II SA/Gl 824/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "organ II instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy 7 miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z ekranem akustycznym przy ul. [...] w B., na nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1, 2. Pismem z dnia 31 maja 2021 r. T. W. (dalej: "skarżąca") złożyła skargę na powyższą decyzję, szczegółowo uzasadniając swój interes prawny do złożenia skargi wobec faktu, iż nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym jako uczestnik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej: "CBOS"). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1532/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 378/21; CBOS). Zatem postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego składała wnioski o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ II instancji zawiadomieniem z dnia [...] r. pozostawił bez rozpoznania złożony przez nią wniosek w tym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że stronami postępowania w sprawie o ustalenia warunków zabudowy będą zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Stronami tego postępowania mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, jeśli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wkracza w sferę ich praw i obowiązków (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 268/10, CBOS). O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10, CBOS). Stąd też w ocenie Sądu, skarżąca nie jest podmiotem legitymowanym do złożenia skargi do tut. Sądu na powyższą decyzję, ponieważ nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem skarżonej decyzji, tj. nie posiadała w tym postępowaniu bezpośredniego, opartego na konkretnej normie prawnej, indywidualnego, własnego interesu prawnego. Nie była ona bowiem ani wnioskodawcą w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu, ani właścicielem lub też użytkownikiem wieczystym działki, na której ma być realizowana inwestycja. Jak wynika z akt sprawy, nieruchomość skarżącej istotnie znajduje się w niewielkiej odległości od planowanej inwestycji, tym niemniej nieruchomość ta bezpośrednio z nią nie sąsiaduje. Podkreślić należy, że skarżąca przez organy administracji publicznej nie została uznana za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego. Z uwagi na okoliczność, iż skarżąca nie była adresatem zaskarżonej decyzji, ani nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, to należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, nie posiadającego legitymacji do jej wniesienia, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.