II SA/Gl 842/04

Dnia 5 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 roku, sprawy ze skargi Gminy C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie spełnienia wymagań samodzielnego lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty C. z dnia [...] roku, Nr [...] oraz orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz Gminy C. kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] 2004 roku K. K., działając na zlecenie Gminy C., zwrócił się do Starosty C. o wydanie zaświadczenia o zgodności projektu wyodrębnienia [...] samodzielnych lokali mieszkalnych oraz [...] lokali użytkowych w budynku położonym w C. przy ul. A z ustaleniami ustawy o własności lokali. W dniu [...] 2004 roku Starosta C. powołując się na art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku, Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), wydał zaświadczenie o możliwości wydzielenia samodzielnych lokali w przedmiotowym budynku, z tym, że odnośnie lokalu mieszkalnego nr A stwierdzono, iż nie spełnia on warunków określonych w art. 2 ust. 2 powołanej ustawy. W nawiązaniu do tego zaświadczenia, pismem z dnia [...] 2004 roku, Gmina C. zwróciła się do Starosty C. o wydanie na zasadzie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w odniesieniu do lokalu nr A. Postanowieniem z dnia [...] roku Starosta C. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie stwierdzenia zgodności projektu z ustaleniami ustawy o własności lokali, dotyczącego lokalu mieszkalnego nr A w przedmiotowym budynku. W uzasadnieniu organ, powołując się na art. 2 ust. 2 i 4 ustawy o własności lokali wskazał, że z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji wynika, iż w lokalu nr A kuchnia z łazienką i w.c. są oddzielone korytarzem ogólnodostępnym od dwóch pokoi. W ocenie organu taki rozkład pomieszczeń nie może stanowić samodzielnego lokalu mieszkalnego, gdyż kuchni i łazienki nie można zaliczyć do "pomieszczeń przynależnych", a tylko takie w myśl ustawy nie muszą do siebie przylegać. W zażaleniu na to postanowienie Gmina C. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem w piśmiennictwie należy uznać, iż zespół izb, na którą składa się jedna izba złożona z dwóch pokoi oraz druga złożona z kuchni, łazienki i w.c., przedzielone tylko korytarzem może stanowić samodzielny lokal mieszkalny. Dodatkowo skarżąca podniosła, że nawet gdyby przedstawiony pogląd nie został uznany, to i tak nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby pomieszczenia łazienki, kuchni i w.c. zakwalifikować jako pomieszczenia przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Wskazano przy tym, że wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyliczeniem przykładowym, a zatem nie ma przeszkód prawnych aby do pomieszczeń przynależnych zaliczyć także te pomieszczenia, które nie zostały wymienione w art. 2 ust. 4. Rozpoznając to zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielono stanowisko prezentowane przez organ pierwszej instancji, a ponadto powołano się na § 3 pkt 9 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Wywiedziono, że skoro warunki techniczne określają, że pomieszczenia higieniczno-sanitarne oraz do przygotowywania posiłków są pomieszczeniami pomocniczymi, to tym samym nie mogą stanowić pomieszczeń przynależnych w rozumieniu ustawy o własności lokali. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w zażaleniu. Odnosząc się do powołanych przez organ odwoławczy warunków technicznych stwierdzono dodatkowo, że mają one zastosowanie przy projektowaniu i budowie (odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie) oraz przy zmianie sposobu użytkowania, a nie w odniesieniu do budynków starych, jakim jest przedmiotowy budynek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 roku pełnomocnik skarżącej oświadczył, że K. K. składając wniosek o wydanie zaświadczenia działał na podstawie pełnomocnictwa Gminy C. – właściciela przedmiotowego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż Sąd nie podziela wszystkich argumentów w niej przedstawionych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Wydane zostały bowiem z naruszeniem art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku, Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), a ponadto z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zaznaczyć należy, że pomimo braku w aktach administracyjnych pełnomocnictwa udzielonego przez Gminę C. K. K., Sąd przyjął, iż działał on w imieniu i na rzecz tej Gminy. Wynika to z treści samego projektu dołączonego do wniosku (pkt [...] części opisowej), z treści zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, a ponadto ze złożonego oświadczenia przez pełnomocnika procesowego skarżącej. Mając na uwadze treść złożonego w imieniu Gminy C. wniosku – "o wydanie zaświadczenia o zgodności projektu z ustaleniami ustawy o własności lokali" stwierdzić przyjdzie, iż tak sformułowany wniosek jest nieprecyzyjny i już na samym początku postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia winien był zostać uzupełniony i doprecyzowany. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Tym przepisem w niniejszej sprawie jest art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali. Wobec tego obowiązkiem wnioskodawcy było wskazanie, wydania jakiej treści zaświadczenia się domaga w odniesieniu do poszczególnych lokali, a w szczególności w odniesieniu do lokalu nr A. Chodzić bowiem mogło (co zresztą później wynika z treści zażalenia i skargi) o zaświadczenie, że lokal nr A spełnia, jako całość wraz z kuchnią, łazienką i w.c., przesłanki samodzielności, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, bądź też, że samodzielnym lokalem jest tylko ta część, która składa się z pokoi, natomiast kuchnia, łazienka i w.c. są pomieszczeniami przynależnymi w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy. Wadliwość wniosku w tym zakresie podlegała uzupełnieniu na żądanie organu w trybie art. 64 § 2 kpa, czego jednak organ nie uczynił. Z treści zaskarżonych postanowień wynika jednak, że organ odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr A zarówno z powodu braku przesłanek z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, jak i z powodu nie uznania łazienki, kuchni i w.c. za pomieszczenia przynależne. O ile zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem organów, że samodzielnym lokalem może być tylko taki zespół izb i pomieszczeń, które połączone ze sobą stanowią integralną całość, o tyle podważyć należy te rozważania, które prowadzą do wyeliminowania możliwości uznania kuchni, łazienki i w.c. za pomieszczenia przynależne. W tym zakresie Sąd podziela pogląd skarżącej, że wyliczenie zawarte w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali jest wyliczeniem przykładowym i nie ma przeszkód prawnych, aby poza wymienionymi tam pomieszczeniami zakwalifikować do pomieszczeń przynależnych jeszcze inne, nie wymienione w tym przepisie (także kuchnię, łazienkę i w.c.). Za takim stanowiskiem przemawia także i to, że w odniesieniu do lokalu nr A w przedmiotowym budynku, kuchnia, łazienka oraz w.c. służą wyłącznie do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych dla tego lokalu, a zatem stanowią jego części składowe. Nie jest przy tym trafne powoływanie się przez organy na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, gdyż jak słusznie zauważa skarżąca znajdują one zastosowanie do nowoprojektowanych budynków lub do zmian w istniejących budynkach. W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z sytuacją, w której nie są prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane, a rozkład pomieszczeń i ich funkcja stanowią tzw. stan istniejący. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji wezwie wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku o wydanie zaświadczenia i w zależności od treści tego wniosku podejmie rozstrzygnięcie wydając zaświadczenie, bądź też postanowienie o odmowie jego wydania, mając na uwadze powyższe rozważania. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, a ponadto nie zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, czym naruszono przepisy art. 7 i 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to z kolei powoduje konieczność uchylenia postanowień obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.– zwanej dalej p.s.a.). W kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w wysokości [...] złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] złotych, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).