II SA/Gl 841/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. P. (P.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę i przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją dnia [...] roku, numer: [...], wydaną na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – dalej p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. W., obejmujące: nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne wraz ze zmianą konstrukcji dachu, dla zamierzenia budowlanego na dz. nr 1 obręb [...] przy ul. [...] w S., z zachowaniem wskazanych tam warunków. W uzasadnieniu podano m. in., że inwestor przedłożył wymaganą dokumentację. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi oraz z decyzją o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, złożył K. P., który zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Wskazał na brak zgody na realizację inwestycji na jego działce. Ponadto stwierdził, że autor ekspertyzy technicznej załączonej do dokumentacji sprawy odniósł się tylko do części budynku, która jest przedmiotem inwestycji, natomiast nie wziął pod uwagę budynku znajdującego się na jego działce, mimo iż - jego zdaniem - inwestycja wpływa na oba budynki, tj. budynek inwestora i budynek odwołującego, ponieważ obiekty te stanowią jeden budynek dwurodzinny w zabudowie bliźniaczej. Dodatkowo odwołujący wyraził obawę dotyczącą planowanej inwestycji z uwagi na występowanie w przeszłości na tym obszarze szkód górniczych i związaną z tym faktem możliwością powstania szkód i naruszenia konstrukcji jego części budynku w wyniku realizacji planowanej inwestycji. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano m. in., że komin wspólny w części należącej do budynku odwołującego pozostaje bez zmian. Teren na którym planowana jest inwestycja nie jest obszarem predysponowanym do wystąpienia ruchów masowych. Ekspertyza została sporządzona przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia potwierdzone odpowiednimi zaświadczeniami. Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołującego, iż projektowana inwestycja będzie ingerować w jego budynek oraz części wspólne obu budynków (tj. inwestora i odwołującego), organ uznał ten zarzut za bezpodstawny, bowiem po analizie rysunków przedstawiających przekroje projektowanej przebudowy, a także rysunków przedstawiających planowaną zmianę konstrukcji dachu stwierdził, że planowane roboty budowlane, które będą wykonane w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia, zostaną wykonane wyłącznie na działce nr 1 będącej własnością inwestora. Pozwala to na stwierdzenie, że planowane roboty budowlane nie będą ingerować w części wspólne obu budynków. Skargę na powyższą decyzję złożył K. P., w wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej, to jest przepisów art. 7, art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podano m. in., że nie zostało w toku postępowania w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione, czy liczne pęknięcia poziome i pionowe na budynkach w zabudowie bliźniaczej mają istotny wpływ na możliwość przebudowy przedmiotowego budynku. Autor projektu budowlanego w części dotyczącej stanu konstrukcji i elementów budynku mieszkalnego jednorodzinnego z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego wskazuje, iż w konstrukcji budynków nie występują spękania, ani uszkodzenia, z czym nie sposób się zgodzić, bowiem na ścianach budynku występują liczne pęknięcia pionowe i poziome, co zostało udokumentowane zdjęciami załączonymi w odwołaniu. Budynek, w ramach którego ma zostać zrealizowana inwestycja, jest budynkiem mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej. Zatem do przeprowadzenia inwestycji konieczna jest ingerencja w części wspólne budynku, tj. ścianę oddzielającą oba budynki, która jest ścianą wspólną biegnącą od piwnic, aż po dach. Ponadto, zaznaczyć należy, że ściana ulega zwężeniu w kierunku dachu. Zatem ściana zewnętrzna nie ma dylatacji. Oba budynki są trwale ze sobą związane. Z uwagi na występowanie na obszarze inwestycji szkód górniczych istnieje ryzyko naruszenia konstrukcji budynku skarżącego. Organ administracji, wobec kwestionowania przez skarżącego realizacji przedmiotowego budynku zgodnie z projektem, winien z urzędu ustalić i procesowo udokumentować (na przykład poprzez przeprowadzenie oględzin) jaki jest faktyczny stan obiektu. Z uwagi na liczne pęknięcia na budynkach konieczne było przesłuchania biegłego, wydanie opinii uzupełniającej, bądź opinii innego biegłego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami ustawy Prawo budowlane. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, nie zaś uznaniowy, co oznacza, że warunkiem jej wydania przez organ jest ustalenie, czy w realiach konkretnej sprawy spełnione zostały przesłanki materialnoprawne do podjęcia takiej decyzji. Wbrew zapatrywaniu wnoszącego skargę, nie było konieczności przeprowadzania oględzin, jak również powoływania rzeczoznawcy i przeprowadzania dowodu z jego opinii, na okoliczność przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym. Organ administracji architektoniczno-budowlanej związany był treścią oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b. Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone takie oświadczenie, a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, zostały ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 p.b. przypadków, tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych. W rezultacie organy nie miały też obowiązku prowadzenia dalszych czynności wyjaśniających w tym zakresie (zob. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1820/17). Inwestor złożył także wymagane prawem oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.). Zgoda zaś właścicieli sąsiednich nieruchomości nie była wymagana, nie została ona bowiem wymieniona wśród norm prawnych warunkujących możliwość udzielenia pozwolenia na budowę. Prace budowlane winny być wykonywane zgodnie z projektem, a zatem bez ingerencji w nieruchomość skarżącego. W projekcie wyraźnie wskazano, że wspólny komin pozostanie bez zmian. W przypadku odstępstw i naruszenia praw skarżącego organem właściwym będzie organ nadzoru budowlanego. Nie jest to jednak zagadnienie wpływające na działalność Starosty i Wojewody. W projekcie dokonano obliczeń wytrzymałościowych i nie mogą ich podważyć ogólne zarzuty skarżącego. Spękania mogą mieć charakter powierzchowny i projektant, który dokonywał stosowanych obliczeń wytrzymałościowych bierze odpowiedzialność za zgodność projektu z przepisami i za bezpieczeństwo użytkowania. Wyraźnie wskazał na s. 11 projektu, że same elementy konstrukcyjne nie są uszkodzone. Czym innym jest bowiem element konstrukcyjny, a czym innym zewnętrzna powierzchnia estetyczna w postaci tynku, której ewentualne spękania nie muszą świadczyć o zagrożeniu katastrofą budowlaną. Skarżący nie przedstawił np. żadnej kontropinii, która by ustalenia projektanta (osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje zawodowe) podważała. Nadto, odnosząc się do kolejnych argumentów skargi, z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że inwestycja położona jest poza terenem i obszarem górniczym. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 75 §1, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.