II SA/Gl 830/04

Dnia 16 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 roku, sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie o pozwolenie na budowę oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...], powołując się na art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku, nr [...] stwierdził, że zażalenie jest niedopuszczalne, albowiem wniesione zostało z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] roku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta B.. Postanowienie to stało się ostateczne i nie zostało zaskarżone. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było więc wydanie postanowienia w trybie art. 134 kpa. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu rażące naruszenie przepisów art. 31 § 1 oraz 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 i art. 126 kpa. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała zasadność wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia o dopuszczeniu do udziału w sprawie o pozwolenie na budowę [...] Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B.. Wskazała, iż to postanowienie nie zostało jej doręczone, pomimo, iż była stroną w tym postępowaniu. O jego istnieniu dowiedziała się dopiero w dniu [...] roku i w tym samym dniu wniosła zażalenie, a zatem nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Bez znaczenia w ocenie skarżącej pozostaje okoliczność wystąpienia przez nią z wnioskiem o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie jest w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Nie można bowiem podzielić argumentacji skarżącej, że bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się w dniu, w którym dowiedziała się o wydaniu postanowienia przez organ pierwszej instancji. Postanowienie to bowiem stało się ostateczne z chwilą kiedy upłynął termin do wniesienia zażalenia przez te strony, którym zostało ono doręczone. Pominięcie skarżącej przy jego doręczaniu, o ile było wadliwe, skutkowało możliwością przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, albowiem do jego uchybienia doszło z przyczyn niezawinionych przez stronę. Sama zresztą skarżąca, składając zażalenie, wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia, czym uczyniła zadość przepisowi art. 58 § 2 kpa. Zasadnie organ odwoławczy rozpoznał w pierwszej kolejności wniosek o przywrócenie terminu. Nie jest co prawda trafny pogląd, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługiwało skarżącej zażalenie (art. 59 § 2 kpa), jednakże i tak skarżąca nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia, a jego konsekwencją musiało być wydanie zaskarżonego postanowienia. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że postanowienie organu pierwszej instancji było postanowieniem wydanym w trybie art. 31 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie przysługuje wyłącznie organizacji społecznej w przypadku odmowy dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. To z kolei oznacza, że w pozostałych przypadkach zażalenie nie przysługuje (art. 141 § 1 kpa). W tym stanie rzeczy, nawet gdyby nie zachodziły przesłanki uzasadniające stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, to i tak zażalenie było niedopuszczalne, a zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego musiałoby również zapaść w trybie art. 134 kpa. Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Wskazane bowiem zarzuty w istocie dotyczą postanowienia organu pierwszej instancji, a to z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia nie podlegało kontroli w niniejszym postępowaniu. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).