II SA/Gl 821/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Rady Miasta Rydułtowy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr NPII.4131.1.428.2020 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miasta Rydułtowy uchwałą z 26 marca 2020 r. nr 17.191.2020 w sprawie zmiany w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Rydułtowy dokonała w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Rydułtowy, stanowiącym załącznik do uchwały z 19 stycznia 2017 r. nr 26.255.2017. Uchwała ta wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), art. 4 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 2a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010) a także art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461). Wojewoda Śląski w Katowicach rozstrzygnięciem nadzorczym z 30 kwietnia 2020 r. nr NPII.4131.1.428.2020 wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Rydułtowy z 26 marca 2020 r. nr 17.191.2020 w sprawie zmiany w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Rydułtowy w części określonej w: § 1 pkt 1 jako niezgodnej z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; § 1 pkt 8 w zakresie w jakim nadaje nowe brzmienie § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 Regulaminu, jako niezgodnej z art. 4 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 6r ust. 3b wyżej wymienionej ustawy oraz § 1 pkt 8 w zakresie w jakim nadaje nowe brzmienie § 3 ust. 2 pkt 3 Regulaminu jako niezgodnej z art. 4 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 6r ust. 3b przywoływanej ustawy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg działań w sprawie, a następnie przywołano treść art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W dalszej części rozstrzygnięcia nadzorczego uznano za niezgodny z prawem § 1 pkt 1 uchwały nadający nowe brzmienie § 1 ust. 2 pkt 10 i 11 Regulaminu. W pkt 10 przedmiotowego Regulaminu dokonano podziału jednej frakcji selektywnie zbieranych odpadów komunalnych to jest zużytych opon na: opony z pojazdów ciężarowych, sprzętu budowlanego, urządzeń przemysłowych i ciągników rolniczych i pozostałe opony. W ocenie organu nadzoru brak jest podstaw prawnych dla dokonania takiego podziału wskazanej frakcji selektywnie zbieranych odpadów komunalnych. W tożsamy sposób organ nadzoru uznał regulację zamieszczoną w pkt 11 przedmiotowego Regulaminu w zakresie podziału frakcji odpadów budowlanych i rozbiórkowych na: gruz, papę odpadową, materiały izolacyjne, odpady materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia i na pozostałe odpady budowlane i rozbiórkowe. Ostatnim elementem rozstrzygnięcia nadzorczego uczyniono regulację zamieszczoną w § 1 pkt 8 poddanej rozstrzygnięciu nadzorczemu Uchwały nadająca nowe brzmienie § 3 ust. 1 - 3 Regulaminu. W ocenie organu nadzoru ustalona częstotliwość pozbywania się odpadów niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, a także z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, ogrodów działkowych oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe unormowana została niezgodnie z delegacją ustawową. Dostrzeżone uchybienia uzasadniają stwierdzenie nieważności nadzorowanej uchwały we wskazanym zakresie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą uchwałę wniosło Miasto Rydułtowy reprezentowane przez radcę prawnego L.C.. Wskazanemu rozstrzygnięciu postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego to jest art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez faktyczne pozbawienie strony możliwości złożenia wyjaśnień w terminie umożliwiającym ich rozważenie, nadto wskazano na naruszenie prawa materialnego a to art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. b o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ stanowiący gminy nie może dokonać podziału frakcji na wskazane w przedmiotowej Uchwale. Nadto podniesiono, że taki zakaz nie wynika z brzmienia tego przepisu. Wskazano również na naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 6r ust. 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie w zakresie określenia częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych poprzez wskazanie takiej częstotliwości, która nie odpowiada wymogom wynikającym z brzmienia przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty stawiane wydanemu rozstrzygnięciu nadzorczemu, odwołując się przy tym do orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W rozpatrywanej sprawie Sąd dopatrzył się takich uchybień w kwestionowanym rozstrzygnięciu, które uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi. Przedmiotowa skarga rozpoznana została w trybie przewidzianym art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie przywołać stan prawny mający znaczenie dla oceny występującej sytuacji faktycznej w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do postanowień art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, a zgodnie z art. 7 tego aktu organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Po myśli art. 8 przywoływanego aktu Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, a przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Zgodnie z art. 163 Konstytucji RP samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych, a według art. 165 przywoływanego aktu samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej. Po przybliżeniu konstytucyjnych podstaw funkcjonowania samorządu terytorialnego przyjdzie przywołać regulacje ustawowe w tym zakresie. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po myśli art. 91 ust. 4 tej ustawy w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z ust. 5 tego artykułu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 92 ust. 1 powoływanej ustawy organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia albo w toku tego postępowania, może wstrzymać ich wykonanie. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przywołany powyżej stan normatywny odnieść należy do sytuacji faktycznej występującej w rozpoznawanej sprawie. Miasto Rydułtowy uchwałą z 26 marca 2020 r. nr 17.191.2020 w sprawie zmiany uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Rydułtowy, znowelizowała swoją uchwałę normującą Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie miasta. Organ nadzoru zakwestionował trzy rozwiązania w przedmiotowej uchwale, przy czym dwa zarzuty są jednorodne, a trzeci jest autonomicznym zarzutem. Dwa pierwsze zarzuty związane są z rozbudowaniem w kwestionowanej uchwale frakcji odpadów komunalnych. W uchwale tej rozbudowano frakcję zużytych opon poprzez wyodrębnienie opon z pojazdów ciężarowych, sprzętu budowlanego, urządzeń przemysłowych i ciągników rolniczych i pozostałych opony oraz frakcję odpadów budowlanych i rozbiórkowych na: gruz, papę odpadową, materiały izolacyjne, odpady materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia i na pozostałe odpady budowlane i rozbiórkowe. W ocenie organu nadzoru rozwiązania przyjęte w przedmiotowej uchwale sprzeczne są z treścią art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminie. Stanowisko organu gminy wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym nie jest trafne. Organ nadzoru utrzymuje, że gmina w przedmiotowej uchwale obowiązana jest w sposób ścisły stosować przepis ustawy, który wymienia "zużyte opony" oraz "odpady budowlane i rozbiórkowe" jako autonomiczne frakcje, które nie mogą być w inny sposób ujmowane. Tak zaprezentowane stanowisko odwołuje się do ściśle literalnego i bardzo wąskiego rozumienia tej delegacji ustawowej. Stanowisko organu nadzoru, jak można je rozumieć, sprowadza się do tego, że w przedmiotowej uchwale mają być in extenso wymienione te frakcje odpadów, które zostały w przywołanej normie wyodrębnione. W tej sytuacji przywołać należy treść art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Zgodnie z nim przyjmowany przez gminę regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych obejmujących zużyte opony i odpady budowlane i rozbiórkowe. Przywołane brzmienie delegacji ustawowej pozwala podzielić stanowisko prezentowane przez gminę, że dochowała ona wymogów wynikających z jej postanowień. Zdaniem składu orzekającego gmina podejmująca uchwałę obowiązana jest do unormowania kwestii związanej z odbiorem "zużytych opon" jak również "odpadów budowlanych i rozbiórkowych", natomiast nie jest to równoznaczne z tym, że w przepisach przyjmowanej uchwały obowiązana jest wiernie powtórzyć treść przywołanego przepisu. Na marginesie można zauważyć, że w przypadku powielenia przez organ gminy przepisu ustawowego, wielokrotnie organy nadzoru zarzucały powielanie regulacji ustawowej. Przyjmując wskazany regulamin, gmina obowiązana jest do uwzględnienia wszystkich frakcji wymienionych w poszczególnych postanowieniach delegacji dla wydania aktu prawa miejscowego, natomiast to w jaki sposób ujmie poszczególne frakcje zostało jej pozostawione do samodzielnego unormowania. Istotnym jest, aby przyjmując ten akt gmina nie naruszyła postanowień delegacji i nie wyszła poza zakres poszczególnych frakcji. Ponadto przyjdzie zauważyć, że mocą wskazanej uchwały gmina obowiązana jest do przyjęcia regulacji w zakresie regulaminu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, a zatem takiego zbierania odpadów, które pozwalało będzie na ich wyodrębnienie. W przypadku pierwszej z nich "zużytych opon" dokonany przez gminę podział uwzględnia ich specyfikę i pozwala na odrębne ich segregowanie. Takie ujęcie tego zagadnienia w ocenie składu orzekającego posiada swoje umocowanie w treści delegacji ustawowej, ponieważ pozwala na lepszą organizację selektywnej zbiórki odpadów w kontekście tej ich grupy. Sytuacja ta staje się jeszcze bardziej widoczna w przypadku odpadów budowlanych i rozbiórkowych, ponieważ jest to zbiorcze określenie bardzo różnych odpadów komunalnych. Tym samym wprowadzenie pewnego ich rozróżnienia dokonywanego w ramach ogólnego ujęcia jest zasadne, ponieważ pozwoli na zbieranie określonych elementów wskazanej frakcji, a nie będzie generowało zbierania zmieszanych odpadów zaliczanych do tej frakcji. Ograniczenie się wyłącznie do wskazanej frakcji skutkować będzie zniweczeniem skutków selektywnego ich zbierania. Sygnalizowane tu rozczłonkowanie frakcji odpadów budowlanych i rozbiórkowych znajduje umocowanie w unormowaniach prawnych normujących katalog odpadów, w których ta kategoria jest rozbudowa i bardzo różnorodna. Jednoznacznego podkreślenia wymaga to, że w przedmiotowej uchwale gmina nie naruszyła przywoływanego powyżej przepisu, a dokonała jedynie rozczłonkowania występującej frakcji na mniejsze elementy. Takie ujęcie spornego zagadnienia nie daje podstaw dla jego kwestionowania i uznania, że naruszony został wskazany przepis i to w stopniu istotnym uzasadniającym jego eliminację z porządku prawnego. W świetle poczynionych uwag stanowisko organu nadzoru nie może być uznane za trafne, ponieważ przyjmując kwestionowaną regulację skarżąca gmina nie dopuściła się naruszenia obwiązujących regulacji prawnych, a w szczególności przepisu zawierającego delegację dla wydania spornej uchwały, a tym samym brak było podstaw dla wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego wskazany przepis został uznany za sprzeczny z prawem i wyeliminowany z porządku prawnego. Oznacza to, że wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi wynikająca z postanowień art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Drugim zarzutem kierowanym pod adresem gminy w rozstrzygnięciu nadzorczym uczyniono regulację zamieszczoną w § 1 pkt 8 przedmiotowej Uchwały nadająca nowe brzmienie § 3 ust. 1 - 3 Regulaminu. W ocenie organu nadzoru ustalona częstotliwość pozbywania się odpadów niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, a także z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, ogrodów działkowych oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe unormowana została niezgodnie z delegacją ustawową. Tak sformułowany zarzut organu nadzoru wymusza przywołanie wprost przepisów delegacji ustawowej jak również kwestionowanej uchwały. Stosownie do postanowień art. 6r ust. 2 przedmiotowej ustawy rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zgodnie natomiast z ust. 3b tego przepisu dopuszcza się zróżnicowanie częstotliwości odbierania odpadów, w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W § 1 pkt 8 kwestionowanej uchwały Rada Miasta Rydułtowy wprowadziła następującą regulację, "ustala się następująca częstotliwość pozbywania się niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych: z zabudowy jednorodzinnej - raz na 2 tygodnie od kwietnia do października, raz w pozostałym okresie; z zabudowy wielolokalowej - 3 razy w tygodniu; z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne - nie rzadziej niż 1 raz w miesiącu z zastrzeżeniem pkt. 4; z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, ogrodów działkowych oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - nie rzadziej niż 1 raz miesiącu od kwietnia do października, w pozostałym okresie na bieżąco w miarę potrzeby powstawania odpadów; z koszy ulicznych - nie rzadziej niż 1 raz w tygodniu". Jak zostało to powyżej zasygnalizowane organ nadzoru kwestionuje prawidłowość tej regulacji podnosząc, że częstotliwość odbioru odpadów nie uwzględnia wymogów wynikających z postanowień ustawy, przy czym wskazuje on na pkt 3 i 4 przywoływanej powyżej regulacji. Dostrzec należy, że organowi nadzoru umknęło to, że w delegacji ustawowej (art. 6r ust. 3b) mowa jest jedynie o budynkach wielolokalowych i budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. W tym zakresie postanowienia uchwały nie naruszają treści wskazań zawartych w przywołanym przepisie, a wręcz przeciwnie można dostrzec, że częstotliwość odbioru odpadów jest większa niż wynika to z postanowień przepisu ustawy. Kwestionowane przez organ nadzoru pkt 3 i 4 § 1 pkt 8 odnoszą się do nieruchomości, które nie zostały w ustawie wymienione. Oznacza to, że w tym zakresie gmina przyjęła regulację, która nałożyła na nią dodatkowe obowiązki w zakresie odbierania odpadów komunalnych i regulacja ta odwołuje się do wskazań wynikających z treści art. 6r ust. 3b, gdy idzie o podział częstotliwości odbioru w zależności od pory roku. Nadto wskazana częstotliwość odbioru odpadów komunalnych, a zwłaszcza wykorzystane pojęcie niedookreślone "na bieżąco", musi być widziane w kontekście w jakim zostało ono użyte. Zgodzić się przyjdzie z organem nadzoru, że nie jest to precyzyjne określenie częstotliwości odbioru odpadów, jednakże w polu widzenia należy mieć nieruchomości z jakich odpady te są odbierane, a mianowicie z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne oraz z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, ogrodów działkowych oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W świetle powyższego dostrzeżone uchybienie uznać należy za nieistotne i nie dające podstawy do jego eliminacji z obrotu prawnego. W konsekwencji opowiedzieć należy się za stanowiskiem, że w przypadku omawianego zarzutu kwestionowana regulacja wprowadza pkt 1 i 2 unormowania dalej idące niż minimalne wymogi wynikające z treści delegacji, natomiast przepisy zawarte w pkt 3 i 4 stanowią dodatkową regulację przyjętą przez gminę. Na marginesie można zauważyć, że gmina w skardze do tutejszego Sądu odniosła się do podniesionego zarzutu organu nadzoru i wskazała, że częstotliwość odbioru tego typu odpadów będzie normowana w stosownych umowach podpisywanych z właścicielami nieruchomości wskazanych w § 3 pkt 3 i 4 kwestionowanego przepisu. Skoro w omawianym zakresie gmina nie dopuściła się stawianego jej w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutu, to tym samym wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi. Do rozważenia pozostaje jeszcze pierwszy zarzut sformułowany w skardze, a mianowicie nie zapewnienie gminie czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym. Podzielić należy stanowisko organu nadzoru, że uchybienia w omawianym zakresie co do zasady nie stanowią samoistnej przesłanki uwzględnienia skargi wniesionej na rozstrzygnięcie nadzorcze. W rozpoznawanej sprawie sytuacja wygląda o tyle odmiennie, że być może w przypadku zapewnienia gminie odpowiedniego czasu na zajęcie stanowiska w sprawie i zwrócenie uwagi na motywy, którymi kierowała się przy podejmowaniu spornej uchwały, czy też na zwrócenie uwagi co do oczywistego przeoczenia w zakresie częstotliwości odbioru odpadów niesegregowanych, to wówczas rozstrzygnięcie nadzorcze nie zostało by wydane i nie zachodziłaby konieczność wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze podniesione okoliczności można przychylić się do stanowiska prezentowanego przez pełnomocnika skarżącej gminy, że w przypadku prawidłowego poinformowania gminy o uruchomieniu postępowania nadzorczego i zapewnienia jej czynnego udziału w tym postępowaniu dałoby się uniknąć wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. W tych okolicznościach zarzut naruszenia postanowień art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zasługuje na uwzględnienie, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi przewidziana treścią art. 148 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następstwem niniejszego wyroku jest wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z 30 kwietnia 2020 r. Mając na uwadze obowiązujące unormowania prawne jak również rozważania zamieszczone w przedmiotowym wyroku organ nadzoru winien podjąć prawem przewidziane działania. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z treścią art. 200 w związku z art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego mając na uwadze postanowienia art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. ec