II SA/Gl 830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r. nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) nałożył na M. K., prowadzącego działalność jako "A" (dalej: firma) w B., karę pieniężną w kwocie 10.000,00 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 19 września 2014 r. w miejscowości M., droga krajowa nr [...], został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. K., natomiast funkcję drugiego kierowcy pełnił M. K. Na podstawie analizy tarcz tachografu kierowcy M. K. z dnia: 27/28.08.2014r., 28.08.2014r, 02/03.09.2014, 03/04.09.2014, 10/11.09.2014, 11.09.2014, 18/19.09.2014, 19.09.2014 oraz w oparciu o protokół jego przesłuchania i protokół oględzin pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] ustalono, że kontrolowany pojazd nie jest wyposażony w leżankę do spania, w związku z tym odpoczynek M. K. w kabinie kierowcy nie może zostać uznany, ponieważ odbywał go w pojeździe, który nie jest wyposażony w leżankę do spania. Zdaniem organu I instancji, M. K. naruszył normę określoną w art. 8 ust.1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r. ze zm. (dalej: rozporządzenie WE). Stosownie do wskazanych przepisów kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi, co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Naruszenie prawa polega na wykorzystywaniu przez kierowcę odpoczynku na miejscu, które nie odpowiada określonym wyżej wymogom. Ustalony stan faktyczny sprawy stanowił podstawę do wymierzenia kar pieniężnych, składających się na łączną kwotę 10000 zł: 1/ ze względu na skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w kwocie 100 zł na podstawie art. 92 a ust. 1,6,7 u.t.g., zał. nr 3 Ip. 5.3.1; 2/ ze względu na skrócenie dziennego czasu odpoczynku, na podstawie 92a ust. 1,6,7 u.t.g., zał. Nr 3 Ip. 5.3.2. za każdą następną rozpoczętą godzinę wymierzono karę 1600 zł.; 3/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał nr 3, Ip.5.1.1 – karę 100 zł; 4/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - za każdą następną rozpoczętą godzinę, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.1.2. karę 1400 zł; 5/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.3.1. karę 100 zł; 6/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.3.2. karę 1400 zł; 7/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.1.1. karę 100 zł; 8/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - za każdą następną rozpoczętą godzinę, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.1.1. karę 2800 zł; 9/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.3.1. karę 100 zł; 10/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku - za każdą następną rozpoczętą godzinę, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.3.2., karę 1600 zł; 11/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.1.1. karę 100 zł; 12/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - za każdą następną rozpoczętą godzinę, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.1.1. karę 1200 zł; 13/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.3.1. karę 100 zł; 14/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku rozpoczętą godzinę, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.1.1. karę 1600 zł; 15/ za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas powyżej 15 minut do 30 minut, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.2.1. karę 150 zł; 16/ za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - za każde następne rozpoczęte 30 minut, na podstawie art. 92a ust. 1,6,7, u.t.d., zał. nr 3, Ip.5.2.2. karę 200 zł. W odwołaniu od decyzji strona podnosi, że wskazane naruszenia wynikają z błędnej oceny wyników oględzin kabiny jego pojazdu. Pojazd był wyposażony w leżankę do spania, która miała odpowiednie wymiary, nawet większe niż w pojazdach wyposażonych w kabiny sypialne (nadbudowywane na kabinie podstawowej). Leżanka ta nie została na stałe przytwierdzona do konstrukcji wnętrza kabiny, natomiast nie miało to negatywnego wpływu na odpoczynek kierowcy. W protokole kontroli [...] z dnia 19.09.2014r. powołuje podstawy prawne dotyczące naruszeń czasu pracy wg u.t.d. oraz rozporządzenia WE, wiążące się z brakiem wyposażenia pojazdu w leżankę. Strona, jak podnosi, wnioskowała i nadal wnioskuje o podanie szczegółowych podstaw prawnych wraz z wykazaniem aktów prawnych, gdzie znajdą się wymagane wymiary leżanek, dokładny sposób zamontowania itd., które uzasadniałyby tezę o braku warunków do odebrania odpowiedniego odpoczynku przez kierowcę wykonującego transport drogowy. Przepisy rozporządzenia WE stanowią jedynie o wymogu posiadaniu odpowiedniego miejsca do spania dla każdego kierowcy oraz o tym, że pojazd powinien znajdować się na postoju. Te wymogi pojazd kontrolowany spełniał podczas kontroli. Dodatkowo jest to potwierdzone trzema innymi protokołami z kontroli dotyczących tego samego pojazdu oraz w taki sam sposób wyposażonego w miejsce do spania   Strona także wcześniej odbierała odpoczynki dobowe w pojeździe. Protokoły kontroli podpisali uprawnieni do kontrolowania pojazdów inspektorzy transportu drogowego, którzy nie dopatrzyli się uchybień. Mając na uwadze fachowość trzech kontroli, przeprowadzonych w różnych odstępach czasu i na terenie całego kraju przez inspektorów transportu drogowego, nie podejmowała żadnych czynności prowadzących do zmiany wyposażenia pojazdu, pozostając w przekonaniu o zgodności jego wyposażenie ze stanem prawnym. Po wcześniejszych kontrolach miała do tego prawo. Przypadek kontroli w dniu 19.09.2014 r. oraz wydana decyzja w sposób oczywisty podważa ustalenia poczynione w trakcie poprzednich kontrole, w tym wnioski zawarte w protokołach . Do odwołania załączono m.in. dokumentację zdjęciową kabiny oraz informację o jej wymiarach, świetle których szerokość leżanki wynosi 60 cm, długość - 190 cm, odległość między sufitem a leżanką - 70cm, szerokość kabiny ściana tylna - szyba 150cm. Ponadto kabina jest wyposażona w ogrzewanie postojowe oraz zasłony w oknach. Strona załączyła także trzy protokoły kontroli wykonywanej przez PITD. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania, w tym poprzedzające jego wszczęcie czynności kontrolne i ustalenia w zakresie stwierdzonych naruszeń. Następnie przywołał i zacytował przepisy odnoszące się do poszczególnych naruszeń. W szczególności podkreślił, iż w jego ocenie, aby można było potraktować czas wolny kierowcy jako odpoczynek, kabina pojazdu, w której odpoczywa kierowca musi być konstrukcyjne przystosowana do spania w niej. Analiza całego materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje na to, iż kontrolowany pojazd nie był konstrukcyjnie przystosowany do odbierania w nim odpoczynku przez kierowcę. Samo umieszczenie materaca w kabinie nie powoduje, iż pojazd taki jest skonstruowany do odbierania odpoczynku. Wobec powyższego, ponieważ kierowca odbierał odpoczynek dobowy w pojeździe do tego nie przystosowanym, czas wolny spędzony w tym pojeździe nie może być potraktowany jako wymagany odbiór odpoczynku dobowego, a kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie została nałożona zgodnie z przepisami prawa. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej na naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Warunkiem zastosowania regulacji art. 92b ustawy o transporcie drogowym jest stosowanie właściwej organizacji i dyscypliny pracy, tzn. takiej, dzięki której kierowcy przestrzegają wymienionych w tym przepisie aktów prawnych, a ewentualne naruszenia mają charakter incydentalny. Fakt, że przedsiębiorca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Ponadto organ nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., stosownie do którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie zachodzą bowiem w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia. Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję drugoinstancyjną uznając ją za wadliwą i domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej jej decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia postępowania w sprawie. W skardze, podobnie jak w odwołaniu, podniósł zarzut dotyczący błędnej oceny materiału dowodowego sprawy, polegającego na przyjęciu, iż zainstalowana w kabinie jego samochodu leżanka nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa. W jego ocenie, organy nie wskazały szczegółowych podstaw prawnych, w tym dotyczących wymiarów i danych technicznych odpowiedniego miejsca do wypoczynku dla kierowcy, uzasadniających stwierdzenie naruszenia wymagań dotyczących wyposażenia pojazdu w leżankę, na podstawie których można przyjąć brak możliwości odebrania odpowiedniego odpoczynku przez kierowcę wykonującego transport drogowy. W szczególności skarżący wskazuje, iż przepisy rozporządzenia WE stanowią jedynie o wymogu posiadania odpowiedniego miejsca do spania dla każdego kierowcy i znajdowaniu się pojazdu na postoju. Te wymogi pojazd kontrolowany spełniał, czego potwierdzeniem mogą być wyniki wcześniej przeprowadzonych kontroli, podpisane przez inspektorów transportu drogowego. Ponownie wskazuje na materiał dowodowy, w tym trzy protokoły kontroli wykonywanej przez PITD oraz dokumentację zdjęciową kabiny oraz dane dotyczące jej wymiarów i wyposażenia. Do skargi załącza także czwarty protokół z kontroli PITD z dnia 26.11.2014 r., przeprowadzonej już po kontroli z dnia 19.09.2014 r., w trakcie której nie stwierdzono naruszeń przepisów obowiązujących kierowców. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać uwzględniona. Zdaniem tut. Sądu obydwie decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem prawa materialnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie nałożenia na M. K., prowadzącego działalność jako "A" w B, karę pieniężną w kwocie 10.000,00 zł. Podstawą wymierzenia kary było naruszenie normy określonej w art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r. ze zm., dalej: rozporządzenie WE). Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi, co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. W ocenie organu odwoławczego, podobnie jak organu I instancji, aby można było potraktować czas wolny kierowcy jako odpoczynek, kabina pojazdu, w której odpoczywa kierowca powinna być konstrukcyjne przystosowana do spania w niej. Wobec tego uznano, iż w sytuacji kiedy kierowca wykorzystywał okresy odpoczynku w kabinie samochodu, w ten sposób, że montował na siedzeniach prowizoryczne miejsce do odpoczynku, nie było ono przystosowane do spania. Samo umieszczenie materaca przez kierowcę w kabinie nie powoduje, iż pojazd taki jest skonstruowany do odbierania odpoczynku. Zgodnie z art. 8 ust. 8 cyt. wyżej rozporządzenia, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Spornym pozostaje to, czy w sytuacji, w której kierowca instaluje w kabinie pojazdu prowizoryczną leżankę można przyjąć, iż posiada on (pojazd) "odpowiednie" miejsce do spania w rozumieniu tego przepisu. Analiza wskazanej normy nie wskazuje jednoznacznie na to, że odpowiednie miejsce do spania to tylko miejsce, w które "konstrukcyjnie" wyposażony jest pojazd. Co więcej, nawet pojazd wyposażony konstrukcyjnie w leżankę może nie gwarantować odpowiedniego miejsca do spania. Przy dokonywaniu oceny "odpowiedniości" miejsca do spania ważny jest aspekt funkcjonalny, a więc to, czy rzeczywiście kierowca może prawidłowo na takim miejscy wypocząć. Także kwestię wyposażenia pojazdu w odpowiednie miejsca do spania nie można wiązać tylko i wyłącznie z "konstrukcyjnym" instalowaniem takiego miejsca. To "wyposażenie" niekoniecznie musi mieć charakter stały i być na trwałe związane z kabiną pojazdu, ale może polegać także na czasowym, nietrwałym instalowaniu miejsca do spania. Na rzecz takiego stanowiska, poza rezultatami wykładni logicznej i językowej, może przemawiać także i to, że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, w tym w przepisach prawa wspólnotowego, w przypadku odbierania okresów wypoczynku przez kierowców w kabinie pojazdu, brak wyraźnego wymogu wyposażenia w konstrukcyjnie zainstalowane leżanki. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt kilkukrotnego kontrolowania pojazdu skarżącego przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego i niezakwestionowanie w ich wyniku sposobu odbierania wypoczynku przez kierowcę. Miał prawo zakładać, iż sposób ten (miejsce do spania) pozostaje zgodne z przepisami prawa. Wymierzenie kary administracyjnej przez uprawniony organ jest dopuszczalne, zdaniem Sądu, jedynie w sytuacji, w której w sposób nie budzący wątpliwości zastaną wykazane przesłanki (warunki) określone w przepisach stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie nałożenia kary. Jeśli zachodzą wątpliwości, co do którejkolwiek przesłanek (faktów prawotwórczych) wymierzenie kary nie znajduje uzasadnienia. W rozpatrywanej sprawie zachodzą co najmniej wątpliwości co do tego, czy prowizoryczne miejsce do spania, instalowane przez skarżącego w kabinie jego pojazdu, spełnia wymogi "odpowiedniego" miejsca do spania w rozumieniu art. 8 ust. 8 rozporządzenia WE. Jednocześnie nie zachodzą podstawy do uznania, że absolutnie wymogów tych nie spełnia. Wobec tego, brak podstaw do przyjęcia tezy, iż skarżący dopuścił się naruszenia tego przepisu, a w ślad za tym brak podstaw do wymierzenia poszczególnych kar wskazanych w decyzji, jak również kary łącznej w wysokości 10 tys. zł. skoro przesłanką ich nałożenia było naruszenie art. 8 ust. 8 rozporządzenia WE. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 400,00 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.