II SA/Gl 831/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, w treści swojej skargi z dnia 30 maja 2012 r. zawarł wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych wskazując, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek ów złożył na druku urzędowego formularza. Z treści formularza wynika, że skarżący wraz z żoną oraz pełnoletnią córką prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 150 m2. Skarżący zadeklarował, że jego rodzina dysponuje oszczędnościami w kwocie 90.000 zł, a wspólny dochód J. C. i jego małżonki wynosi 6000 zł netto miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy a także informacje uzyskane od skarżącego uznano, że jego sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy albowiem zarówno poziom dochodów uzyskiwanych przez członków jego rodziny jak i fakt, że posiadają oni oszczędności w wysokości 90.000 zł przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym. Przede wszystkim przypomnieć trzeba, że prawo pomocy jest instytucją, która w założeniu ma służyć osobom w trudnej sytuacji materialnej, a więc takim, które samodzielnie nie są w stanie zgromadzić środków na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Bez znaczenia jest w takich przypadkach subiektywne przekonanie strony skarżącej o zasadności skargi. Jedynym kryterium branym pod uwagę jest poziom dochodów, ilość i rodzaj składników majątku a także możliwości zdobycia dodatkowych środków pieniężnych. Podkreślić należy, że wpis od skargi, a także inne koszty sądowe mają charakter daniny publicznoprawnej, do poniesienia której, podobnie jak w przypadku podatków, zobowiązani są wszyscy. Oceniając z tej perspektywy możliwości finansowe J.C. nie można stwierdzić, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na obecnym etapie postępowania wydatkiem o zasadniczym charakterze jest wpis od skargi, który stosownie do treści § 2 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 500 zł. Mając na względzie dochód uzyskiwany w trzyosobowej rodzinie skarżącego (6000 zł netto miesięcznie) uiszczenie opłaty w tej wysokości nie powinno w negatywny sposób wpłynąć na sytuację materialną jego rodziny zwłaszcza, że wnioskodawca nie wykazał, że jego stałe, miesięczne wydatki znacząco uszczuplają wskazany dochód. Oprócz tego, co zostało już wcześniej zasygnalizowane, przyznania prawa pomocy nie mogą oczekiwać osoby dysponujące zasobami pieniężnymi, które umożliwiają poniesienie kosztów sądowych. W sytuacji, w której skarżący dysponuje kwotą 90.000 zł wykluczone jest uznanie go za osobę ubogą i przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.