II SA/Gl 842/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca)- reprezentowanej przez pełnomocnika R. L., utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej sieci [...] wraz z kablową linią zasilającą na działce nr ew. 1 przy ul. [...] w miejscowości Ł. w gminie [...] . . Decyzja ta zapadała w następującym stanie sprawy: W dniu 19 września 2018 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenia zezwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] A wraz z kablową linią zasilającą na działce o numerze ewidencyjnym 1 przy ul. [...] w Ł. Pismem z dnia 9 października 2018 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Strony nie wniosły uwag w toku prowadzonego postępowania. Na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.- dalej "P.b.") oraz art. 123 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn, zm. –dalej "K.p.a") postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązano Inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie: dołączenia niezarysowanego, oryginalnego i aktualnego egzemplarza mapy do celów projektowych, zatwierdzonego przez zasób geodezyjno-kartograficzny z zaznaczonymi rzędnymi wysokościowymi oraz symbolami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; dostarczenia dokumentu potwierdzającego wyłączenie gruntu z produkcji rolnej dla działki objętej inwestycją; wykazania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie: zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obszaru sołectwa Ł. - dotyczy przeznaczenia terenu. W ocenie organu I instancji przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; jednoznacznego określenia azymutu poszczególnych anten w związku z rozbieżnościami pomiędzy poszczególnymi rysunkami: przedłożenia zapewnienia dojazdu do drogi publicznej. Termin uzupełnienia wyznaczono na dzień 28 grudnia 2018 r. W dniu 27 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przedłużenie terminu wyznaczonego na uzupełnienie wniosku do 1 kwietnia 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] r. wydłużono termin do 1 kwietnia 2019 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła wniosku dlatego decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta T. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej wnioskowanego pozwolenia. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. z uwagi na niewskazanie pełnej podstawy prawnej decyzji oraz niewyjaśnienia, dlaczego organ uważa, iż budowa wieży telekomunikacyjnej jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ł. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2006 roku,, nr 54, poz. 1517 – dalej "m.p.z.p."); art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 K.p.a. oraz 8 K.p.a. poprzez nie działanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo; art. 35 ust. 1 P.b. w związku z niezastosowaniem art. 35 ust. 3 P.b. poprzez odmowę wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie zachodziły nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w treści art. 35 ust. 1 pkt 1) P.b, który organ wskazał jako podstawę prawną decyzji; art. 35 ust. 4 P.b. poprzez niezastosowanie tej normy pomimo spełnienia przez Spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b. Wniosła o zmianę w drodze samokontroli przez organ I instancji zaskarżonej decyzji w całości, a następnie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę przez organ odwoławczy. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wyjaśnił, że w dniach 3 września 2019 r., 3 grudnia 2019 r. i 15 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił dokumentację budowlaną o: projekt budowlany skorygowany zgodnie z zaleceniami organu I instancji, oświadczenie projektanta złożone w trybie art. 33 ust. 33 pkt 9 P.b. oraz o aktualne pełnomocnictwo. Powołał się na art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wskazując, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zauważył, że stacja bazowa telefonii komórkowej została zaprojektowana na terenie objętym ustaleniami m.p.z.p. Zgodnie z § 15 ust. 1 tej uchwały fragment działki nr 1 przy ul. [...] w Ł., na którym zaprojektowana została przedmiotowa stacja bazowa położony jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 136RZ o przeznaczeniu "na tereny łąk i pastwisk w ramach ekologicznego systemu terenów otwartych (ze stanowiskami archeologicznymi w 115RZ, 185RZ oraz rezerwatem na terenie 183RZ ze strefą ochronną według Rysunku Planu)’’. W § 15 ust. 2.3 dla terenu 136RZ ustalony został zakaz zabudowy z wyjątkiem urządzeń obsługi infrastruktury technicznej oraz obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną niewymagających pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody Śląskiego, projektowana stacja bazowa składająca się z wieży stalowej o wysokości całkowitej 55,45 m nad poziomem terenu, na której zostaną umieszczone anteny sektorowe, anteny radioliniowe oraz antena GPS wraz z kablową linią zasilającą nie jest "urządzeniem obsługi infrastruktury" lecz "urządzeniem infrastruktury", a zatem jej lokalizacja na terenie 136RZ jest sprzeczna z ustaleniami planu ze względu na zakaz zabudowy zawarty w ustaleniach szczegółowych dla terenu 136RZ. Podkreślił, że zasadność takiego stanowiska potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017r. sygn. akt II SA/GI 517/17. Wyjaśnił nadto, że planowana w niniejszej sprawie budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Stwierdził, że nie znajduje zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie wspierania rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019r., poz. 2410 ze zm.), gdyż projektowana stacja bazowa została przewidziana do realizacji na terenie działki nr 1 przy ul. [...] w miejscowości Ł., oznaczonym w planie miejscowym symbolem 136RZ – tereny łąk i pastwisk, na którym obowiązuje zakaz zabudowy z wyjątkiem urządzeń obsługi infrastruktury technicznej oraz obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną niewymagających pozwolenia na budowę. Wojewoda Śląski odniósł się szczegółowo do ustaleń m.p.z.p. stwierdzając, że lokalizacja stacji bazowej na terenie 136RZ jest sprzeczna z § 15 ust. 2 pkt 2.3 m.p.z.p. Dodał, że zgodnie z § 15 ust. 2 teren 136RZ został ponadto objęty ochroną archeologiczną - z uwagi na występujące zidentyfikowane stanowiska archeologiczne (oznaczone graficznie na Rysunku Planu), ochroną na mocy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przed przenawożeniem upraw i zanieczyszczaniem gleby oraz wód powierzchniowych oraz ochroną najatrakcyjniejszych przyrodniczo elementów. Planowana inwestycja została ponadto zaprojektowana w strefie ochronnej 50m od cmentarza, w której obowiązuje zakaz lokalizacji: nowej zabudowy mieszkaniowej, studni dla celów konsumpcyjnych, zakładów produkcji żywności, zakładów gastronomicznych. Wobec powyższego Wojewoda Śląski uznał, że zasadnie organ I instancji orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę ze względu na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca – reprezentowana przez radcę prawnego A. G., zarzuciła decyzji Wojewody Śląskiego oraz decyzji organu I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istoty wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy nie było podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę; art. 7 art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na brak wskazania na podstawie jakich dowodów ustalono, iż planowana stacja bazowa nie jest urządzeniem obsługi infrastruktury, nie wyjaśnienie co organy rozumieją pod pojęciem "urządzenie obsługi infrastruktury technicznej" i jakie urządzenia w ocenie organów się do nich zaliczają, a także brak wskazania treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanych decyzji i wyjaśnienia zasadności zastosowania ich w sprawie; art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, iż inwestycja skarżącej narusza zapisy m.p.z.p.; art. 6 i 8 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 8 K.p.a. poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organy I i II instancji na podstawie i w granicach prawa, co dodatkowo narusza zasadę zaufania do władzy publicznej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust. 3 P.b. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1) P.b. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy zakres prac objętych niniejszym postępowaniem nie będzie naruszał zapisów m.p.z.p.; art. 35 ust. 4 P.b. 4. poprzez nie zastosowanie, a tym samym odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b.;§ 15 ust. 2 pkt 2.3 m.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w sprawie poprzez uznanie, iż planowany do realizacji zakres robót nie zalicza się do "urządzeń obsługi infrastruktury technicznej", a tym samym stacja bazowa skarżącej nie może być realizowana na obszarze 136RZ; art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. nr 2410 ze zm.- dalej "ustawa") poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nie zastosowanie ich jako reguły interpretacyjnej przy ustalaniu znaczenia m.p.z.p. w odniesieniu do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zamierzonej przez skarżącą. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty T. z dnia [...] r., a także zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody Śląskiego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W obszernym uzasadnieniu stwierdziła, że organy obydwu instancji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika, ażeby realizacja inwestycji na terenie oznaczonym symbolem 136RZ była niezgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie miejscowości Ł. planu miejscowego. Organy obydwu instancji nie wykazały, że realizacja stacji bazowej na wskazanym obszarze narusza przepisy m.p.z.p. dotyczące zakazu zabudowy oraz że nie kwalifikuje się do wskazanych wyjątków zwolnionych z zakazu zabudowy. Przede wszystkim żaden z organów nie wyjaśnił, co rozumie pod pojęciem urządzeń obsługi infrastruktury technicznej, jakie konkretnie urządzenia do tego zakresu mają się zaliczać i dlaczego zamierzoną inwestycję nie kwalifikują się do tej kategorii. Nie wskazano także na jakiej podstawie organy poczyniły swoje ustalenia w tej kwestii. organy obydwu instancji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika, ażeby realizacja inwestycji Spółki na terenie oznaczonym symbolem 136RZ była niezgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie miejscowości Ł. planu miejscowego. Zarówno Starosta T., jak i Wojewoda Śląski nie wykazali, że realizacja stacji bazowej na wskazanym obszarze narusza przepisy m.p.z.p. dotyczące zakazu zabudowy oraz że nie kwalifikuje się do wskazanych wyjątków zwolnionych z zakazu zabudowy. Organ I instancji w ogóle nie uzasadnił czegokolwiek w tym zakresie, Wojewoda Śląski natomiast w sposób lakoniczny odniósł się do wskazanej kwestii. Zdaniem skarżącej błędne ustalenia co do stanu faktycznego niniejszej sprawy doprowadziły organ I instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy do błędnych wniosków, to jest o rzekomej niezgodności przedmiotowego zakresu prac z m.p.z.p. czym ponadto naruszyły przepisy art. 7 i 77 oraz 107 § 3 k.p.a. Skarżąca zarzuciła dalej, że organy dokonały błędnej wykładni § 15 ust. 2 pkt 2.3 m.p.z.p. Szeroko również przedstawiła stanowisko w kwestii pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" podkreślając, że jest to pojęcie niejasne i wymaga poddania go interpretacji. Zdaniem skarżącej wykładnia zapisów m.p.z.p. powołana przez Wojewodę Śląskiego w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji nie realizuje celów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, uniemożliwiając urzeczywistnienie art. 46 ust. 1 ustawy. W tym zakresie zacytowała stanowiska prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych. Zauważyła dalej, że kwesta zgodności zamierzonej przez skarżącą inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. była uprzednio rozważana w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, a organy obydwu instancji nie wywiązały się prawidłowo z wytycznych zawartych w decyzjach dotyczących wyłączenia tychże gruntów. W ocenie skarżącej nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. W piśmie z dnia 5 listopada 2020 r. S. G. złożył oświadczenie, z którego wynika, że popiera on stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 3225, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę stacji bazowej sieci [...] wraz z kablową linią zasilającą na działce nr ew. 1 przy ul. [...] w miejscowości Ł. w gminie [...] . . W pierwszej kolejności zaakcentować należy, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333; dalej "P.b.") przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. z Dz.U. 2020 r., poz. 283); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest więc podstawowym warunkiem zaakceptowania projektu budowlanego. Co więcej, wskazany przepis jest uzupełniany przez wiele innych szczegółowych regulacji, poszerzając tym samym zakres obowiązków inwestora. Należy też podkreślić rolę art. 35 ust. 3 P.b., który został zastosowany w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Taki charakter miało właśnie rozstrzygnięcie Starosty T., jako organu I instancji w niniejszej sprawie. Organ stwierdził bowiem określone nieprawidłowości w przedłożonym przez skarżącą wniosku. W związku z tym postanowieniem z [...] r. organ wezwał skarżącą do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wyznaczając termin uzupełnienia wniosku na dzień 28 grudnia 2018 r. Termin ten postanowieniem z dnia [...] r. , zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej, wydłużono do dnia 1 kwietnia 2019 r. Ponieważ jednak wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła wniosku, organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę na mocy decyzji z dnia [...] r. W ocenie Sądu przepisy ustawy Prawo budowlane zostały w rozpatrywanej sprawie prawidłowo zastosowane. Ponadto zauważyć przyjdzie, że istotne warunki, które skarżąca miała obowiązek spełnić wynikały z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ł. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2006 roku,, nr 54, poz. 1517 – dalej "m.p.z.p."). Zgodnie z § 15 ust. 1 m.p.z.p. fragment działki nr 1 przy ul. [...] w Ł., na którym zaprojektowana została stacja bazowa położony jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 136RZ o przeznaczeniu "na tereny łąk i pastwisk w ramach ekologicznego systemu terenów otwartych (ze stanowiskami archeologicznymi w 115RZ, 185RZ oraz rezerwatem na terenie 183RZ ze strefą ochronną według Rysunku Planu)’’. W § 15 ust.2 pkt. 2.3 dla terenu 136RZ ustalony został zakaz zabudowy z wyjątkiem urządzeń obsługi infrastruktury technicznej oraz obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną niewymagających pozwolenia na budowę. Ponadto, o zgodności projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga także zastosowanie w badanym przypadku ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Skarżąca wskazuje przy tym na art. 46 ust. 1 ustawy twierdząc, że niedopuszczalność ustanawiania zakazów w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz zasada, że rozwiązania przyjmowane w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą uniemożliwiać lokalizowania takich inwestycji, przesądzają do prawidłowości i zgodności z prawem wyboru miejsca na przedmiotową inwestycję. Sąd uznaje interpretację przepisów ustawy o wspieraniu telekomunikacji prezentowaną przez skarżącą za błędną, co czyni stanowisko skarżącej niezasługującym na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę wyniki wykładni prawa dokonywanej przez sądy administracyjne. W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazuje się, że unormowania zawarte w art. 46 ustawy nie zapewniają inwestorom (operatorom sieci telefonii komórkowej) nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze. Przeciwnie, z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy nie można bowiem wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, które decydowałyby o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach (patrz m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/17). Sąd w pełni podziela interpretację art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu telekomunikacji. W odniesieniu do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy przy tym podkreślić kilka kluczowych składników omawianego uregulowania. Zdaniem Sądu art. 46 ust. 1 ustawy jest kierowany do lokalnych prawodawców i wyraża zasadę nieprzeszkadzania inwestorom pod warunkiem jednak, że "taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Art. 46 ust. 1 ustawy zawiera więc dyrektywę interpretacyjną co do sposobów wykładni przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, która jednak zapewnia inwestorom prawa (uprawnienia) do nieskrępowanego czy nieograniczonego decydowania o lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych. W cytowanym przepisie ustawodawca zamieścił bowiem istotne zastrzeżenie, że pierwszeństwo planów inwestycyjnych przed regulacjami prawa miejscowego jest uznawane, jeśli dana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym kontekście skarżąca nie może powoływać się na brzmienie art. 46 ust. 1 ustawy, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego właściwy dla działki inwestycyjnej zawierał zakazy i ograniczenia inwestycyjne. Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowane w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym stanowisko, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, jak zdaje się wskazywać skarżąca, że organ gminy w ogóle nie może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Zauważyć należy, że na terenie oznaczonym symbolem 136RZ,zgodnie z art.15 ust 2 pkt. 2.3 m.p.z.p. zakaz dotyczył zabudowy z wyjątkiem urządzeń obsługi infrastruktury technicznej oraz obiektów gospodarczych związanych z produkcja rolną niewymagających pozwolenia na budowę. Zapisy planu w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Wyjaśnienia wymaga jedynie kwestia czy planowana inwestycja stanowi urządzenie obsługi infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu zgodzić się należy z poglądem, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, tym niemniej plan na tym terenie jako wyjątek dopuszcza lokalizację jedynie urządzeń służących do obsługi urządzeń infrastruktury technicznej. Zatem prawidłowe jest stanowisko Wojewody, Śląskiego że planowana inwestycja jest sprzeczna § 15 ust. 2 pkt 2.3 m.p.z.p. Z zapisów planu wynika nadto, że jest to teren objęty ochroną archeologiczną, ochroną na mocy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przed przenawożeniem upraw i zanieczyszczaniem gleby oraz wód powierzchniowych oraz ochroną najatrakcyjniejszych przyrodniczo elementów. Planowana inwestycja została ponadto zaprojektowana w strefie ochronnej 50m od cmentarza, w której obowiązuje zakaz lokalizacji: nowej zabudowy mieszkaniowej, studni dla celów konsumpcyjnych, zakładów produkcji żywności, zakładów gastronomicznych. W tej sytuacji niezrozumiały jest zarzut skargi, że zakaz zabudowy określony w powołanym wyżej zapisie planu nie znajduje zastosowania do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie można bowiem przyjąć, że urządzenie infrastruktury technicznej jest pojęciem tożsamym z pojęciem urządzenia do obsługi infrastruktury technicznej. Tym bardziej, że przedmiotowy plan miejscowy rozróżnia oba pojęcia, dopuszczając możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej we wskazanych jednostkach planu, a w innych z kolei dopuszczając jedynie lokalizację urządzeń do obsługi infrastruktury technicznej. Zatem nie uniemożliwia on lokalizacji stacji bazowych na terenie objętym planem. Potwierdza to również § 7 ust. 10 planu, który określając ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów z innymi ustaleniami szczegółowymi dopuszcza realizację urządzeń infrastruktury technicznej, a więc stacji bazowych telefonii komórkowej. Należy przy tym podzielić stanowisko skarżącej, że Wojewoda Śląski błędnie przywołał sygnaturę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Jednakże, że tut. Sąd w wielu wyrokach wskazywał na rozróżnienie pojęć urządzenie infrastruktury technicznej, a urządzenie obsługi infrastruktury technicznej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt 56/17). Zdaniem Sądu organy obydwu instancji nie naruszyły też reguł postępowania dowodowego, w szczególności przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. zbadały wszystkie istotne dla sprawy kwestie, w szczególności rozważyły dopuszczalność inwestycji w kontekście wyżej wskazanych przepisów prawa. Sąd zauważa przy tym, odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja Wojewody Śląskiego została wydana po roku od złożenia wniosku, że nie było sporne, że przedmiotowy wniosek był uzupełniany przez skarżącą już na etapie postępowania odwoławczego, w dniach 3 września 2019 r., 3 grudnia 2019 r. i 15 stycznia 2020 r. Ustalenia z postępowania administracyjnego znalazły swój wyraz w decyzjach. W szczególności decyzja Wojewody Śląskiego rzeczowo odnosi się do kwestii istotnych dla sprawy i zawiera zindywidualizowane odniesienia do materiału dowodowego. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. oraz pozostałych zarzutów skargi. Podsumowując przedstawione rozważania Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego i poprzedzająca ją decyzja Starosty T. nie naruszają prawa i z tych względów skargę, jako niezasadną, oddalił zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.