II SA/Gl 846/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2010 r. skarżąca Spółka "A" w C. (poprzednio "A") wystąpiła do Marszałka Województwa [...]o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, poboru wód oraz składowania odpadów za okres [...]r. Do wniosku załączono wykazy z dnia [...]r., zawierające informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska w przedmiotowym okresie. Wnioskodawca podała, że co prawda wniosła opłatę za korzystanie ze środowiska, lecz pierwotnie złożone wykazy nie zostały podpisane przez osoby uprawione do reprezentowania tego podmiotu i nie zawierały informacji zgodnie z obowiązującym rozp. Min. Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r. Marszałek Województwa [... decyzją z dnia [...]r. odmówił stwierdzenia nadpłaty. Jednakże wskutek odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za korzystanie ze środowiska w przedmiotowym okresie, zaś kolejną decyzją z dnia [...]r. ponownie odmówił stwierdzenia nadpłaty. Decyzja ta została jednak uchylona przez Kolegium decyzją z dnia 8 października 2012 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania celem uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Również następne decyzje odmowne organu I instancji z dnia [...]r. i z dnia [...]r. zostały uchylone przez Kolegium odpowiednio decyzjami z dnia [...]r. [...]r. wnioskodawca doprecyzował wniosek z dnia [...]r. jako żądanie stwierdzenia nadpłaty w wysokości różnicy pomiędzy uiszczoną opłatą a kwotą, wynikającą z przedłożonych obecnie wykazów, dołączonych do wniosku. Wreszcie, po kolejnym rozpoznaniu wniosku organ I instancji decyzją z dnia [...]r. nr [...]r. powtórnie orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska za przedmiotowy okres. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ administracji powołał przepisy art. 272, art. 273, art. 274, art. 277, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1, art. 281 i art. 289 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) oraz art. 72 § 1 pkt 1, art. 55 § 1 i 2, art. 62 § 1 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Marszałek Województwa zrelacjonował przebieg postępowania i omówił treść przepisów, powołanych w podstawie prawnej decyzji oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek zwrotu nadpłaty w formie czynności materialno-technicznej, gdyż wnioskodawca nie złożył korekt pierwotnych wykazów, ani też nie podzielił stanowiska, że wykazy z dnia [...]r. zostały sporządzone na nieprawidłowym formularzu, aczkolwiek uznał, że wykazy te nie zostały podpisane przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki zgodnie z zasadami reprezentacji, wynikającymi z wpisów do KRS. Co prawda, prawidłowo zostały sporządzone zgodnie z obowiązującym wówczas wzorem oraz prawidłowo podpisane dopiero wykazy z dnia [...]r., lecz po analizie zebranego materiału dowodowego organ I instancji, stwierdził, że zawarte w nich informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska, są nierzetelne i nie odzwierciedlają faktycznej emisji zanieczyszczeń, wynikającej z działalności Spółki. Przelewami z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. Spółka uiściła zaś opłaty za korzystanie ze środowiska w wysokości, wynikającej z pierwotnych wykazów, a następnie została poinformowana o sposobie rozliczeń wpłat odpowiednimi postanowieniami organu, które omówiono, zgodnie ze wskazówkami tego podmiotu. Zdaniem organu, z analizy przedłożonych przez stronę wykazów z dnia [...]r. wynika, że kwestię sporną stanowi wyłącznie wysokość opłaty z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, gdyż różnią się od pierwotnych wykazów w zakresie wskaźników emisji zanieczyszczeń. Jednakże zdaniem organu I instancji, wykazy z dnia [...]r. nie odzwierciedlają rzeczywistej emisji zanieczyszczeń, gdyż Spółka przedłożyła niekompletne pomiary emisji tych zanieczyszczeń. Logiczne jest też, że pomiary wykorzystane do obliczenia opłaty, muszą zostać wykonane przed okresem rozliczeniowym bądź w czasie jego trwania i nie mogą być obliczone na podstawie średniej z przeprowadzonych pomiarów, jak to uczynił wnioskodawca. W oparciu o zeznania świadka H.R., który podpisał wykazy pierwotne, organ ustalił zaś, że sporządzone przez niego dokumenty były rzetelne, a wyniki pomiarów są przechowywane nie krócej niż 5 lat. Tymczasem pomimo wielokrotnych wezwań, Spółka nie przedłożyła wyników wszystkich pomiarów, które wg niej stanowiły podstawę do obliczenia opłaty w wykazie z dnia [...]r., co zdaniem organu stanowi próbę ukrycia nieprawidłowości w metodotyce naliczenia opłat w tym wykazie. Zdaniem organu, obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność prawidłowości obliczenia opłat za korzystanie ze środowiska, obciąża zaś przede wszystkim stronę, która wykazy z dnia [...]r. przekazała jedynie Urzędowi Marszałkowskiemu, nie przesyłając ich Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska zgodnie z wymogiem z art. 286 ust. 6 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Organ ochrony środowiska nie miał zaś zastrzeżeń do przedłożonych przez Spółkę pierwotnych wykazów pod względem merytorycznym ( metody obliczenia emisji). Uiszczone przez stronę wpłaty nie budzą też zastrzeżeń organu i zostały zaksięgowane na należności wskazane w tytule przelewu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z tych też względów organ I instancji nie dopatrzył się podstawy prawnej do stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska. W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła: - naruszenie zasad z art. 6 i 8 k.p.a., - brak prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego (art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a.), - niewłaściwe powołanie podstawy prawnej (art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej), - brak odniesienia się do argumentacji strony (art. 107 § 3 w zw. z art. 6,7 i 77 k.p.a.), - bezpodstawne odmówienie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i ustalenia we własnym zakresie wysokości należnej opłaty za korzystanie ze środowiska (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 284 ust. 1 ustawy – Prawno ochrony środowiska). Zdaniem Spółki jedynymi dokumentami, na podstawie których można obecnie skonkretyzować wysokość opłat za korzystanie ze środowiska w przedmiotowym okresie, są wyłącznie wykazy przedłożone w dniu [...]r., skoro nie istnieje możliwość ich skonkretyzowania przez Marszałka w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na umorzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie. Wykazy te stanowią bowiem rodzaj deklaracji podatkowej. Dla poparcia stanowiska strona przywołała orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym odwołano się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II FPS 5/13. W konsekwencji, zdaniem strony, organ winien zwrócić nie tylko nadpłatę we wnioskowanej wysokości, ale całą opłatę, przez nią uiszczoną. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję odmowną organu I instancji, Kolegium po ponownej analizie materiału dowodowego i wniosku strony z dnia 30 grudnia 2010 r., podzieliło bowiem w całości stanowisko organu I instancji i uznało, że organ ten przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy. Kolegium podkreśliło, że obowiązek ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska wynika z mocy prawa (art. 275 ustawy – Prawo ochrony środowiska). W niniejszej sprawie strona dokonała też samoobliczenia opłat. Nie ma zaś prawnego znaczenia fakt złożenia stosownego wykazu i wykaz nie stanowi rodzaju deklaracji podatkowej (vide: wyroki WSA w Gliwicach w sprawach o sygn. akt II SA/Gl 1054/12, II SA/Gl 1093/13, II SA/Gl 1094/13, II SA/Gl 1095/13). Za opłaty nienależne w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, można zaś uznać jedynie te, które zostały uiszczone w sytuacji, gdy podmiot nie korzystał ze środowiska w zakresie zobowiązującym go do ich poniesienia lub uiścił opłaty w wysokości większej od należnej. Zdaniem Kolegium, takich okoliczności strona jednak nie wykazała, co wynika z analizy zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów co do naruszenia reguł procedury administracyjnej i uznał, że niepełne powołanie podstawy prawnej przez organ I instancji, jest uchybieniem nieistotnym. Organ ten nie odmówił też stronie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, lecz wniosku tego zasadnie nie uwzględnił. W skardze na decyzję ostateczną Spółka domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania z powodu naruszenia: - art. 6,7,8 i 12 k.p.a., - art. 75 § 1 i 80 k.p.a. – poprzez brak prawidłowej oceny wykazów oraz wyeliminowanych z obrotu prawnego decyzji określających opłatę z dnia 22 marca 2013 r., - art. 138 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i nieodniesienia się do braku podstawy przypisania wpłaconych kwot z powodu nieprawidłowo złożonych pierwotnych wykazów, - art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 281 ust. 1 i art. 284 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez odmówienie stronie stwierdzenia nadpłaty i prawa do ustalenia wysokości należnej opłaty we własnym zakresie, - art. 77 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 77 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 - Prawo ochrony środowiska – z uwagi na brak możliwości wymierzenia obecnie opłat w innej wysokości, niż określonej w przedłożonych wykazach, - art. 32 Konstytucji RP, - art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) poprzez niezastosowanie uchwały NSA z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II FPS 5/13. W obszernym uzasadnieniu skarżąca Spółka ponowiła dotychczasową argumentację, że wobec braku podpisu osób upoważnionych do reprezentacji, wykazy z [...] r. nie wywołały skutków prawnych, a skoro umorzono też postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska, przedłożone przez nią wykazy z dnia [...]r. są jedynymi dokumentami, konkretyzującymi wysokość opłat z tego tytułu. Wykaz ten stanowi bowiem rodzaj deklaracji podatkowej i korzysta z domniemania prawidłowości wysokości opłaty (danych) z rzeczywistą kwotą należności. Nie ma natomiast przeszkód prawnych, aby w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy wszczął odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skarżąca zarzuciła też, że organy nie dokonały żadnych wyliczeń wysokości opłat, opierając się jedynie na wykazach H.R., który nie był uprawniony do reprezentacji Spółki oraz nie wskazały przyczyn, dla których odmówiły wiarygodności wykazem z dnia 30 grudnia 2010 r., w których wskaźniki zanieczyszczeń określono na podstawie przeprowadzonych pomiarów emisji. Brak też prawnego obowiązku dokonywania pomiarów ciągłych lub serii pomiarów. W konsekwencji, cała uiszczona przez nią opłata winna podlegać zwrotowi. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani tez organy obydwu instancji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyżej powołanej. W oparciu o należycie zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy, trafnie bowiem organy administracji odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska w przedmiotowym okresie, zaś uzasadnienia obydwu decyzji zawierają pełne i przekonujące motywy, spełniając wymogi z art. 6, 7, 8, 75 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, wniosek skarżącej został merytorycznie rozpoznany, a więc stronie nie odmówiono prawa do złożenia żądania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, lecz odmówiono jego uwzględnienia z braku ustawowych przesłanek. Podkreślić też należy, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca Spółka nie negowała ustaleń faktycznych tego organu, że przedłożone przez nią wykazy z dnia [...]r. nie odzwierciedlają rzeczywistej emisji zanieczyszczeń w postaci gazów lub pyłów wprowadzonych do powietrza w spornym okresie i brak podstaw do kwestionowania danych i informacji, wynikających z wykazów pierwotnych, które co prawda nie zostały podpisane przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki, lecz głównego specjalistę H.R. i w oparciu o jego wyliczenia dokonano wpłaty należności w formie przelewu bankowego, która została następnie rozliczona przez organ I instancji – na wskazane w tytule przelewu należności. Dopiero w skardze do sądu administracyjnego Spółka zanegowała ustalenia faktyczne organu I instancji i wskazała na brak własnych wyliczeń wysokości opłaty przez organy administracji. Zarzuty w tym względzie nie mogły jednak odnieść skutku. Wbrew twierdzeniom skargi, ustalenia faktyczne organów co do rzeczywistej emisji pyłów i gazów w przedmiotowym okresie oparte zostały na zeznaniach świadka H.R., a nie jedynie na sporządzonych przez niego wykazach. Skarżąca nie przedłożyła zaś żadnych dowodów w postępowaniu administracyjnym, podważających wiarygodność tego świadkach do sposobu i metody wyliczeń emisji zanieczyszczeń. W toku postępowania administracyjnego na wezwanie organu I instancji pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia [...]r. jednoznacznie podała też, że z uwagi na upływ czasu nie dysponuje już wszystkimi wynikami pomiarów wykorzystanych do ustalenia wskaźników emisji, podanych w wykazach z dnia [...]., a wyliczenia ilości ładunków zanieczyszczeń dokonano na podstawie średniej z przeprowadzonych pomiarów. Skoro więc skarżąca nie przedłożyła dokumentacji, która umożliwiłaby weryfikację danych, wynikających z pierwotnych wykazów, mimo prawnego obowiązku przechowywania wyników pomiarów przez okres 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą (art. 147 ust. 6 ustawy – Prawo ochrony środowiska), całkowicie gołosłowny i chybiony jest zarzut dowolnej oceny materiału dowodowego. Nie dysponując wynikami pomiarów, organy administracji nie mogły zweryfikować wykazów, przedłożonych w dniu [...]r., a co więcej, wykazy te nie zostały w ogóle przedstawione Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Tymczasem przesłuchany w charakterze świadka H.R. szczegółowo przedstawił sposób obliczeń i omówił zastosowana metodykę naliczania opłat, zaś przeprowadzona kontrola nie wykazała uchybień w zakresie ustalania wskaźników emisji zanieczyszczeń oraz obliczeń opłat. Organ I instancji w motywach decyzji przedstawił też w formie tabeli dane, dotyczące rozliczenia dokonanych przez stronę wpłat za emisję w przedmiotowym okresie i dane te uznał za wiarygodne i rzetelne po przesłuchaniu świadka H.R. – z braku dokumentacji, podważających dane i informacje w wykazach pierwotnych, która potwierdzałaby obliczenia podane w wykazach z dnia [...]r. Organ I instancji szczegółowo odniósł się też do twierdzeń pełnomocnika Spółki, a z braku zawarcia w odwołaniu jakichkolwiek zarzutów pod adresem ustaleń faktycznych i stanowiska tego organu w tym względzie, organ odwoławczy nie miał obowiązku szczegółowego powtarzania argumentacji i władny był ograniczyć się do stwierdzenia o akceptacji poglądu i ustaleń organu I instancji, które szczegółowo omówił i przedstawił. Zarzuty skargi w tym zakresie sprowadzają się zaś do powielenia stanowiska Spółki, zajmowanego w postępowaniu przed organem I instancji, które zostały ocenione przez ten organ i omówione w motywach decyzji zgodnie z regułami z art. 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Ocena materiału dowodowego należy zaś do organów administracji, a zdaniem sądu administracyjnego brak podstaw do ferowania zarzutu dowolności działania i przekroczenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Sam fakt nieopatrzenia wykazów pierwotnych podpisami osób upoważnionych do reprezentacji Spółki w sytuacji uiszczenia wynikających z nich należności w formie przelewu bankowego, z którego jednoznacznie wynikał tytuł poszczególnych wpłat, korelujący z treścią tych wykazów, jest zaś bez znaczenia prawnego. Skarżąca całkowicie pomija bowiem argumentację prawną, zawartą w przywołanych przez Kolegium prawomocnych wyrokach tut. Sądu, że w stanie prawnym, obowiązującym do dnia [...]r., co dotyczy niniejszej sprawy, ustawodawca nie wiązał żadnych skutków prawnych z faktem nieprzedłożenia wykazu bądź zamieszczenia w wykazie informacji lub danych nasuwających zastrzeżenia, lecz skutek prawny w postaci wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska wynikał jedynie z nieuiszczenia opłaty, bądź jej uiszczenia w wysokości nasuwającej zastrzeżenia (art. 288 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r., Dz. U. z 2003 r., Nr 190, poz. 1865, w zw. z art. 13 ustawy nowelizującej z dnia 18 maja 2005 r.). Wykaz o którym mowa w ustawie – Prawo ochrony środowiska, nie stanowi też deklaracji podatkowej w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdyż całkowitą regulację w zakresie przesłanek do wydania decyzji wymierzającej opłatę z tytułu korzystania ze środowiska, zawiera art. 288 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zaś art. 281 ust. 1 tej ustawy, odsyła jedynie do działu III Ordynacji podatkowej, a nie - działu IV. Oddalając skargę na decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty za okres od IV kwartału 2003 r. do III kwartału 2004 r., a więc orzekając w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, tut. Sąd w motywach prawomocnego wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 1054/12, wskazał jednoznacznie, że zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji w zw. z art. 286 ust. 1 - Prawo ochrony środowiska, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie pobranego podatku. Obowiązek ponoszenia opłaty za korzystanie ze środowiska wynika zaś zgodnie z art. 275 tej ustawy, z samego faktu korzystania ze środowiska, a nie z faktu złożenia wykazu, o jakim mowa w art. 286 ust. 1 ustawy. Skoro zatem w niniejszym postępowaniu skarżąca nie wykazała, aby w przedmiotowym okresie nie korzystała ze środowiska, bądź też korzystała w mniejszym zakresie, niż wynikało to z pierwotnych wykazów, brak było materialnoprawnych przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. Przedłożony przez nią wykaz z dnia 30 grudnia 2010 r. sam w sobie nie mógł podważyć skutków prawnych w zakresie rozmiarów korzystania wynikających z wykazów pierwotnych, w sytuacji gdy skarżąca uiściła określone w nich należności pieniężne, a organy administracji nie wydały decyzji, określającej inną wysokość opłaty. Umorzenie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie w żaden sposób nie ma wpływu dla oceny zasadności wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty. Chybione są zatem zarzuty naruszenia art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 75 § 1 Ordynacji oraz art. 281 ust. 1 i art. 284 ust. 1 - Prawo ochrony środowiska, a także art. 77 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 77 § 3 i 4 Ordynacji w zw. z art. 281 ust. 1 Prawo ochrony środowiska i art. 32 Konstytucji. Skarżąca bezskutecznie przywołuje zaś argumentację, która została już zdezawuowana w przywołanych przez Kolegium prawomocnych wyrokach tut. Sądu. Nie jest rzeczą Sądu administracyjnego rozstrzyganie spraw dotyczących działania władz Spółki, które ówcześnie uiściły opłatę w formie samoobliczenia, a które to działania skarżąca zamierza podważyć bez wykazania nieprawidłowości dokonanych poprzednio obliczeń. Wreszcie, chybiony jest zarzut naruszenia przez organy administracji art. 187 § 2 w zw. art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez niezastosowanie uchwały NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13. Powołana uchwała, jak i pozostałe orzecznictwo w ogóle nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy, skoro jak już wyżej podano, wykaz w rozumieniu ustawy – Prawo ochrony środowiska nie stanowi deklaracji podatkowej i w ówczesnym stanie prawnych ustawodawca wiązał skutek prawny jedynie z faktem nieuiszczenia opłaty za korzystanie ze środowiska, bądź uiszczenia jej w wysokości budzącej wątpliwości. Bezpodstawnie twierdzi skarżąca, że w niniejszej sprawie organ winien wszcząć postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, skoro wysokość opłaty z tytułu korzystania ze środowiska określa się nie w trybie Ordynacji podatkowej, lecz zgodnie z art. 288 ust. 1 - Prawo ochrony środowiska i w trybie k.p.a. Dla wyniku niniejszej sprawy nie ma też znaczenia zarzut naruszenia art. 12 k.p.a. Przewlekłość postępowania może być przedmiotem kontroli sądowej wyłącznie w odrębnym postępowaniu i nie ma wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. ec