II SA/Gl 848/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. W piśmie, które wpłynęło do Starosty Powiatowego w C. w dniu [...] r. A. G. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na odbudowie kładki dla pieszych na potoku L. w B. Do zgłoszenia dołączył zgodę Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. na czasowe zajęcie działek nr 1 oraz nr 2 celem realizacji planowanych robót, kopię pozwolenia wodnoprawnego z dnia 17 sierpnia 2012 r. na przekroczenie kładką potoku L. w km 0+405 w B. oraz powołał się na będący w dyspozycji organu projekt budowlany zgłoszonego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) Starosta [...] wniósł sprzeciw odnośnie odbudowy przedmiotowej kładki. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przedmiotem zgłoszenia jest odbudowa kładki dla pieszych o konstrukcji drewnianej o szerokości 2,3 m i rozpiętości 20,8 m wraz z fundamentami, na potoku L. w B. Tego rodzaju roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę bo nie zostały wymienione w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego jako mogące być realizowane w oparciu o zgłoszenie. Dotyczą one bowiem obiektu budowlanego, który nie istnieje i dlatego też nie mogą być uznane za jego remont w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji A. G. zarzucił, iż Starosta [...] błędnie przyjął, że kładka ta ma mieć szerokość 2,3 m, w sytuacji gdy szerokość ta wynosi 1 m. Nadto podkreślił, że prace przy odbudowie kładki są wykonywane z własnych środków inwestorów chociaż kładka będzie ogólnodostępna oraz jakie pozytywne znaczenie ma odbudowanie kładki zarówno dla okolicznych mieszkańców jak i dla turystów. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 § 3 Prawa budowlanego utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podtrzymał ustalenia faktyczne dokonane przez Starostę [...] i ich ocenę prawną. Podkreślił, że planowane roboty budowlane polegające na odbudowie kładki stanowią rodzaj budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oraz, iż faktycznie z uwagi na przesunięcie lokalizacji kładki o 20 m w stosunku do jej wcześniejszego usytuowania planowane roboty budowlane będą stanowić w istocie budowę nowego obiektu a nie odbudowę kładki. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] A.G. podtrzymał co do zasady stanowisko zaprezentowane wcześniej w odwołaniu. Dodatkowo podał, że zmiana usytuowania kładki o 20 m nastąpiła zgodnie z wolą RZGW w G., z nieznanych mu przyczyn. W odpowiedzi na skargę Wojewoda[...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko. Podał, że w swojej decyzji nie określił szerokości objętej postępowaniem kładki. W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2013 r. skarżący podtrzymał skargę dodatkowo zarzucając, że akta administracyjne nie zawierają wszystkich związanych ze sprawą dokumentów. Powołał się na dołączoną do tego pisma opinię z 26 marca 2011 r. w przedmiocie stanu i legalności poprzednio istniejącej kładki oraz podstawy jej rozebrania w czasie regulacji potoku. Do pisma tego dołączył też m. in. fotografie obrazujące wygląd odbudowanej kładki. Fakt jej wybudowania pomimo wydania zaskarżonej decyzji skarżący potwierdził również na rozprawie sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane obejmowały co najmniej odbudowę kładki dla pieszych nad potokiem L. (gdyby przyjąć, że jej usytuowanie w porównaniu z kładką istniejącą wcześniej nie uległoby zmianie). Zasadnie przyjęły zatem organy orzekające, że roboty te stanowiłyby budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotową kładkę należało zakwalifikować przy tym do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 tego aktu prawnego. Budowa taka stanowi przy tym realizację przez wody powierzchniowe obiektu mostowego w rozumieniu art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) do którego zgodnie z tym przepisem mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące urządzeń wodnych. Zgodnie zaś z art. 62 ust. 2 Prawa wodnego przepisy tego aktu prawnego dotyczące urządzeń wodnych nie naruszają przepisów Prawa budowlanego. Oznacza to, że uzyskanie przez skarżącego pozwolenia wodnoprawnego na realizację przedmiotowej kładki nie zwalniało go z obowiązku realizowania tej inwestycji zgodnie z wymogami Prawa budowlanego. Takie zastrzeżenie wynika zresztą wprost z pozwolenia wodnoprawnego z dnia 17 sierpnia 2012 r. na które skarżący się powołuje. Skoro zaś zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31, to realizacja przedmiotowej kładki w oparciu o zgłoszenie byłaby możliwa gdyby tego rodzaju budowa została wymieniona w art. 29 ust. 1 tego prawa, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że na wykonanie kładki wymagane było pozwolenie na budowę, a to zobowiązywało Starostę [...] zgodnie z art. 30 ust. 6 tego aktu prawnego do wniesienia sprzeciwu (w terminie określonym w ust. 5). Skoro taką właśnie decyzję organ architektoniczno-budowlany podjął, to zasadne było jej utrzymanie w mocy zaskarżoną decyzją przez Wojewodę [...]. Oznacza to, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Należy też stwierdzić, że dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia sprawa została przez organy orzekające dostatecznie wyjaśniona. W świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego wpływu na to rozstrzygnięcie nie mogły mieć zgłaszane przez skarżącego okoliczności dotyczące m. in. legalności istnienia poprzednio istniejącej kładki, ewentualnej bezprawności jej rozbiórki oraz potrzeby i znaczenia objętego zaskarżonym rozstrzygnięciem zamierzenia budowlanego dla miejscowej ludności i turystyki. Należy dodatkowo podnieść, że zgłoszenie sprzeciwu było zasadne również z tego względu, że skarżący przystąpił do budowy kładki co najmniej przed złożeniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (co wynika z treści odwołania). Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). sw