II SA/Gl 838/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. oraz A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. M. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...], w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości [...] zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] r., odpowiadając na wezwanie Sądu do uprawdopodobnienia przesłanek przemawiających za zasadnością przedmiotowego wniosku, skarżący wskazali, że pozostają we wspólności małżeńskiej, a konieczność zapłaty objętej decyzją opłaty, stanowiłaby znaczny uszczerbek dla utrzymania się ich rodziny, ponieważ posiadane przez nich środki nie pozwalają na zapłatę tak wysokiej kwoty. Skarżący podnosili, że stale się leczą, co generuje znaczne koszty, a z tytułu sprzedaży nieruchomości nie uzyskali takiej kwoty, która została wyliczona przez rzeczoznawcę w operacie majątkowym. Sprzedaż nastąpiła za kwotę niższą, uwzględniającą wszystkie parametry działki, jej lokalizację i brak możliwości podłączenia mediów. Wskazano także, że wykonanie decyzji w sytuacji, gdy jest ona objęta skargą, stanowiłoby znaczne utrudnienie w odzyskaniu pieniędzy, w przypadku uwzględnienia przez Sąd skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu nie przybliżono też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., tzn. nie wykazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Przede wszystkim nie przedstawiono żadnych dokumentów mogących świadczyć o ich trudnej sytuacji finansowej i tym samym umożliwiających Sądowi rzeczywistą ich ocenę. Samo natomiast zmniejszenie ilości środków finansowych spowodowane uiszczeniem przedmiotowej opłaty, na które powołują się skarżący, nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy również zauważyć, że opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej uiszczenia są odwracalne. Jej uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki, natomiast w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconej kwoty, wraz z naliczonym oprocentowaniem. Tym samym skoro na obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącym niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia, a tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.