II SA/Gl 833/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpadów w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Marszałka Województwa [...] w K. z dnia [...] r., nr [...], ZNAK: [...],[...] i zobowiązało "A" Sp. z o.o. Sp. k. w J. do złożenia w terminie 21 dni od daty otrzymania decyzji korekty "Zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów" za 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca spółka reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że konsekwencją dostosowania się do stanowiska organu odwoławczego jest to, że poszczególne placówki handlowe skarżącej (a jest ich około 400 w skali kraju) mają obowiązek składania rocznych, zbiorczych zestawień danych o rodzajach wytwarzanych odpadów w sklepie. Prowadzenie sprawozdawczości na poziomie sklepów wymagałoby natomiast całkowitej przebudowy programu gospodarowania odpadami. Szacunkowe koszty takiej reorganizacji przedstawiają się następująco: zakup oprogramowania - 61.500 zł brutto, zakup wagi dla każdego sklepu – 8400 zł brutto, dodatkowe godziny pracy dla pracownika sklepu odpowiedzialnego za ważenie i segregację odpadów to kwota 1760 zł brutto miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe wyliczenia zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną i nieodwracalną szkodę finansową na kwotę blisko kilku milionów złotych, a także spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności zaangażowania wielu osób lub współpracy z podmiotami zewnętrznymi, co wymusiłoby wygenerowanie dodatkowych kosztów i zakłóciłoby normalny proces gospodarczy skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka nie wskazała okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Mimo ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć o jej trudnej sytuacji finansowej i tym samym umożliwiających Sądowi rzeczywistą jej ocenę. Nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować utratę płynności finansowej prowadzonego przez skarżącą spółkę przedsiębiorstwa. Samo natomiast zmniejszenie ilości środków finansowych spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji, samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym skoro na obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącej niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia, a tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.