II SA/Gl 844/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K., E. P., L. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów w kwestii wniosku skarżącej E. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (radcy prawnego z urzędu). W druku formularza podała, że prowadzi gospodarstwo domowe, wraz z mężem i synem, zamieszkując w należącym do męża budynku. Strona posiada udział (1/2) w prawie własności budynku położonego przy ul. [...]w D., natomiast wraz z rodziną zamieszkuje w budynku należącym do jej męża. Podkreśliła, że nie ma żadnego majątku, natomiast posiada zobowiązania (pożyczkę i kredyt), których łączna spłata pochłania 1613 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni uzyskuje dochód z tytułu emerytury i stosunku pracy (w łącznej wysokości 3030 zł), zaś jej syn wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 1700 zł. Małżonek wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, pozbawiona prawa do zasiłku. Na wezwanie referendarza sądowego strona udokumentowała wysokość osiąganych dochodów oraz swoje wydatki, w tym wspomniane wyżej zobowiązania. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy została wprowadzona jako wyjątek od generalnej zasady odpłatności postępowania i w swoim założeniu służyć ma zapewnieniu prawa do sądu tym osobom, które przy najdalej idących wysiłkach nie będą w stanie samodzielnie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Analizując informacje dotyczące sytuacji materialnej skarżącej nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku. Na wstępie trzeba wyraźnie zaznaczyć, że E. P. jest jedną z trzech skarżących w niniejszej sprawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Oznacza to, że wszelkie koszty sądowe będą ponoszone przez stronę solidarnie z pozostałymi skarżącymi. Z tej perspektywy, pomimo że każda ze skarżących wystąpiła z odrębnym wnioskiem, ich sytuacja materialna nie może być rozpatrywana w całkowitym oderwaniu od sytuacji pozostałych skarżących. Łączny dochód uzyskiwany w rodzinie E.P. wynosi 4730 zł. Łączne wydatki kształtują się zaś na poziomie około 2000 zł i zawierają w sobie opłaty za media, ubezpieczenie, spłatę pożyczki studenckiej syna skarżącej, spłatę pożyczki na telewizor oraz spłatę kredytu konsumpcyjnego w wysokości 20.000,00 zł. Powołane wyżej okoliczności pozwoliły stwierdzić, że sytuacja materialna strony nie jest na tyle ciężka aby można było uznać, że zachodzą przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim wskazać trzeba, że trzyosobowa rodzina strony dysponuje dochodem w wysokości 4730 zł, który pod odjęciu wspomnianych wydatków daje kwotę 2730 zł. Jest to kwota wystarczająca do opłacenia ewentualnych kosztów postępowania, zwłaszcza że na obecnym etapie postępowania zasadniczy wydatek (wpis od skargi) został przez strony poniesiony. Odnosząc się zaś do twierdzeń strony należy podkreślić, że spłata zobowiązań o charakterze prywatnym (pożyczki na telewizor oraz kredytu konsumpcyjnego) nie może mieć pierwszeństwa przed obowiązkiem poniesienia wydatku o charakterze publicznym, a już szczególnie mocno zaakcentować trzeba, że nie może uzasadniać wyłożenia ze środków publicznych kosztów na opłacenie usług fachowego pełnomocnika. W świetle wskazanych wyżej okoliczności nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku, a wobec tego działając na podstawie art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.