II SA/Gl 822/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. B. i S. B. (dalej zwanych "inwestorami"). Pozwolenie obejmowało budowę budynku mieszkalno-handlowego w przy ul. [...] w Z., na działkach nr ewid. 1, 2. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że inwestorzy wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wskazanego powyżej budynku. Do wniosku załączyli wymagane przepisami prawa budowlanego dokumenty. Według organu wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. woj. śląskiego z [...] r. poz. [...]). Organ podał także, że w toku postępowania uwagi wnieśli J. B. i R. B., podnosząc m.in. iż projektowany budynek znajduje się w pobliżu działek, których są właścicielami. W związku z tym poddali pod rozwagę przesunięcie projektowanej budowy w głąb działki w kierunku ulicy [...], w celu zmniejszenia wzajemnego zasłaniania budynków oraz lepszej widoczności. Jednak nie zyskało to aprobaty organu, który nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestycja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Według organu projektowany budynek spełnia wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie powoduje zacieniania budynków znajdujących się w jego otoczeniu. W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. i R. B. podnieśli, że na stanowiących ich własność działkach nr: 3 oraz 4, w odległości 4 metrów od granicy z działką inwestorów usytuowany jest dwukondygnacyjny budynek mieszkalny wraz z garażem, przy czym planowany budynek znajdować się będzie na wysokości ich działek. Tymczasem we wschodniej części tych działek znajduje się podwórko pełniące rolę wypoczynkową oraz balkon z tarasem widokowym. Ze względu na bliską odległość od granicy ich działek oraz przyszłe stosunki sąsiedzkie istnieje potrzeba przesunięcia projektowanej budowy w kierunku działki nr 5, a zwłaszcza w kierunku ul. [...]. Wniesione odwołanie nie przyniosło jednak zamierzonego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku mieszkalno-handlowego na terenie dwóch działek nr: 1 i 2, przy czym pierwsza z nich graniczy od strony zachodniej z działkami nr: 4 i 3, stanowiącymi własność odwołujących się. Według projektu planowany budynek mieszkalno-handlowy znajdować się będzie w odległości 4,50 m. od granicy z tymi działkami, przy czym odległość pomiędzy projektowanym budynkiem, a budynkiem odwołujących się wynosi około 9 metrów. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu wniosków dotyczących zmiany planowanej lokalizacji budynku mieszkalno-handlowego Wojewoda stwierdził, że jeśli planowane usytuowanie budynku jest zgodne z planem miejscowym oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), to kwestia podnoszona przez odwołujących pozostaje poza sferą kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda odniósł się także do planu miejscowego, przytaczając treść jego postanowień, znajdujących zastosowanie w sprawie. Wskazał, że działka inwestycyjna nr 1 położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolami planistycznym: 4MN1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz 2UU1 - tereny zabudowy usługowej. Działka nr 2 znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2UU1 - tereny zabudowy usługowej. Projektowany budynek będzie realizowany niemal w całości w jednostce planistycznej 4MN1. Według organu funkcja mieszkalno-handlowa projektowanego budynku jest zgodna z przeznaczeniem terenów 4MN1 i 2UU1. W zgodzie z planem miejscowym jest także powierzchnia użytkowa części handlowej wynosząca 27,7% powierzchni budynku. Organ stwierdził ponadto zgodność z nakazami planu, dotyczącymi maksymalnej szerokość elewacji frontowej oraz maksymalnego poziom parteru. Dochowane zostały także określone planem miejscowym wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu tj.: - budynek będzie posiadał 2 kondygnacje (miejscowy plan dopuszcza budynki dwukondygnacyjne), - wysokość budynku to 9,04 m. (wg. planu miejscowego maksymalna wysokość to 12 m.), - budynek będzie posiadał dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowej 25° (miejscowy plan dopuszcza dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych od 20-45 °), - tereny zabudowane stanowią 15% powierzchni działek inwestycyjnych (miejscowy plan na terenach MN1 dopuszcza maksymalnie 20%, zaś na terenach UU1 maksymalnie 35%), - teren biologicznie czynny stanowi 62,60% powierzchni działek inwestycyjnych (miejscowy plan przewiduje ten wskaźnik dla terenów MN1 jako minimum 60%, zaś dla terenów UU1 jako minimum 30%), - zaprojektowano 5 miejsc postojowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych (miejscowy plan dla terenów MN zawiera wymóg minimum 1 miejsca postojowego na mieszkanie, zaś dla terenów U minimum 1 miejsce postojowe na 50m2 powierzchni użytkowej). Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowany budynek mieszkalno-handlowy został usytuowany w odległości 4,50 m od granicy działek nr: 4 i 3, co według Wojewody pozostaje w zgodzie z regulacją § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy zaakcentował, że kwestia związana z zacienianiem działki odwołujących się - nie podlega ochronie w świetle przepisów prawa budowlanego. Ochronie prawnej podlega na gruncie przepisów § 13 i 60 ww. rozporządzenia jedynie zacienianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach, znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu niezabudowanej części działki (podwórka pełniącego rolę wypoczynkową) jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym odwołujących. W odniesieniu do kwestii przesłaniania budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce odwołujących się organ odwoławczy wskazał, że projektowany obiekt posiada wysokość 9,04 m., zaś odległość pomiędzy tym budynkiem, a budynkiem mieszkalnym odwołujących wynosi około 9 m. Otwór okienny w budynku odwołujących się znajduje się na wysokości około 2 m. Zatem spełnione zostały wymogi określone w § 13 ust. 1 pkt 1a ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda stwierdził także, że odprowadzanie wód opadowych z dachu projektowanego obiektu odbywać się będzie w zgodzie z § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia. Ścieki zostaną natomiast odprowadzone do istniejącej studni kanalizacyjnej usytuowanej na terenie stanowiącym własność inwestorów. Działki inwestycyjne posiadają dostęp do drogi publicznej. Ponadto inwestorzy złożyli pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do akt dołączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się przynależnością do Śląskiej Okręgowej Izby Architektów oraz Śląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. W konkluzji organ stwierdził, iż inwestorzy spełnili wymogi określone w art. 35 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 Prawo budowlanego. W konsekwencji nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). W skardze na powyższą decyzje pełnomocnik skarżących, będący adwokatem, zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji nieuwzględniającej uzasadnionych interesów skarżących, poprzez uznanie, że argument dotyczący wzajemnego zasłaniania i lepszej widoczności nie znajduje zastosowania. Zaakcentował, że w powyższym przepisie ustawodawca dał wyraz istnieniu okoliczności, które biorąc pod uwagę nawet spełnienie wszystkich przewidzianych prawem wymagań co do projektowania i budowy obiektu budowlanego, mogą powodować takie uciążliwości, które stoją na przeszkodzie udzieleniu pozwolenia na budowę, a których obowiązek zgłaszania włożono właśnie na "osoby trzecie", których to uzasadnione interesy projektowanym budynkiem zostają zagrożone. W skardze zaakcentowano, ze według informacji uzyskanych od projektanta budynku wymiar 15,8 m. może zostać przesunięty o 0,5 m. w kierunku działki nr 5, a wymiar 22,30 m. o 8 m. w kierunku ul. [...]. Jednocześnie zakwestionowano stanowisko Wojewody, jakoby interes w niezacienianiu niezabudowanej części działki był jedynie interesem faktycznym skarżącej, a nie interesem prawnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę wniósł także pełnomocnik inwestorów, będących uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego, wnosząc o jej oddalenie wobec jej całkowitej bezzasadności. Organ odwoławczy szczegółowo i wyczerpująco uzasadnił bowiem prawidłowość decyzji organu i Instancji. Stanowisko organu odwoławczego odnośnie braku ochrony prawnej na gruncie prawa budowlanego przed zacienianiem niezabudowanej części gruntu jest prawidłowe i wynika wprost z art. § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a interes w niezacienianiu niezabudowanej części działki jest interesem faktycznym, a nie prawnym, skarżącej. Wyznacznikiem zaś zakresu, w jakim wydający decyzję ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy praw materialnego. Poszanowanie interesów osób trzecich polega przy tym na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik inwestorów wniósł także o oddalenie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przedstawiając w tym zakresie wywód prawny. Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej, popierając skargę zaakcentował, że istotą sprawy jest zacienienie tarasu oraz okna znajdującego się na poziomie parteru i w tym upatruje interesu prawnego. Natomiast problematyka zacieniania nieruchomości jest uboczna dla sprawy. Jednocześnie oświadczył, że nie jest w stanie wskazać konkretnej normy prawa budowlanego naruszonego przez kwestionowaną decyzję, a także nie jest w stanie odnieść się do wymogów § 13 i 60 Rozporządzenia wykonawczego, gdyż sam nie przeprowadzał w tym zakresie stosownych badań, przy czym nie wiadomo, czy takie badania przeprowadził organ budowlany. Natomiast obecny na rozprawie pełnomocnik uczestników, będących inwestorami wniósł o oddalenie skargi. Zaakcentował przy tym zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa oraz planem miejscowym oraz to, że zakres ochrony osób trzecich nie ma charakteru absolutnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie, jednak z przyczyn innych niż te, które wprost zostały wskazane przez pełnomocnika skarżących. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Podstawy materialnoprawne tej decyzji zawarte są w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2019.1186 z późn. zm. zwana dalej "prawem budowlanym"). Należy w związku z tym przypomnieć, iż obowiązek uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (zwanej w skrócie: "pozwoleniem na budowę") wynika z treści art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Objęta wnioskiem inwestycja niewątpliwie nie została zwolniona z obowiązku posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę, np. poprzez wymóg dokonania zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ma charakter związany. Tym samym wniosek inwestora nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazanych w przepisach. Organ administracji nie dokonuje zatem oceny wniosku w granicach własnego uznania, lecz tylko w granicach wyznaczonych konkretnymi normami. Zasada ta wynika z art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli zostały spełnione następujące wymagania: - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia itp.; - dokonano sprawdzenia projektu w przypadku istnienia takiego obowiązku; - inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadany. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę zobowiązany jest ocenić, na podstawie przedstawionej dokumentacji projektowej, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem m.in. przepisów dotyczących nasłonecznienia pomieszczeń budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. Projektowana zabudowa nie może wpływać na te budynki w ten sposób, że po jej zrealizowaniu budynki te przestaną spełniać wymogi nasłonecznienia określone w § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), czyli wymogi tzw. "linijki słońca". Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. II OSK 191/15; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1138/10). Zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. Jak wynika z ust. 2 tego przepisu w mieszkaniu wielopokojowym wymagany czasu nasłonecznienia został ograniczony do jednego pokoju. W kontekście tego wymogu zauważyć należy, że budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe. W konsekwencji dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia spełniającego wskazane powyżej wymogi tylko w jednym pokoju. Przenosząc powyższe wymogi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w znajdującym się w aktach sprawy projekcie budowlanym w części opisowej w pkt. 1.1.5. autor tego projektu odniósł się wyłącznie do kwestii zacieniania określonej w § 13 Rozporządzenia, stwierdzając że nie zachodzą warunki zacieniania określone w tym przepisie. Jednocześnie w projekcie brak jest jakiegokolwiek odniesienia do wskazanej powyżej kwestii nasłonecznienia budynku skarżącej, które na gruncie przywołanych powyżej przepisów wykonawczych stanowi odrębne zagadnienie. Co prawda, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przywołał ochronę prawną wynikającą zarówno z § 13 jak i z § 60 Rozporządzenia, jednak uczynił to wyłącznie w kontekście braku takiej ochrony w odniesieniu do niezabudowanej części nieruchomości skarżącej. Jakkolwiek stanowisko to jest słuszne, gdyż brak jest norm prawnych dotyczących wymogów nasłonecznienia, czy zacieniania terenu sąsiedniej nieruchomości, w części, w której teren ten nie jest zabudowany, to jednak równocześnie pominięte zostało przez organ odwoławczy zbadanie zagadnień dotyczących wymogów rozporządzenia związanych z oddziaływaniem zamierzonego do realizacji budynku na nasłonecznienie pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżącej. Do tej ostatniej kwestii organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co świadczy, że podobnie jak organ I instancji, nie zbadał projektu budowlanego w tym zakresie. W konsekwencji wskazane powyżej braki projektu budowlanego nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy, który powinien był na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zażądać uzupełnienia projektu w zakresie niezbędnym do wykazania spełnienia wymagań dotyczących nasłonecznienia budynku skarżącej. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie dokonano prawidłowej kontroli projektu budowlanego pod względem oceny, czy doszło do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących nasłonecznienia budynku skarżącej ( § 60 rozporządzenia). Tym samym doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). O kosztach obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł., wpis w wysokości 500 zł. i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. orzeczono na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. z uwzględnieniem § 14 ust. 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 z późn. zm.). Mając na względzie wskazane powyżej naruszenia prawa materialnego i procesowego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia, przy czym w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy koniecznym będzie wyeliminowanie w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego przedstawionych powyżej braków dotyczących kwestii nasłonecznienia budynku skarżącej.