II SA/Gl 844/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. O. i F. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. W dniu 14 listopada 2007 r. F. O., jako jeden z inwestorów, złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w M. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie samowolnie rozbudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w O. Powyższy wniosek strona złożyła w oparciu o przepisy intertemporalne wprowadzone do Prawa budowlanego nowelizacją ustawy Prawo budowlane z dnia 10 maja 2007 r. (Dz. U. 2007, Nr 99, poz. 665). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. uznając, że zrealizowana inwestycja nie odpowiada prawu wydał w dniu [...] r. decyzję, którą to decyzją działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zobowiązał M. i F. O.do wykonania robót budowlanych określonych w ekspertyzie technicznej opracowanej przez inż. M. K. Od powyższej decyzji odwołał się B. O., sąsiad inwestorów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję organu powiatowego i przekazał sprawę organowi temu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu [...] WINB wskazał, iż PINB w M. wydał inkryminowaną decyzję w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną, gdyż w przedmiotowym postępowaniu winna znaleźć zastosowanie procedura przewidziana art. 3 ustawy nowelizującej ustawę Prawo budowlane z dnia 10 maja 2007 r. Wskazano również, iż dobudowanie do istniejącego budynku części gospodarczej stanowi rozbudowę w rozumieniu prawa budowlanego. Rozpatrując powtórnie sprawę organ powiatowy wydał decyzję z dnia [...] r. którą nakazał inwestorom, w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, dokonać rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego w związku z naruszeniem przepisów dotyczących usytuowania obiektu od granicy z działką sąsiednią. [...] WINB prowadząc postępowanie odwoławcze ponownie uchylił rozstrzygnięcie PINB w M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wytykając organowi powiatowemu, iż nie ustosunkował się do wniosku inwestorów w przedmiocie przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 3 ustawy nowelizującej ustawę Prawo budowlane z dnia 10 maja 2007 r. Kolejną decyzją PINB w M. ponownie wydał nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, podnosząc iż jest on niezgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie swoje organ powiatowy oparł na art. 3 ustawy nowelizującej ustawę Prawo budowlane z dnia 10 maja 2007 r.. Dokonując kolejny raz weryfikacji rozstrzygnięcia PINB w M. [...] WINB po raz trzeci uchylił rozstrzygnięcie, podważając ustalenia organu powiatowego dotyczące niezgodności lokalizacji obiektu względem działki sąsiedniej o nr [...] oraz braki w ustaleniu stron postępowania. PINB w M. rozpatrując sprawę kolejny raz zastosował w stosunku do niej procedurę z art. 51 w związku z art. 50 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących budynku gospodarczego należącego do M. i F. O., poprzez wykonanie robót budowlanych określonych w ekspertyzie opracowanej przez inż. M. K. Po przeprowadzonych oględzinach w dniu 19 listopada 2010 r. organ powiatowy potwierdził wykonanie obowiązku i tego samego dnia wydał decyzję z art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego [...] r. nr [...] stwierdzającą wykonanie obowiązku. Od decyzji tej odwołał się B. O. W trakcie postępowania odwoławczego w stosunku do decyzji PINB w M. z dnia [...] r. nr [...], w sprawie stwierdzenia wykonania na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez M. i F. O. obowiązku nałożonego na wyżej wskazanych decyzją z dnia [...] r. organ II instancji ustalił, iż zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. względem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. nr [...]. W efekcie [...]WINB uznał za celowe wszcząć z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w M. z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia na M. i F. O. w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Postępowanie nieważnościowe zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r. nr [...]nakazującej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Z kolei decyzją z dnia [...]r., nr [...][...]WINB uchylił decyzję PINB w M. z dnia [...]r. nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. prowadząc kolejny raz postępowanie ustalił m.in., iż w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XL III 325/02 Rady Miejskiej w Orzeszu z dnia 29 maja 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego Nr 51, poz. 1709 z 2002 r.) nie ma ustaleń odnoszących się do możliwości usytuowania budynków w odległości 1, 5 m lub bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią. PINB w M. zbadał również, że także obowiązujący w dacie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego w 1995 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr XXXVIII/215/94 z dnia 6 maja 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Katowickiego z 1994 r., Nr 13 poz. 120) nie przewidywał możliwości usytuowania budynku w odległości 1,5 m lub bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią. Ponadto PINB w M. na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynku stwierdził, iż działka, na której posadowiony jest budynek gospodarczy ma szerokość 17 m. Organ ustalił nadto, przesłuchując autora ekspertyzy, że przedmiotowy budynek nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki, nie zastosowano również pasa z materiału niepalnego w klasie ogniowej EI60 bezpośrednio pod pokryciem dachu, nie spełniono wymogów przewidzianych w § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec powyższego PINB w M. decyzją z dnia [...]r., nr [...]nakazał M. i F. O. rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego o wymiarach 3,4 m x 12,64 dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego na posesji nr [...]w O. przy ul.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż roboty polegające na budowie budynku gospodarczego wymagały w dacie budowy, tj. na przełomie lipca i sierpnia 1995 r. uzyskania pozwolenia na budowę. Prowadząc sprawę w trybie specjalnym, wprowadzonym w art. 3 ustawy nowelizującej Prawo budowlane z 2007 r. należało w pierwszym rzędzie poddać analizie spełnienie wymogu przewidzianego w art. 3 ust. 4 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym decyzję o pozwoleniu na użytkowanie właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, jeżeli obiekt budowlany nie narusza: - przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, - ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania. Dokonując analizy przedmiotowego przypadku tut. organ dokonał jego szczegółowego rozpatrzenia w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stwierdzając, iż usytuowanie obiektu narusza § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, a nie zachodzą przesłanki określone w ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 4 przywołanego paragrafu. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, iż nie ma podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego, a z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem koniecznym jest orzeczenie rozbiórki w trybie art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej. Od powyższej decyzji PINB w M. z dnia [...]r. odwołanie wnieśli M. i F. O., zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego. Organ powiatowy nie uwzględnił bowiem stanu wynikającego z aktu notarialnego z dnia [...]r. w którym odwołujący się jako darujący ustanawiają służebność drogi na działce nr [...]aby umożliwić właścicielowi zbywanej tym aktem działki dostęp do drogi publicznej. W wyniku ustanowionej służebności działka nr [...] należąca do odwołujących się nie ma szerokości 17 m, jak to stwierdza się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, lecz 12 m. Działka nr [...] spełnia więc wymagania przewidziane w § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] [...]l Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania oraz przytoczył i omówił tryb legalizacyjny z art. 3 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, wskazał też odnośne normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podkreślił, iż przedmiotowy budynek zlokalizowany jest bezpośrednio w granicy z działką [...] oraz około 2,5 m od działki nr . Wskazał, że zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dniu zakończenia budowy budynku gospodarczego jak i plan obecnie obowiązujący nie zawierają ustaleń odnoszących się do możliwości usytuowania budynków w odległości 1,5 m lub bezpośrednio przy granicy. Organ II instancji wskazał nadto, że z akt sprawy, a zwłaszcza z planu sytuacyjnego oraz z wyrysu z mapy ewidencji gruntów i budynków wynika, że należąca do inwestorów działka nr [...]ma szerokość 17 m. Przedmiotowy budynek znacznie wykracza też poza zakreślone przez ww. rozporządzenie rozmiary, gdyż jego długość wynosi 12,64 m. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zatem zastosowania § 12 ust. 3 pkt. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie ma zatem podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego, a z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem PINB w M. prawidłowo zastosował art. 3 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Pismem z dnia 19 marca 2013 r. reprezentowani przez r. pr. A. A. M.i F. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wspólną skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której powinien znaleźć zastosowanie, § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której powinien znaleźć zastosowanie, art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowanie w sytuacji, gdy powinien być zastosowany, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym bez wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących podniósł, że zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uzasadnienia decyzji organu administracji wynika, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Orzesze nie zawierają postanowień umożliwiających lokalizowania budynków w opisany wyżej sposób. Zdaniem pełnomocnika postanowienia planu nie zawierają jednak także regulacji, które zakazywałyby takiego sytuowania budynków, a zatem skarżący powinni uzyskać pozwolenie na użytkowanie wybudowanego obiektu. Nieprawidłowe są również ustalenia organu, iż w sytuacji objętej postępowaniem nie ma również zastosowania przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia gdyż szerokość działki przekracza 16 metrów. Dokonując takiej oceny organ administracji nie wziął pod uwagę, iż na nieruchomości skarżącego ustanowiona została służebność drogi wskutek czego szerokość działki wynosi nie 17, a 12 metrów. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż bezspornym w sprawie jest, że M. i F. O. samowolnie rozbudowali obiekt gospodarczy na parceli nr [...]w O.. Bezspornym jest też, iż przedmiotowy budynek zlokalizowany jest bezpośrednio w granicy z działką [...]oraz około 2,5 m od działki nr. Bezspornym jest również, że w roku 2007 inwestorzy zwrócili się z wnioskiem o wydanie im pozwolenia na użytkowanie. Bezspornym jest wreszcie, że zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XL III 325/02 Rady Miejskiej w Orzeszu z dnia 29 maja 2002 r. obowiązujący w dniu zakończenia budowy budynku gospodarczego, jak i obecnie obowiązujący plan miejscowy zatwierdzony uchwałą nr XL III 325/02 Rady Miejskiej w Orzeszu z dnia 29 maja 2002 r. nie zawierają postanowień odnoszących się do możliwości usytuowania budynków w odległości 1,5 m lub bezpośrednio przy granicy. Przedmiotem kontrowersji jest natomiast kwestia możliwości legalizacji przedmiotowego budynku. Zdaniem orzekających w sprawie organów jakakolwiek legalizacja obiektu jest niedopuszczalna. Stosownie bowiem do mającego zastosowanie w sprawie art. 3 ust. 4 ustawy nowelizującej Prawo budowlane z 2007 r. właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie, jednak uczynić to może jedynie wówczas gdy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania. Zdaniem organów wymogi powyższe nie zostały w sprawie spełnione. Skoro bowiem plan miejscowy, ani obowiązujący w dacie zakończenia budowy, ani obowiązujący w dacie orzekania nie zawierają ustaleń dotyczących ewentualnej zabudowy w granicy lub w bliskiej od niej odległości to tym samym zastosowanie w sprawie mają przepisy techniczno-budowlane powszechnie obowiązujące, nie zezwalające na takie usytuowanie budynku gospodarczego jakiego dokonali inwestorzy O. Okoliczności te implikują, zdaniem organów, niedopuszczalność wydania zezwolenia na użytkowanie obiektu, a brak możliwości dostosowania budynku do wymogów prawa z powodu niezgodnego z prawem usytuowania obiektu, powoduje konieczność jego rozbiórki. Zdaniem z kolei reprezentowanych przez fachowego pełnomocnika skarżących wyprowadzone przez organy wnioski są błędne. Stosownie do zarzutów skargi w odczuciu skarżących skoro plan miejscowy nie wypowiada się na temat zabudowy w granicy to znaczy, że jej nie zakazuje, a tym samym na nią zezwala. Nadto nieprawidłowe są, zdaniem pełnomocnika skarżących, również ustalenia organów, iż w sytuacji objętej postępowaniem nie ma zastosowania przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. z uwagi na to, że szerokość działki przekracza 16 metrów. Dokonując takiej oceny organ administracji nie wziął jednak pod uwagę, iż na nieruchomości skarżących ustanowiona została służebność drogi wskutek czego szerokość działki wynosi nie 17 a 12 metrów. W przekonaniu Sądu w pełni podzielić należy wnioski wyprowadzone przez organ w zaskarżonej decyzji. Przypomnieć w tym miejscu należy, że obowiązujące zarówno w dacie samowoli, jak i w dacie orzekania przez organy I i II instancji przepisy zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowią, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 ww. rozporządzenia lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1). Od zasady tej wprowadzono kilka wyjątków, spośród których trzy, mogące potencjalnie odnosić się do przedmiotowej sprawy, wymagały rozważenia. Stosownie bowiem do § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto w myśl § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia dopuszcza się w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Zgodnie zaś z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia dopuszcza się w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Podzielić należy przekonanie organu II instancji, że żadne z wskazanych wyżej wyjątków w sprawie nie mają miejsca. Wobec milczenia planu miejscowego wbrew twierdzeniom skargi w żadnej mierze nie można uznać, iż z ustaleń tego planu wynika dopuszczalność odstąpienia od sytuowania budynku w odległościach określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oczywistym jest bowiem, że skoro § 12 ust. 2 rozporządzenia przewiduje dopuszczalność zabudowy w granicy jedynie w przypadku stosownych ustaleń planu, to wymaga tym samym jasnych w planie zapisów (ustaleń) nie zaś ich braku. Nie można też zgodzić się ze skarżącymi iż wprawdzie formalnie działka ma szerokość 17 m, jednak po odjęciu ustanowionej na niej służebności realna możliwa do zagospodarowania szerokość jest mniejsza, a tym samym możliwe jest zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. Wywody w tej mierze pełnomocnika skarżących nie posiadają oparcia w przepisach. Przywołana norma operując pojęciem szerokości działki, a więc wartości obiektywnej, nie przewiduje bowiem możliwości jej obliczania wedle możliwości zagospodarowania, a więc po odjęciu części o ograniczonych możliwościach inwestycyjnych, np. wskutek ustanowionej służebności gruntowej. W przedmiotowej sprawie nie może także znaleźć zastosowania § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia albowiem ustalone przez organ i niezakwestionowane przez skarżących wymiary obiektu są większe niż przewidziane w przepisie. W konsekwencji uznać należy, iż słusznie organ uznał, że w sprawie nie zaistniały okoliczności zezwalające na usytuowanie przedmiotowego budynku w granicy bądź w odległości mniejszej niż przewidziana w § 12 ust. 1 rozporządzenia, a tym samym niedopuszczalnym jest wydanie wnioskowanego pozwolenia na użytkowanie. Słusznie też, z racji usytuowania budynku bezpośrednio w granicy z działką [...]oraz około 2,5 m od działki nr [...], organ uznał, iż obiekt nie może być doprowadzony do zgodności z prawem, co tym samym determinuje konieczność jego rozbiórki. Nie znalazł też potwierdzenia sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W długotrwałym postępowaniu, prowadzonym od 2007 r. ustalono bowiem wszystkie niezbędne dla poprawnego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne sprawy, organ II instancji wskazał je w wydanej przez siebie decyzji i wskazał odnoszące się do nich normy prawne. Jednocześnie Sąd dostrzega uchybienie organu II instancji (notabene nie dostrzeżone przez skarżących) polegające na tym, że w decyzji swej organ wskazał jako wnoszącego odwołanie jedynie F. O., nie dostrzegając, iż odwołanie podpisała także M. O. Z uwagi jednak na to, że strony zredagowały odwołanie wspólnym pismem, wspólnie formułując zarzuty, do których organ II instancji wyczerpująco się odniósł to w istocie, choć nie wskazał M. O. jako drugiej odwołującej się, jednak rozpoznał on merytorycznie odwołania obojga małżonków. Wskazane uchybienie nie miało zatem wpływu na wynik sprawy i na ocenę merytorycznej prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia, co tym samym nie daje podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.