II SA/Gl 817/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w K., oznaczoną jako działka nr 1 i orzekł o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość w wysokości 15 701,00 zł. W dniu 20 maja 2014 r. Gmina K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Wojewody [...]. Następnie w dniu 22 maja 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja ta została wydana na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchyliła decyzję Wojewody z dnia [...] r. Obie te decyzje zostały zaskarżone przez Gminę do sądu administracyjnego. Tym samym w obrocie prawnym istnieją dwie decyzje Wojewody [...] dotyczące ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość. Z uwagi na powyższy skomplikowany stan prawny i zobowiązanie Gminy do uiszczenia wysokiego odszkodowania, który to obowiązek powinien być nałożony w sposób niebudzący wątpliwości i jednoznaczny, bowiem wiąże się z wydatkowaniem środków publicznych, zasadnym jest zdaniem strony skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania doręczono uczestnikom postępowania celem ustosunkowania się w terminie 5 dni. W piśmie z dnia 21 lipca 2014 r. J. K. działając w imieniu uczestników postępowania J. i W. K. wniósł o odrzucenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącej Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Mimo ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć o jej trudnej sytuacji finansowej. W tym miejscu należy zauważyć, że konieczność wypłacenia przez stronę skarżącą odszkodowania sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek wypłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem Gminy, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na okoliczność, iż wypłata odszkodowania w określonej wysokości spowoduje uszczuplenie majątku w takim stopniu, iż w konsekwencji dojdzie do wystąpienia nieodwracalnych skutków lub powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.