II SA/Gl 82/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. oraz S. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. znak [...] mocą którego wymierzono K. i S. M. grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...] określonego w tytule wykonawczym z dnia 30 sierpnia 2010 r. W skardze pełnomocnik skarżących K. i S. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazał, że uiszczenie wymierzonej grzywny będzie skutkować wyrządzeniem znacznej szkody oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżący, by zapłacić grzywnę musieliby zaciągnąć kredyt na znaczną kwotę, co wiąże się z ponoszeniem dodatkowych kosztów. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Samo oświadczenie pełnomocnika skarżących, że uiszczenie grzywny wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody oraz trudnymi do odwrócenia skutkami nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Pełnomocnik skarżących ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia o konieczności zaciągnięcia kredytu w związku z wymierzoną grzywną. Wskazać należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, bowiem w przypadku uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem Sądu skarżący w żaden sposób nie wykazali, iż w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia spełnione zostaną przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Takich okoliczności Sąd nie doszukał się również z urzędu. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 omawianej ustawy orzeczono jak w sentencji.