenia na budowę dla R. B. kiedy to w odniesieniu do działki, której obecnie małżonkowie J. są właścicielami wpisano w [...] r. J. M. w miejsce S. Z. Skutkiem powyższego błędu podczas prac dotyczących sporządzenia ewidencji w [...] r. wprowadzono mylny zapis w zakresie powierzchni działek W uzasadnieniu wskazali m.in., iż przedmiotową nieruchomość nabyli na mocy umowy darowizny w [...] r.. od rodziców wnioskodawczyni –S. i W. Z. W dniu [...] r. Sąd Rejonowy w C. II Wydział Cywilny w drodze postanowienia orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej nr geodezyjnym [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], z nieruchomością położoną w B. przy ul. O. oznaczonej nr geodezyjnym [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW [...], stanowiącą własność W. M. Zastanawiającym jest, zdaniem wnioskodawców, na jakiej podstawie Sąd przyjął, iż gospodarstwo rolne wnioskodawców ma powierzchnię ogólną [...] ha, podczas gdy jego faktyczna powierzchnia powstała po podziale dokonanym m.in. na rzecz rodziców wnioskodawczyni przez jej dziadków w [...] r. powinna przewyższać [...] ha. Oświadczyli też, że posiadają dokumentację źródłową, którą okażą w Sądzie i w Prokuraturze. Wskazali nadto, iż właśnie odkryli, że doszło do błędu meldunkowego, popełnionego celowo w Urzędzie Gminy w O. w rejestrze ludności. W aktach Gromadzkiej Rady Narodowej w rejestrach ludności z [...] r. figuruje bowiem pod numerem [...] B. F. jako główny lokator. Natomiast w [...] r. został pod tym samym numerem zameldowany B. M. i żona A. z domu B. córka A. i B. Zdaniem wnioskodawców celowo pomylono zatem dwie osoby. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta C. orzekł o odmowie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów w obrębie B., polegającej na przywróceniu wnioskodawcom działki błędnie zapisanej na ich sąsiada – W. M. oraz na zwiększeniu powierzchni ich gospodarstwa. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż B. i K. J. są właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, położonego w B. Gm. O., które darowali im w [...] r. rodzice, S. i W. Z. Gospodarstwo to ujawnione jest od [...] r. w księdze wieczystej nr [...] i składa się z działek nr [...], [...] i [...]. Proces zakładania ewidencji gruntów dla obrębu B. rozpoczęto w [...] r. Dane pomiarowe, ewidencyjne oraz całe postępowanie dokumentujące ten proces zawarte są w operacie pomiarowym natomiast dokumentów sprzed założenia ewidencji gruntów, dotyczących przedmiotowego gospodarstwa, nie ma w zasobie geodezyjno-kartograficznym. Na podstawie dokumentów zawartych w ww. operacie można jednoznacznie, zdaniem organu I instancji, stwierdzić, że W. Z. była aktywną uczestniczką postępowania ewidencyjnego. Zapoznała się z protokołem ustalenia stanu władania, który to stan zaakceptowała, składając w dniu [...] r. swój podpis na wykazie działek. Potwierdziła też stan posiadania przedstawiony w rejestrze pomiarowo-klasyfikacyjnym, w którym oprócz numerów działek ujawnione były ich powierzchnie. Podpis złożony w dniu [...] r. w protokóle z wyłożenia rejestrów świadczył, że nie kwestionowała wówczas powierzchni gospodarstwa wynoszącej [...] ha. Nie złożyła odwołania, w którym żądałaby np. zwiększenia powierzchni do ponad [...] ha, tak jak czynią to aktualni właściciele. Ponieważ W. Z. przyjęła dane ewidencyjne oparte na wynikach pomiaru wykonanego [...] r., zostały one ujawnione w rejestrze gruntów oraz na mapie ewidencyjnej. Stały się podstawą do wymiaru podatków oraz dalszych działań prawnych. W konsekwencji na mocy ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250) w dniu 23 listopada 1976 r. Naczelnik Gminy O. stwierdził, że małżeństwo S. i W. Z. stali się właścicielami nieruchomości o pow. [...] ha, składającej się z działek nr [...], [...], [...], jako jej samoistni posiadacze od [...] r. Organ I instancji wskazał także, że każde wydanie aktu własności ziemi poprzedzone było postępowaniem dowodowym, w którym samoistni posiadacze oświadczali co użytkują, o jakiej powierzchni i jak weszli w posiadanie nieruchomości. Oświadczenia takie były porównywane z danymi zawartymi w ewidencji gruntów, a w wielu przypadkach dodatkowe oświadczenie składali sąsiedzi. Do protokołu można też było zgłosić zastrzeżenia dotyczące powierzchni gospodarstwa. W takim przypadku wydanie aktu było wstrzymane do czasu wykonania pomiaru uzupełniającego granic wg faktycznego i bezspornego użytkowania na gruncie. Wyniki pomiaru ujawniano w ewidencji, a właściciel otrzymywał akt na aktualne dane. Zarówno całe postępowanie jak i pomiar wykonywane były na koszt Skarbu Państwa i nie obciążały wnioskodawców. Również w tym postępowaniu wnioskodawczyni nie zakwestionowali powierzchni działki i przyjęli i zaakceptowali akt własności ziemi Nr [...]. Powierzchnia przedmiotowego gospodarstwa powiększyła się następnie do [...] ha w wyniku rozgraniczenia zakończonego w [...] r., ugodą zawartą pomiędzy W. Z. a S. N.. W wyniku ugody zmienił się też numer rozgraniczonej działki z [...] na [...]. Nowy stan ujawniony został w roku [...] r. w KW [...]. Drugie rozgraniczenie, dotyczące granicy pomiędzy działką nr [...], stanowiącą własność wnioskodawców, a działką [...], stanowiącą własność W. M., zakończyło się [...] r. przed Sądem Okręgowym w C. Sąd nie uznał roszczeń małżonków J. wykraczających poza prawo własności określone w akcie własności, chociaż w części zabudowanej zatwierdził granicę wg trwałego użytkowania, co jest dla nich korzystniejsze niż granica "ewidencyjna". Zdaniem organu I instancji obydwa rozgraniczenia potwierdziły, że Wnioskodawcy użytkują więcej gruntu, położonego po obydwu stronach ul. [...], niż wynika to z ich prawa własności. Oznacza to, że na część użytkowanego przez nich gruntu nie posiadają tytułu prawnego a jednak uważają, że grunt ten jest ich własnością i domagają się wprowadzenia korzystnych dla nich zmian w ewidencji. Na tę okoliczność wywodzą historię gospodarstwa od [...] r., krytykują celowe błędy w meldunkach z lat [...]-[...], kwestionują podstawy do wydania w [...] r. pozwolenia na budowę R. B., oraz prawa niektórych sąsiadów do nieruchomości, np. W. M. Zarzucają też poszczególnym organom fałszerstwa. Żądając skorygowania ich zdaniem błędnych wpisów, nie dostarczają jednak na tę okoliczność żadnych stanowiących dowód dokumentów co uniemożliwia dokonanie jakichkolwiek zmian w ewidencji. Od wydanej przez organ I instancji decyzji małżonkowie J. wnieśli odwołanie wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Otrzymanej decyzji zarzucili naruszenie art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. 2005, Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) oraz art. 7, 8, 78 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu przedstawili przytaczaną już w poprzednich pismach swoją ocenę stanu faktycznego wskazując dodatkowo, iż matka, W. Z., została wprowadzona w błąd odnośnie wydanego jej aktu własności ziemi. Zakwestionowali opis historyczny wejścia we władanie działek, wskazali nadto, iż są w posiadaniu oryginalnej dokumentacji z [...] r. w języku rosyjskim, jednoznacznie wskazującej większą powierzchnię przedmiotowych nieruchomości. Dodatkowym pismem z dnia [...] r. małżonkowie J. wskazali nadto m.in., że ich zdaniem Starosta próbuje zataić wszelkie nieprawidłowości mające miejsce w Urzędzie Gminy O. począwszy od czasów z przed ewidencji. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż odwołujący się K. i B. J. wnioskują o zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu B., polegające na ujawnieniu stanu gospodarstwa rolnego nabytego po rodzicach – S. i W. małż. Z., w granicach i powierzchni sprzed założenia ewidencji. Ponadto żądają dokonania tych czynności z urzędu, wskazując na błędnie, ich zdaniem, założoną ewidencję gruntów oraz błędnie wydane akty własności ziemi. Nie przedstawiają natomiast, pomimo wezwań Starosty, żadnych dokumentów świadczących o innym stanie własności niż ujawniony w ewidencji. W związku z powyższym, organ I instancji słusznie uznał, że nie było podstaw prawnych do przychylenia się do wniosku. Skoro odwołujący się żądali wprowadzenia zmian w ewidencji to ich obowiązkiem, zgodnie z art. 22 ust.3 ustawy, było udokumentowanie wniosku przez dołączenie do niego stosownych dokumentów. Tymczasem wnioskodawcy nie udowodnili zaistnienia okoliczności uzasadniających żądane zmiany w ewidencji. Z pierwotnych ustaleń dokonanych przy zakładaniu operatu ewidencji gruntów i budynków obr. B. (na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. nr 6, poz.32) wynika, że przedmiotem władania Pani W. Z. była nieruchomość rolna o powierzchni [...] ha składająca się z działek, które oznaczono numerami [...], [...] i [...]. Prawidłowość dokonanych ustaleń Pani Z. potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w protokole ustalenia stanu władania oraz w protokole z wyłożenia rejestrów pomiarowo-klasyfikacyjnych. W konsekwencji dane te zgodnie z art. 1 ust.2 dekretu stały się obowiązującymi danymi ewidencji gruntów i budynków. Organ II instancji wskazał nadto, że nie należy do właściwości organów prowadzących ewidencję gruntów rozpatrywanie zarzutów związanych z pozwoleniem na budowę wydanym na rzecz R. B. oraz podnoszonych przez małżonków Jankowskich spraw meldunkowych z lat [...]. Pismem z dnia [...] r. K. i B. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej naruszenie art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. § 47 ust.3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dokładnego postępowania celem wyjaśnienia rozbieżności w ewidencji gruntów w obrębie B. i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem według żądań wnioskodawców w przedmiocie prawidłowego zapisu powierzchni i własności należącej do nich nieruchomości, naruszenie § 44 w zw. z § 35 i § 12 ust. 1 wskazanego rozporządzenia przez nie utrzymywanie w stanie aktualności operatu ewidencyjnego i próbę przerzucenia odpowiedzialności za ten bezprawny stan na strony, a także rażące naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego, a to art. 7, 8, 107 78 § 1 k.p.a. oraz art. 77 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., iż Starosta dokonał analizy dokumentów jedynie od [...] roku, tymczasem w niniejszej sprawie istnieje dostępna dokumentacja począwszy od [...] r. tj. od założenia tabeli likwidacyjnej dla wsi B., wydzielonej ze Starostwa O. Starosta lakonicznie podszedł do tematu, zdaniem skarżących celowo próbując skierować tor sprawy na akta sprawy sądowej dotyczącej rozgraniczenia. Istotą niniejszej sprawy, jej meritum jest natomiast dojście do prawdy obiektywnej, która wraz z dokumentacją obecnie gromadzoną przez Prokuraturę doprowadzi do potwierdzenia faktu popełnienia przestępstwa przez Urzędników Gminy, a skutkiem tego będzie możliwy wniosek o wznowienie postępowania sądowego i wydanie zupełnie odmiennego orzeczenia przez sąd powszechny. Organ administracyjny nie jest zresztą, zdaniem stron, związanym ustaleniami sadu powszechnego. Tym bardziej, przeto organ ten nie może polegać na ustaleniach sądu cywilnego, które zostały oparte na nieprawdziwej, nierzetelnej dokumentacji sporządzonej przez organ administracyjny. Skarżący wskazali także, że złożyli wniosek o wznowienie postępowania o nadanie Aktu Własności Ziemi nr [...] wydanego na nazwisko Z. W. i S. podnosząc, że w okresie przed "uwłaszczeniem" przebieg granic ich nieruchomości był zupełnie odmienny oraz, że doszło do wydania Aktu Własności na niewłaściwą osobę. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący poinformowali na wstępie, iż wskażą nowe okoliczności w sprawie. W dalszej części pisma ponownie opisali jednak nieprawidłowości, jakie w ich odczuciu nastąpiły w okresie zakładania ewidencji i obmiarów, w tym zwłaszcza kierując zarzuty pod adresem ówcześnie zatrudnionego w Urzędzie Gminy w O. geodety. Do pisma dołączyli kserokopie znajdujących się już w aktach administracyjnych dokumentów z roku [...] odnoszących się do rozgraniczenia nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 20, 22 i 24 cytowanej już wyżej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., II SA 914/98, LEX nr 41816. Ewidencja powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian przedmiotowych i podmiotowych w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych, spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności (por. także § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz.U. 38, poz. 454) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 1998 r., II SA 810/98, LEX nr 41304; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 1998 r., II SA 1094/98, LEX nr 41305; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 1999 r., II SA 119/99, LEX nr 46215. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest zatem jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, o których mowa powyżej. W rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy. - Prawo geodezyjne i kartograficzne chodzi nadto jedynie o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych przez stronę danych – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2003 r. II SA 1478/01, LEX nr 156384, analogicznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r. Podkreślenia wymaga też, iż nie można w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalać i rozstrzygać o uprawnieniach wnioskodawcy do gruntu oraz o prawidłowości tytułów własności (aktów notarialnych, aktów własności ziemi, prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych), które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., II SA 1283/97, LEX nr 41273, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r., II SA 2099/00, LEX nr 82005 W konsekwencji skarżący aby doprowadzić do pożądanych zmian w ewidencji musieliby przedłożyć stosowne wskazane wyżej dokumenty (prawomocne wyroki sądowe, ostateczne decyzje administracyjne itd.) sporządzone po wprowadzeniu do ewidencji danych, z którymi skarżący się nie zgadzają, a jeśli rozstrzygnięć takich nie posiadają w pierwszej kolejności podjąć działania w celu wszczęcia postępowań rozstrzygających o prawie własności kwestionowanego pasa ziemi. W trakcie kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego skarżący dokumentów uprawniających i obligujących organ do wprowadzenia do ewidencji pożądanych zmian nie przedłożyli. We wszystkich składanych w trakcie postępowania pismach powołują się bowiem na zaszłości sięgające początku ubiegłego stulecia a także wieku XVIII, oraz stawiają zarzuty poszczególnym organom i osobom, których to zarzutów organ nadzoru geodezyjnego i kartograficznego nie może rozpoznać albowiem nie leży w jego gestii ocena ich prawdziwości. Notabene nawet w piśmie procesowym z dnia [...] r., w którym na wstępie skarżący sygnalizują, że wskażą nowe okoliczności sprawy w istocie po raz kolejny omawiają podłoże wprowadzenia do ewidencji w przeszłości danych, które kwestionują, nie przedkładają też żadnych stanowiących nowe rozstrzygnięcia wyroków, decyzji bądź umów. Na obecnym etapie orzekające w sprawie organy poprawnie oceniły zatem, iż nie przedłożenie przez skarżących stosownych nowych dowodów nie zezwala na dokonanie żądanych przez nich zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero bowiem uzyskane ewentualnie rozstrzygnięcia (podjęte np. przez sąd powszechny) mogłyby w przyszłości stać się podstawą zainicjowania przez skarżących ponownych starań o dokonanie zmian obecnych wpisów odnoszących się prawa własności. Notabene, jak to dostrzegły orzekające w sprawie organy, nie tylko rodzice skarżącej nie kwestionowali w przeszłości podanej w akcie własności powierzchni działek, ale nie podważali jej także skarżący. Aktem notarialnym z dnia [...] r. Rep. [...] przyjęli bowiem od rodziców S. i A. Z. przedmiotowe nieruchomości i pomimo, że podana w akcie powierzchnia działek wynosiła [...] ha (a nie obecnie wskazywane przez skarżących przeszło [...] hektary) nie zakwestionowali jej i chociaż, jak wynika z treści aktu, rodzice nie przedłożyli księgi wieczystej małżonkowie J. oświadczyli, że cyt. "życzą sobie zawarcia umowy". W konsekwencji decyzję organu I instancji uznać należy za poprawną. Zasadnie, z powodu nie przedłożenia dokumentów uzasadniających żądanie dokonania zmian w ewidencji odmawia ona bowiem uwzględnienia wniosku małżonków J. W efekcie za nie naruszającą prawa uznać należy też zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.