II SA/Gl 821/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budowli oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G. decyzją nr [...] z [...] r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 290 z późn. zm.), nakazał A. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego miejsca na gromadzenie odpadów stałych (śmietnika), na terenie nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr [...], obręb ewid. W.) w G. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] r., wpłynął doń wniosek Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa R. (dalej w skrócie PGL) o sprawdzenie legalności budowy obiektów na terenie ww. nieruchomości. W dniu [...] r. przedstawiciele PINB przeprowadzili oględziny w terenie stwierdzając, że na terenie działki stanowiącej własność A. W., znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Natomiast na terenie sąsiedniej nieruchomości wykonane zostało przez A. W. miejsce na gromadzenie odpadów stałych murowane o wymiarach 3,06 m x 3,20 m z dachem dwuspadowym konstrukcji drewnianej. Wewnątrz podłoże zostało utwardzone płytami betonowymi. Obiekt w całości usytuowany jest na terenie działki nr [...], stanowiącej własność PGL. Wg. oświadczenia inwestora – A. W. obiekt wybudował w lipcu 2015 r. bez zgody administracji architektoniczno - budowlanej. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że działka nr [...] stanowi grunt leśny i pozostaje w zarządzie nadleśniczego Nadleśnictwa R.. Ustalono także, że A. W. legitymował się umową dzierżawy nr [...] z dnia [...] r. zawartą pomiędzy nim, a Skarbem Państwa Państwowym Gospodarstwem Leśnym Nadleśnictwem R., której przedmiotem była ww. działka w celu prowadzenia ogrodu oraz jego zagospodarowania rekreacyjnego jednak umowa ta została rozwiązana. Jak wskazał dalej PINB zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-30". Cytowanym powyżej artykułem ustanowiono generalną zasadę obowiązkowego uzyskiwania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych. Z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia ustawodawca wyłączył obiekty i roboty budowlane wymienione w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy. Wyliczenie obiektów i robót stanowi listę zamkniętą co oznacza, że tylko te obiekty i roboty budowlane mogą być realizowane bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z definicją określoną w art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane obiekty małej architektury to niewielkie obiekty, do których należą w szczególności: obiekty kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury (lit. a), posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej (lit. b), obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (lit. c). Z treści powyższego przepisu wynika, że obiekty małej architektury to obiekty o rozmaitym przeznaczeniu, których podstawowym wspólnym wyróżnikiem są niewielkie rozmiary. Wśród przykładowo wymienionych obiektów małej architektury służących utrzymaniu porządku ustawodawca wskazał śmietniki. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego budowa obiektów małej architektury (czyli także śmietników) nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi podlega jedynie budowa obiektów małej architektury (w tym śmietników) w miejscach publicznych. Oznacza to, że budowa śmietników w miejscach, które nie mają charakteru publicznego, nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia. Niemniej jednak obiekty te powinny spełniać warunki przewidziane w obowiązujących przepisach. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenu obejmującego dzielnicę W.), teren działki nr [...] oznaczony jest jako 5ZL - 7ZL i 14ZL którego przeznaczeniem podstawowym są lasy, zaś przeznaczeniem dopuszczalnym są drogi wewnętrzne, ścieżki rowerowe piesze i konne, a także sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, włącznie ze stacjami bazowymi telefonii komórkowej - w ramach jakie umożliwiają przepisy odrębne. Budowa obiektu budowlanego wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W wypadku wybudowania obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastosowanie ma zatem przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki, o ile nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na zapisy planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym wypadku brak możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej A. W. reprezentowany przez r. pr. L. W. zarzucił naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie w sprawie, a także uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenu obejmującego dzielnicą W.. Zdaniem pełnomocnika śmietnik stanowi bowiem dopuszczalne urządzenie infrastruktury technicznej. Pełnomocnik wniósł także o zawieszenie postępowania na czas prowadzenia sprawy sądowej dotyczącej ustalenia prawa do gruntu, na którym został posadowiony śmietnik. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania wskazując następnie, iż w toku postępowania odwoławczego uzyskał z Wydziału Planowania Przestrzennego UM w G. informację nt. przeznaczenia działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - 6ZL tereny lasów oraz w niewielkim fragmencie 4KDZ1/2 - tereny dróg publicznych klasy zbiorczej. Ponadto działka nr [...] położona jest w granicach stref: ochrony konserwatorskiej oraz otuliny Parku Krajobrazowego Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe R. W ocenie organu II instancji rację ma PINB przyjmując, że budowę miejsca składowania odpadów stałych należy traktować jako budowę obiektu małej architektury, która aktualnie, o ile nie jest prowadzona w miejscu publicznym, nie wymaga zgłoszenia, ani tym bardziej pozwolenia (art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Nie wiadomo jedynie dlaczego organ powiatowy przyjął w swojej decyzji, iż sporny śmietnik powstał w 2015 r., skoro z treści oświadczeń Inwestora wpisanych do protokołu z czynności kontrolnych wynika, że miejsce na odpady stałe zostało wykonane ok. 2001, 2002 r. W związku z powyższym [...]WINB przyjmuje, że budowa istotnie odbyła się w latach 2001-2002. Należy przy tym zauważyć, że aż do dnia 11 lipca 2003 r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 2003 r. nr 80, poz. 718 z późn. zm.) budowa obiektów małej architektury, niezależnie od miejsca budowy, wymagała zgłoszenia, co wynikało z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w ówczesnym brzmieniu. Inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał, co sam przyznał w czasie kontroli. Co niezwykle istotne, ani ustawa z dnia 27 marca 2003 r., ani żadna z kolejnych noweli Prawa budowlanego nie przewidziała abolicji na już dokonane samowole budowlane. Skutkuje to koniecznością przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, aczkolwiek kontrowersją jest, czy winno ono być prowadzone w trybie art. 49b Prawa budowlanego dotyczącego legalizacji obiektów budowlanych, których budowa wymagała zgłoszenia, czy też może w trybie tzw. naprawczym tj. art. 50-51 Prawa budowlanego z uwagi na obecne regulacje dot. obiektów małej architektury. Ostatecznie [...]WINB obiera stanowisko, że właściwym sposobem załatwienia sprawy jest druga spośród wspomnianych procedur, a to z uwagi na brzmienie przepisu przejściowych jakie towarzyszyły wprowadzeniu ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Zgodnie z art. 7 ust. 1 noweli, Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust 2. Z racji tego, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte po wejściu w życie nowelizacji należy zastosować, zdaniem [...]WINB, procedury obecne. Na marginesie wskazać trzeba, że konieczność zgodności inwestycji z porządkiem planistycznym jest identyczna na gruncie każdej z procedur legalizacyjnych prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W rozpatrywanym przypadku zgodność taka nie zachodzi, co skutkuje koniecznością nakazania rozbiórki. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...] oznaczony jest bowiem jako 5ZL - 7ZL i 14ZL, którego przeznaczeniem podstawowym są lasy. Przeznaczeniem zaś dopuszczalnym są jedynie drogi wewnętrzne, ścieżki rowerowe piesze i konne, a także sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, włącznie ze stacjami bazowymi telefonii komórkowej - w ramach jakie umożliwiają przepisy odrębne. Przedmiotowy śmietnik nie kwalifikuje się jako żaden z rodzajów obiektów wskazanych jako przeznaczenie dopuszczalne, nie mieści się też w przeznaczeniu podstawowym - las, gdzie obowiązuje nakaz zachowania istniejącej zieleni leśnej. Odnośnie zarzutu odwołania, jakoby śmietnik stanowił jednak infrastrukturę techniczną umożliwiając odbiór odpadów z posesji odwołującego, [...]WINB pragnie zauważyć, że wprawdzie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. w sprawie planu miejscowego istotnie nie zawiera definicji urządzeń infrastruktury technicznej, to jednak w § 5 ust. 2 tejże uchwały zapisano, że pozostałe określenia użyte w ustaleniach planu należy rozumieć zgodnie z definicjami zawartymi w obowiązujących przepisach odrębnych. Zgodnie zaś z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 2147 z późn. zm.) przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Nie ma zatem wśród tego wyliczenia miejsc gromadzenia odpadów stałych na potrzeby prywatnej posesji. Wobec braku zgodności przedmiotowego miejsca na gromadzenie odpadów z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że doszło do niedającego się usunąć naruszenia prawa, co skutkować musi orzeczeniem o rozbiórce. [...]WINB nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania, gdyż był on oparty o zawisły przed sądem cywilnym spór o prawa do działki, na której postawiono obiekt. Dla wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę wystarczająca zaś była w ocenie [...]WINB sprzeczność obiektu z planem miejscowym. Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r. A. W. reprezentowany przez r. pr. L. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nieważności postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie: art. 29, 30, a także art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż przepisy te mają zastosowanie w sprawie; art. 7 ustawy z dn. 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo Budowlane i niektórych innych ustaw poprzez błędną wykładnię tego przepisu; § 21 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenu obejmującego dzielnicę W. poprzez błędną wykładnię tego przepisu; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł m.in., iż nie zgadza się z uznaniem, że obiekt w chwili jego wybudowania wymagał zgłoszenia. Skoro bowiem, co oczywiste, postępowanie zostało wszczęte po wejściu w życie nowelizacji Prawa budowlanego, to należy zastosować przepisy obecnie obowiązujące - korzystne dla inwestora nie wymagające zgłoszenia, jak również pozyskania pozwolenia na budowę obiektu małej architektury nie znajdującego się w miejscu publicznym. Nadto "wybrany" przez organ tryb postępowania legalizacyjnego określony w art. 50 i 51 ustawy Prawo Budowlane zasadniczo stosuje się do robót budowlanych będących w toku. Tym bardziej zatem [...]WINB winien był przyjąć stanowisko, iż w sprawie (o ile w ogólne zaistniała samowola budowlana) należy zastosować art. 49b ustawy Prawo Budowlane. Zdaniem pełnomocnika w sprawie nie zachodzi również niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Śmietnik może bowiem zostać zaliczony do urządzeń infrastruktury technicznej, o których stanowi § 21 ww. uchwały. Definicja urządzeń infrastruktury technicznej zawarta w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie dotyczy bowiem przedmiotowego obiektu budowlanego, gdyż został on wybudowany ze środków własnych inwestora i dodatkowo na nieruchomości przeznaczonej w planie miejscowym na cele leśne. Podkreślić należy, że śmietnik służy do odbierania odpadów z nieruchomości inwestora i z tego powodu jest urządzeniem infrastruktury technicznej Poza powyższym wskazać trzeba, że w dniu 6 marca 2013 r. skarżący zawarł umowę dzierżawy z właścicielem działki, tj. Nadleśnictwem R.. Na mocy umowy część tej działki (480 m2) została oddana w posiadanie odwołującemu w celu prowadzenia ogrodu oraz jego zagospodarowania rekreacyjnego. Zgodnie z § 5 ust. 3 - najemca nie może wznosić na przedmiocie najmu żadnych obiektów trwale związanych z gruntem. Umowa dopuszczała zatem budowę na dzierżawionej działce śmietnika, który nie jest obiektem trwale związanym z gruntem. Okoliczność, czy umowa została rozwiązana pozostaje sporna pomiędzy stronami, a ocena tej kwestii pozostaje poza zakresem jurysdykcji organów nadzoru budowlanego. Nadto w postępowaniu sądowym prowadzonym przez Sąd Rejonowy w G. nastąpi rozstrzygnięcie kwestii o kluczowym znaczeniu dla przedmiotowego postępowania administracyjnego tj. tytułu prawnego do gruntu, na którym inwestor posadowił śmietnik. Wystąpiły zatem przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Wskazać w tym miejscu należy, że bezspornym w sprawie jest, iż A. W. na przedmiotowej działce usytuował obiekt określany zarówno w decyzjach, jak też odwołaniu i skardze jako miejsce na odpady stałe (śmietnik). Śmietnik w całości usytuowany jest na terenie działki nr [...]. Według oświadczenia inwestora - A. W., obiekt został wybudowany około 2001-2002 r. Jak wynika z oświadczenia, a także informacji uzyskanej przez organy z Urzędu Miasta w G., budowy inwestor nie zgłosił. Trafnie w konsekwencji [...]WINB ocenił, że budowę miejsca składowania odpadów stałych należy traktować jako budowę obiektu małej architektury, która aktualnie, o ile nie jest prowadzona w miejscu publicznym, nie wymaga zgłoszenia, ani tym bardziej pozwolenia (art. 30 ust. 1 pkt 4 Pr. bud.). Jednakowoż aż do dnia 11 lipca 2003 r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw budowa obiektów małej architektury, niezależnie od miejsca budowy, wymagała zgłoszenia, co wynikało z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w ówczesnym brzmieniu. Inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał, co sam przyznał w czasie kontroli. Skutkuje to koniecznością przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Słusznie w tej mierze organ zastosował tryb tzw. naprawczy tj. art. 50-51 Prawa budowlanego z uwagi na obecne regulacje dot. obiektów małej architektury. Jak bowiem wyjaśniono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów sygn. II OPS 1/16 z dnia 3 października 2016 r. Do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), a także art 51 ust 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie naruszył też przepisów przejściowych jakie towarzyszyły wprowadzeniu ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Zgodnie z art. 7 ust. 1 noweli Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust 2. Przepis ten dotyczy jednak trybu prowadzenia postępowania legalizacyjnego, nie zaś oceny samowoli która w przeszłości miała miejsce. Słusznie tedy [...]WINB ocenił, że skoro niniejsze postępowanie zostało wszczęte po wejściu w życie nowelizacji to należy zastosować procedury obecne. W konsekwencji skoro inwestor zrealizował inwestycję samowolnie to stosownie do przepisów Prawa budowlanego rozważyć należało możliwość legalizacji, która jednak stosownie do przepisów Prawa budowlanego możliwa byłaby jedynie pod warunkiem zgodności inwestycji z planem miejscowym. W przedmiotowej zaś sprawie ustalenia obowiązującego planu miejscowego, w ewidentny sposób wykluczają możliwość usytuowania na przedmiotowej działce obiektu, o którym mowa. Słusznie w tej mierze wskazuje [...]WINB, iż śmietnik położony jest na działce o przeznaczeniu 6ZL - tereny lasów, dla którego obowiązują, stosownie do pisma urzędu Miejskiego w G. z dnia 17 maja 2017 r. (wbrew twierdzeniom skargi w tym zakresie wskazany w piśmie plan dalej bowiem obowiązuje) zgodnie z § 21 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. następujące ustalenia: Dla terenów o symbolach 1ZL - 15ZL ustala się: przeznaczenie podstawowe: lasy, co oznacza zachowanie istniejącej zieleni leśnej, przeznaczenie dopuszczalne: drogi wewnętrzne, ścieżki rowerowe, piesze i konne, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, włącznie ze stacjami bazowymi telefonii komórkowej - w ramach jakie umożliwiają przepisy odrębne. Dla terenów wymienionych w ust. 1, ustala się następujące zasady zagospodarowania: nakaz: dla 5ZL-7ZL i 14ZL - przestrzegania ograniczeń wynikających z położenia terenu w obszarze otuliny Parku Krajobrazowego, wg ustaleń rozdziału 3 i 6, /.../ Przedmiotowy śmietnik nie kwalifikuje się jako żaden z rodzajów obiektów wskazanych jako przeznaczenie dopuszczalne, nie jest bowiem drogą wewnętrzną, ścieżką rowerową, pieszą lub konną, nie stanowi sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, włącznie ze stacjami bazowymi telefonii komórkowej. Z oczywistych przyczyn nie mieści się też w przeznaczeniu podstawowym - las, gdzie obowiązuje nakaz zachowania istniejącej zieleni leśnej. Nie do przyjęcia jest zdaniem Sądu, argumentacja pełnomocnika skarżącego, że śmietnik stanowi jakiekolwiek urządzenie infrastruktury technicznej, nie stanowi bowiem żadnego obiektu umożliwiającego techniczną obsługę nieruchomości, mieszczącego się w szerokim pojęciu uzbrojenia terenu.. Wprawdzie zaś uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. uchwalająca plan miejscowy istotnie nie zawiera definicji urządzeń infrastruktury technicznej, to jednak w § 5 ust. 2 tejże uchwały zapisano, że pozostałe określenia użyte w ustaleniach planu należy rozumieć zgodnie z definicjami zawartymi w obowiązujących przepisach odrębnych. Słusznie tedy organ odwoławczy zaznacza, co zresztą stanowi w orzecznictwie kwestię niewątpliwą, że zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Nie ma zatem wśród tego wyliczenia miejsc gromadzenia odpadów stałych na potrzeby prywatnej posesji a zamieszczony spis stanowi zbiór zamknięty. W konsekwencji zgodnie z ww. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest dopuszczalne usytuowanie na przedmiotowej działce jakichkolwiek nie wyliczonych w planie obiektów, niemożliwa jest tym samym legalizacja obiektu zrealizowanego samowolnie, a tym samym obowiązkiem organu było nakazanie inwestorowi rozbiórki obiektu. Bez znaczenia są w tej mierze sformułowane w odwołaniu i skardze argumenty dotyczące treści zawartej pomiędzy skarżącym a Nadleśnictwem R. umowy, niezależnie bowiem od jej treści umowa nie może liberalizować zapisów planu miejscowego i zezwalać na sprzeczne z planem wykorzystanie terenu. Wbrew twierdzeniom skargi słusznie także organ odmówił wnioskowanego przez pełnomocnika skarżącego zawieszenia postępowania albowiem spór co do własności działki z oczywistych przyczyn nie stanowi kwestii wstępnej, która do zawieszenia uprawniałaby. Przyczyną orzekającej o obowiązku rozbiórki decyzji nie była bowiem kwestia braku po stronie skarżącego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lecz sprzeczność śmietnika z planem miejscowym, występująca niezależnie od tego do kogo teren działki należy. Powód uznania niedopuszczalności legalizacji został w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyłuszczony jasno i klarownie. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369) orzekł jak w sentencji.