II SA/Gl 832/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. (S.) o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 957/07 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy P. S. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżący zaznaczył, iż w jego przekonaniu obowiązująca regulacja prawna jest błędna, dlatego też koszty postępowania winny być pokryte ze środków publicznych, gdyż on poniósł już wydatki związane z postępowaniem sądowym w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 957/07. Oprócz tego wnioskodawca zaznaczył, że zarówno on, jak i mieszkająca z nim małżonka cierpią na liczne schorzenia, które wymagają stałej opieki lekarskiej i zażywania dużej ilości drogich medykamentów. Poziom wydatków z tego tytułu wnioskodawca określił na kwotę około 600 zł. Ponadto P. S. podniósł, że znaczące kwoty przeznacza na utrzymanie domu: jego ubezpieczenie (500 zł), ogrzewanie (5000 zł w skali roku), opłaty za media (około 350 zł miesięcznie), opłaty za telewizję cyfrową oraz telefon (150 zł miesięcznie), ubezpieczenie dziesięcioletniego samochodu – 400 zł rocznie. Skarżący zauważył również, że posiada czworo wnucząt, które ze względu na różne okazje okolicznościowe wymagają wsparcia finansowego. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca jest właścicielem budynku o pow. 110 m2, w którym zamieszkuje wraz ze swoją małżonką. Oprócz tego nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Miesięczny dochód P. S. i jego małżonki kształtuje się na poziomie 5000 zł brutto i składają się nań emerytura skarżącego – w wysokości 3484 zł oraz dochód z najmu lokalu mieszkalnego – 1550 zł. Do druku formularza dołączono szereg dokumentów obrazujących zarówno dochody strony (vide kserokopia decyzji ZUS o. w C. o waloryzacji emerytury) jak i wydatków (vide kserokopie umów ubezpieczenia, faktur za wodę, gaz, energię elektryczną itp.). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Analiza sytuacji materialnej osoby występującej o przyznanie prawa pomocy jest dokonywana z uwzględnieniem potencjalnych kosztów, do poniesienia których osoba ta może być zobowiązana. Biorąc pod uwagę etap postępowania sądowego, zasadniczym wydatkiem może być wpis od skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia [...] r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania sądowego. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w rozpoznawanej sprawie będzie to kwota 100 zł. Biorąc pod uwagę wysokość dochodu skarżącego oraz strukturę jego wydatków (którą ustalono w oparciu o treść oświadczeń zawartych w druku formularza oraz nadesłanych dokumentów), nie można uznać, że sytuacja materialna strony jest na tyle ciężka aby złożony wniosek zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę na bardzo wysoki, stały miesięczny dochód skarżącego i jego małżonki. Nawet jeżeli uwzględni się, że wnioskodawca rzeczywiście przeznacza 600 zł miesięcznie na wykup niezbędnych lekarstw, 350 zł na opłacenie mediów, zaś w ujęciu rocznym około 420 zł na ogrzewanie (5000 zł : 12 = 416 zł), to pozostająca w jego dyspozycji kwota z powodzeniem wystarcza na poniesienie wydatków na postępowanie sądowe. Do stałych, miesięcznych kosztów utrzymania nie sposób bowiem doliczyć kosztów ubezpieczenia budynku mieszkalnego i samochodu, gdyż tego rodzaju wydatki maja charakter jednorazowy. Z kolei opłacenie usług platformy cyfrowej ("A") trudno uznać, za koszt utrzymania, mający pierwszeństwo przed należnością publicznoprawną. Podobnie, wydatki na wnuczęta również nie mogą być uznane za niezbędne z punktu widzenia oceny możliwości finansowych strony. W konsekwencji uznano, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 3 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.